Geheime-Genootschappen: Het duistere Vaticaan: omkoping, witwas en.. maffia!

‘En bedankt voor die bloeme..!’ Hoe vaak hebben we deze woorden niet gehoord van de Paus, vanaf het balkon van de St. Pietersbasiliek in Rome..? Dat dit een spontane public relations-uitspraak was van de vorige Paus, is iedereen duidelijk. Hij meende het waarschijnlijk ook van harte! Maar waar het -zeker in deze tijd- over gaat, is natuurlijk waar het instituut Katholieke Kerk nog voor staat.

Deze discussie is al jaren, sinds de jaren ’60 en ’70 van de vorige eeuw, al in volle gang. Maar wellicht was het toen al te laat.  Veel te laat. Waarvoor zul je je misschien afvragen. Nou, laten we zeggen: “met het corrigeren van alle fout-gelopen zaken.” Is dat diplomatiek genoeg verwoord?

We zijn allemaal mensen en mensen zijn niet foutloos. Hebben een overlevingsdrang en een ego. Deze doen hen grijpen naar macht, om te overleven. Naar de macht als symbool voor hun overleving.
Vanaf het begin van de jaartelling, zeg maar vanaf het moment dat Jezus werd geboren.., is de Katholieke Kerk in zijn wasdom een uiterst discutabele club gebleken. De alleenheerschappij over ‘het geloof’ is de voornaamste machtswellust die hen kan worden verweten. Na de inquisitie volgde de Spaanse inquisitie in Midden- en Zuid Amerika.

Maar ondertussen regeert het Vaticaan vanuit het centrum van de Christelijke wereld. Met de vele miljarden die het staatje rijk is. Met aan het hoofd de ‘president’ van dit staatje, juist ja, de Paus. In het onderstaande artikel wederom verslag van de duistere kanten van dit machtsblok, dat met het Christelijke geloof nog maar weinig te maken heeft.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

De Duistere Geheimen van het Vaticaan: Omkoping, Witwassen en Maffiaconnecties

Door Philip Willan, June 5, 2009

© 2009, Nederlandse vertaling Jan Smith / WantToKnow.nl/.be

Het Vaticaan lijkt een voortdurende aanleg te hebben voor Italiaanse politieke en financiële schandalen. Geheimzinnigheid en intriges waren aan de orde van de dag ten tijde van het bewind van de Amerikaanse aartsbisschop Paul Marcinkus in het Bastion van Nicolaas V, de middeleeuwse toren waarin het Instituut voor Religieuze Werken (Istituto per le Opere di Religione, IOR),  de centrale bank van het Vaticaan, is gevestigd.

Een van de meest sympathieke pausen, Johannes Paulus, de vorige paus. Van hem zijn de 'spontane' woorden: "Bedankt voor die bloeme".. Zou hij op de hoogte zijn geweest van de financiële handel en wandel van het Vaticaan?

De eisen voor een wereldwijde clandestiene strijd tegen het atheïstische communisme kan een mogelijke verklaring zijn geweest voor de keuze van zakenpartners als Michele Sindona en Roberto Calvi, wier maffiaconnecties en ruïneuze faillissementen drie decennia lang zorgden voor een nog steeds voortwoekerende smet op de Katholieke kerk.

Het Vaticaan hoopte door middel van een genoegdoeningregeling à raison van 240 miljoen Amerikaanse dollars voor de schuldeisers van Banco Ambrosiano van Roberto Calvi haar geweten te sussen en de herinnering aan de onbekwame en oneerlijke bankierspraktijken van Marcinkus uit te wissen. Men wilde het laten voorkomen als zou de nieuwe bezem, in de persoon van de lekenbankier Angelo Caloia, sedertdien de burelen van het IOR wel had uitgemest.

Volgens het pas verschenen boek van journalist Gianluigi Nuzzi, getiteld ‘Vaticano Spa’   (‘De BV Vaticaan’), is dat hervormingsproces een stuk langzamer en vooral pijnlijker verlopen dan aanvankelijk werd gedacht.

Volgens Nuzzi lijkt de hooghartige houding ten aanzien van financiële ethiek, ondanks de beste bedoelingen van Caloia, toch nog tot in de jaren ’90 te zijn volgehouden, gezien het feit dat enorme politieke omkopingsbedragen door het IOR werden witgewassen en gedoneerde fondsen voor charitatieve doeleinden, of betalingen voor het opdragen van missen voor de zielenheil van de doden, door medewerkers van de bank te hooi en te gras een onwettige bestemming kregen.

De aantijgingen van Nuzzi zijn gebaseerd op interne documenten van het IOR, meer dan 4.000 in totaal, die door een ontevreden bankemployé uit het Vaticaan werden gesmokkeld. Deze unieke schending van de vertrouwelijkheid van het IOR werd mogelijk gemaakt door de onwaarschijnlijke klokkenluider Monseigneur Renato Dardozzi. Hij was ooit elektronica-ingenieur met een topbaan bij het staatstelecommunicatiebedrijf en ontdekte pas later in zijn leven zijn ware roeping. Hij werd pas op 52-jarige leeftijd tot priester gewijd.

In het IOR had hij direct onder Marcinkus gewerkt. Hij was ook lid van de gecombineerde Vaticaanse/Italiaanse onderzoekscommissie die zich bezighield met de rol van het IOR in het gebeuren rond ‘Banco Ambrosiano’ en hij was later getuige van de moeizame strijd van Caloia tegen het personeel en de praktijken uit het Marcinkus-tijdperk.

Monseigneur Donato De Bonis, die eerst als secretaris onder Marcinkus had gewerkt, zette zijn carrière onder het nieuwe regime gewoon voort.

Gianluigi Nuzzi, verschuilt zich symbolisch achter zijn boekje-open over de financiële handel en wandel van het Vaticaan. 'Vaticano Spa' (De BV Vaticaan)

Volgens Nuzzi richtte De Bonis in 1987 de ‘Kardinaal Francis Spellman Stichting’ op met een eigen rekening bij het IOR. De Bonis zelf was een van de procuratiehouders. In de eerste zes jaar van het bestaan van de stichting ontving men zo’n 50 miljard Lire op de rekening  (ongeveer 25 miljoen Euro) en werd 43 miljard Lire uitbetaald. (Een ‘tekort’ van maar liefst zo’n € 3 miljoen)

De keuze van de onwrikbare anticommunist Spellman als beschermheer van de stichting is interessant te noemen. Deze New Yorkse kardinaal, met zijn vele relaties, kreeg de bijnaam ‘money-bags’ vanwege zijn talent om geld in te zamelen, dat gedurende de Koude Oorlog werd doorgesluisd naar de Italiaanse Christendemocratische Partij.

De ‘Spellman Stichting’ heeft naar alle waarschijnlijkheid flink geprofiteerd van de willekeurige gulheid van De Bonis. Verschillende kloosterorden en geestelijken werden rijkelijk bedeeld met betalingen variërend van een bescheiden één miljoen Lire aan vijf Moeder-oversten tot wel 50.000 dollar aan de hulpbisschop van Skopje-Prizen ten bate van de Albaneessprekende gelovigen, en ruim één miljoen dollar aan Kardinaal Lucas Moreira Neves, de aartsbisschop van San Salvador de Bahia in Brazilië.

Persoonlijke betalingen?

Er waren ook betalingen met een meer persoonlijk karakter: 100 miljoen Lire voor een van de advocaten van oud Christendemocratisch politicus Giulio Andreotti, $134.000 voor een conferentie over Cicero in New York die door de vroegere Minister-president werd gesponsord en zelfs een betaling van 60 miljoen Lire aan Severino Citaristi, voormalig penningmeester van Christendemocratische partij die veroordeeld was voor corruptie.

Volgens Nuzzi bestond een deel van de steekpenningen die in de Enimont-affaire ¹  werden uitbetaald aan politici in ruil voor hun steun aan een reorganisatie van de chemische sector, uit ongedekte cheques van de Spellman Stichting. Maar Caloia en Dardozzi kozen voor geheimhouding in plaats van openheid toen zij hierover werden ondervraagd door aanklagers uit Milaan. “Ondanks de belofte die in de pers werd gepubliceerd om volle medewerking te verlenen, beperkten de twee zich tot het bespreken slechts die zaken die niet meer geheim gehouden konden worden”, schrijft Nuzzi.

Het is interessant op te merken dat de motieven van Dardozzi om klokkenluider te worden niet werden ingegeven door zijn afkeuring jegens het onethische handelen door het IOR. Zijn besluit om zijn geheime archief uit het Vaticaan te smokkelen motiveerde hij, in ieder geval gedeeltelijk, door te stellen dat hij verongelijkt was over het feit dat het Instituut had geweigerd hem een commissie toe te kennen voor de verkoop van een peperduur onroerend goed in de buurt van Florence. De opmerkelijke monseigneur wilde het geld liever aanwenden ten bate van zijn geadopteerde dochter, van wie de gezondheidstoestand een kostbare medische behandeling vereiste.

Wat de reden ook geweest mag zijn, het archief van Dardozzi biedt in ieder geval een nog niet eerder vertoond inkijkje op het interne reilen en zeilen van een van de geheimste en niet aansprakelijk te stellen financiële instituten ter wereld. De idee dat een waardig uitkomst – hetzij het winnen van de Koude Oorlog, hetzij het spekken van iemands favoriete liefdadigheidsinstelling- alle middelen heiligt, lijkt nog steeds rond te waren in de bank van de Paus in de Toren van de heilige Nicolaas de Vijfde.

© 2009 Comment Is Free – All rights reserved.

Voetnoot:

1. Door een fusie in 1989 van chemieconcern Montedison met het staatselektriciteitsbedrijf Enichem ontstond Enimont, dat een van de tien grootste chemische concerns van de wereld moest worden. Maar Enimont was een kort leven beschoren. Topman Gardini liet zich uitkopen door de staat. Dank zij een stortvloed van een half miljard euro aan smeergelden kreeg hij voor zijn Enimont-aandelen zeker 2,2 miljard euro méér betaald dan de werkelijke waarde. Toen in juli 1993 zijn fraudes dreigden uit te komen, schoot hij zich een kogel door het hoofd.

Voor een link naar het commentaar op deze financiële escapades van het Vaticaan, zie de link HIER.