Gezondheid: De griep.

Met al die verhalen over vaccinaties tegen de Mexicaanse griep, zijn we bijna vergeten naar het verschijnsel ‘Griep’ zélf te kijken. De metafysische achtergrond van griep, is vaak niets anders dan een signaal van je lichaam aan ‘de bestuurder’ ervan, ‘dattie rustig an mot doen’.

Deze ‘bestuurder’ heeft eerdere signalen hiertoe over het hoofd gezien en krijgt het nu even ingesmeerd. Dubbel en dwars. ‘Op je bed en rust nemen!’ Waarom we griep dan als een vals secreet wensen te kwalificeren, is mij een raadsel. Of is ons beeld van die ‘angstaanjagende ziekte’ ons gewoon ook aangepraat..?

Als ik voor mezelf spreek, kan ik alleen maar beamen dat de griep  altijd de kop opstak, in situaties waarin ik mezelf voorbij liep; niet goed voor mezelf zorgde, of gewoon ‘mezelf niet was’.. Dit betekent dus niets anders dan dat ik m’n energie niet gecentreerd had gehouden. Een virus krijgt de mogelijkheid toe te slaan, en het lichaam heeft geen verweer.

Een prachtig signaal van het lichaam volgt. Luister je niet, dan ligt een longontsteking, of in ieder geval een zware bronchitis op de loer om de hoek. Ik neem aan dat je zelf hier ook ervaringen mee hebt. Met ‘De Griep’. Ook Jan Smith, onze onvolprezen vertaler, is af en toe nét een mens en kreeg hem op bezoek. De Griep. Jan schreef de griep ook even van zich af. Een reflectie:

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

X

De Griep

Jan Smith©februari 2010

Ik had een dag of drie griep.

Geen varkensgriep, geen vogelgriep, geen Mexicaanse of andere door de virologen verzonnen exotische vorm van een of ander in een virologisch laboratorium tot leven gewekt virus van een opgegraven prehistorisch wezen. Roel en Ab, de Ricky en Slingertje van virologenland, kunnen rustig gaan slapen: er hoeft geen pandemie worden afgekondigd.

Jan Smith had de griep.

Die donderdag sloeg het plotseling toe. Tijdens het werk. Koorts, zweten , hoofdpijn en een verstopte neus. Gauw naar huis. Voor een moment maakte ik me een beetje ongerust, ik behoor namelijk tot de ‘risicogroepen’, zoals dat  tegenwoordig heet. Thuisgekomen kroop ik onder de wol met twee paracetamolletjes en een glas whisky. Binnen de kortste keren viel ik in een rusteloze slaap.

Het zweet brak me keer op keer uit, het snot liep uit mijn neus, het eerste pakje zakdoekjes was al op voor ik er erg in had en ik moest even naar beneden om nieuwe te halen. Op de trap duizelde het mij. Ik moest even gaan zitten. Beneden zocht ik ook naar de koortsthermometer en toen ik hem een minuut later onder mijn tong vandaan haalde, kon ik de dansende lettertjes nog maar net onderscheiden: 37,9.

Toen ik de trap weer opstrompelde, rekende ik de werkelijke waarde nog even uit: ik had koorts. “Dat is jaren geleden”, dacht ik, terwijl ik mijn linkerbeen optilde en wachtte tot mijn bed eronderdoor schoof. Rillend van de kou trok ik snel het dekbed over mijn hoofd.

De volgende ochtend realiseerde ik me dat ik sinds jaren weer eens een ouderwetse griep te pakken had. Varkensgriep? Vogelgriep? Had ik me toch moeten laten…  ‘Nee, nee, nee’, flitste het door mijn waterige hoofd.
Ik heb gewoon griep. Een beetje koorts, verkouden, keelpijn, stijve spieren, pijnlijke gewrichten. Het hoort er allemaal bij. Dat is binnen een paar dagen ook weer over. Het is eigenlijk weleens goed een paar dagen griep te hebben. Even lekker uitzieken is de remedie.

Eigenlijk lag ik een beetje te genieten van het feit dat ik ook weer eens met dit ongemak te maken had. Waarom ook niet. Ik moest inwendig lachen: is dit het nou, waarvoor we de laatste maanden zoveel angstaanjagende berichten over ons heen hebben gekregen? Was dit het nu, waarvoor we met zijn allen doodsbang moesten zijn? Gaan we hieraan massaal dood? Nee, natuurlijk niet! Lulverhalen zijn het, bedoeld om de verkoop van vaccins, maar zeker ook het zo roemruchte ‘Tamiflu’ aan de man te brengen.

Ik ben gewoon even lekker ziek, niet zo zielig doen. Iedereen krijgt in het leven een paar keer gewoon de griep. Zelfs mensen die tot de risicogroepen behoren.
Het besef dat het lichaam in een grote strijd verwikkeld is met die gemene virusjes, was een meditatie waard en ik sloot mijn ogen. Ik voelde de pijn in al mijn gewrichten, in mijn nek, schouders, armen, polsen, vingers, heupen, dijen, knieën, enkels en tenen.
Langzaam liet ik die pijn uit mijn systeem wegvloeien. Ik ging met mijn gedachten naar de opgezette slijmvliezen in neus en keel, zag de grote hoeveelheden vastzittend slijm, en stuurde er liefde naartoe als dank voor het uitvoeren van die smerige, maar noodzakelijke klus.

Als toeschouwer in de strijd tussen 'goed' en 'kwaad'..

Ik snoof nog eens diep de lucht van de opengesneden ui die op mijn overvolle nachtkastje lag naar binnen. Ging met heel mijn wezen naar de koorts, de stralende warmteontwikkeling als gevolg van de strijd tussen goed en kwaad in het lichaam dat ik heb en voelde dat het goed was. Er werd veel rommel opgeruimd dat niet in dit lijf thuishoort.

Ik stuurde helende energie naar mijn rauwe en pijnlijke keel, die daardoor voor mijn geestesoog prachtige goudgeel opkleurde. Ik vertrouwde er volledig op dat dit lichaam weer als herboren uit deze tijdelijke strijd naar voren zou komen en viel in een diepe, heel diepe slaap.

De volgende ochtend voelde ik me alweer een stuk beter, bleef nog wel een ochtend in bed liggen. Met een boek. Even rust. Alles voelde een stuk rustiger en minder zwaar en ik stelde tevreden vast dat de griep over haar hoogtepunt heen is.

Af en toe, eens in de zoveel jaar een stevige griep is goed voor een mens. Klinkt gek, maar het is wel waar: je systeem krijgt een grote beurt. Als je dat toelaat en geen weerstanden opwerpt, maar geheel ondergaat en laat gebeuren, is het leed al voor de helft gewonnen.

En Tamiflu? Hoewel het geen zetpillen zijn, zou ik tegen Coutinho en Osterhaus willen zeggen: steek ze allemaal maar lekker in je h..!