Gastcolumns: Gast-Column ~ Tessa Koop

Gedeelde vreugde is namelijk dubbele vreugde. Maar ook het delen van smart mag hier een plek krijgen; want gedeelde smart is immers halve smart!

Kortom een verhaal recht uit het hart, een liefdevolle pijl naar jouw hart.

~~~~~~~~~~~~~~

Tessa Koop

I told you
That we could fly
cause we all have wings
But some of us don’t know why

Kijk naar jezelf, kijk om je heen, kijk in de wereld. Hoeveel mensen zijn er niet vergeten dat ze zelf vleugels hebben gekregen om te kunnen vliegen? Mensen laten zich vleugellam maken doordat ze kiezen voor angst. Angst die ons wordt aangepraat, angst door ervaringen uit het verleden, angst voor die stukken in onszelf, waar we nog met een grote boog omheen gaan. En zelfs angst voor onze eigen grootsheid, die verantwoording met zich meebrengt. Mensen helpen herinneren aan het onmetelijke potentieel dat ze in zich dragen, is voor mij nog steeds hetgeen ik het liefste doe. En toch heb ik alles – wat ik de laatste paar jaar met bloed, zweet en tranen heb opgezet – afgebroken. Het is doodstil aan mijn kant: geen artikelen, geen lezingen (1-tje dan), geen wanttoknow.nl.

Ik snapte er helemaal niets van toen ik bij mezelf merkte dat ik bezig was om afstand te nemen van alles wat ik met zoveel passie had gecreëerd. Hoewel sommige mensen wijselijk hun mond houden, weet ik zeker dat er mensen zijn die mij maar een draaikont vinden. Maar ook zijn er mensen die dit proces nog veel eerder zagen aankomen dan ikzelf. Hoewel iedereen er op zijn eigen manier doorheen gaat, zijn veel processen toch hetzelfde. Alleen dan in een andere verpakking. Om duidelijk te maken waar ik het nu over heb, kan ik ‘toevallig’ nog een prachtig fragment uit de songtekst halen van INXS:

Don’t ask me
What you know is true
Don’t have to tell you
I love your precious heart
I
I was standing
You were there
Two worlds collided
And they could never tear us apart

I was standing, you where there. Two worlds collided. And they could never tear us apart..

Twee werelden die in botsing komen (Two worlds collided). Zo ervaar ik het: letterlijk. Dat is wat er met mij op dit moment gaande is. Ik ervaar een oude en een nieuwe realiteit, die elkaar met 200 k/m p/u frontaal raken. BAM! Eerstgenoemde is waar het gros van de mensen nog inzit. Dat is de chaos die we om ons heen waarnemen. De oude wereld die haar houdbaarheidsdatum heeft overschreden en als een kaartenhuis in elkaar stort. Een wereld die we op basis van een egogericht bewustzijn hebben opgericht. Een wereld op basis van afgescheidenheid. Wij tegen zij. Donker en licht. Warm en koud. Angst en liefde. Goed en kwaad. Een wereld die ons vleugellam maakt. Een wereld waardoor we zijn vergeten hoe machtig en krachtig we zijn als mens. Jij en ik.

Vraag me niet, wat jij weet dat waar is (Don’t ask me, what you know is true). Het is die nieuwe wereld die gloort aan de horizon. Waar ook jij je steeds meer van bewust wordt maar je kunt het haast niet geloven. Het is een wereld die zich heel lang voor ons verborgen heeft gehouden, omdat we haar niet konden zien. Maar de tijd is er nu rijp voor. Het is een wereld die van binnenuit ontstaat, vanuit onze harten. Nu vallen de schellen van onze ogen. We voelen dat er ‘meer’ is. We voelen dat we hier zijn voor een avontuur en dat we worden uitgenodigd om het beste uit onszelf naar boven te halen. Het gaat er niet zozeer om dat we moeten vechten en strijden om perfect te worden. Maar het gaat erom dat we onszelf bewust worden dat we al perfect zijn.

Dat is 21-12-2012 voor mij: een overgangstijd. Geen doomsday, geen onheilspellende datum, maar de keuze die we kunnen maken om mee te gaan in de allergrootste transformatie uit de menselijke geschiedenis en zelfs de allergrootste shift in het universum. Uiteindelijk is ‘verlichting’ onvermijdelijk. De nieuwe mens – een soort galactic human – is in aantocht. Maar voordat het zover is moet er nog wel het nodige werk verricht worden. Niemand komt om zichzelf heen. Bij alles wat je in het dagelijks leven doet, gaat het in essentie om twee cruciale vragen: kies ik op dit moment voor angst of kies ik nu voor liefde? Omdat de trillingsfrequenties op Aarde stijgen, en dus ook onze scheppingskrachten toenemen, krijgen we dat wat we uitzenden onmiddellijk op ons bord. Welke mensen, situaties en gevoelens trek jij in dit leven aan?

Daar ben ik nu druk mee bezig. Om mezelf die nieuwe wetten en regels, die horen bij die nieuwe realiteit, eigen te maken. Ik weiger om mee te gaan in angst, maar dat wil niet zeggen dat ik geen stukken angst in mezelf tegenkom. Maar als ik dan merk dat er wat zit, dan ga ik het aan. Oude overtuigingen – zoals bang zijn om afgewezen te worden – overschrijf ik met nieuwe, positieve overtuigingen. Verder probeer ik niet in drama’s te blijven hangen. Ook dat is een keuze. Ik let erop wat mijn energie doet inkrimpen en ik let erop welke energie mij vleugels geeft. Het is ook niet zo dat ik mijn ogen sluit voor datgene wat er om me heen gaande is, maar ik focus mijn energie er niet op. Verder probeer ik mijn denken op een lager pitje te zetten om meer ruimte te scheppen voor mijn gevoel, die in verbinding staat met het universum, dat altijd perfect IS.

Ik overtuig mezelf ervan dat ik altijd op de juiste tijd en plaats ben. Ik overtuig mezelf ervan dat ik veilig ben. Ik overtuig mezelf ervan dat er genoeg is van datgene wat ik nodig heb (geld, mensen, middelen). Ik overtuig mezelf ervan dat ik niet alleen ben, dat er een hele grote onzichtbare wereld om mij heen hangt die altijd bereid is om mij bij te staan, als ik er maar om vraag. Ik overtuig mezelf ervan dat ik het werk doe wat nu perfect is voor mij. Ik overtuig mezelf ervan dat daar waar ik ga en sta wonderen gebeuren. Ik overtuig mezelf ervan dat ik andere mensen met mijn aanwezigheid kan inspireren en dat ik een magneet ben voor positieve situaties en mensen. Ik overtuig mezelf van zoveel mooie dingen, omdat ik WEET dat dit mijn geboorterecht is. En wat er dan met je gebeurt? Wow. Ik heb er geen woorden voor.

Mijn intuïtie wordt sterker, ik zie meer, ik voel meer, ik hoor meer. Er ontstaat steeds meer flow, nu ik volgens mijn eigen natuurlijke tijd leef. Dat altijd in een soort dans is met het universum. Als ik ga knijpen, stressen, me zorgen ga maken, dan lig ik van de lijn. Ik ben het me tegenwoordig direct bewust en ik stuur mezelf bij. En op een gegeven moment merk je dat bepaalde dingen in het leven niet meer bij je passen. Ik heb altijd heel veel mentale kracht gezet op het willen veranderen van de wereld. Omdat ik nog in de oude modus zat waarin mijn ego de regie in handen had, moest ik heel veel van mezelf. Ik was enorm veel aan het denken en piekeren en had voortdurend het gevoel dat ik van alles moest DOEN om datgene te manifesteren waarvoor ik hier was gekomen.

Dat is nu veranderd. Daarom zit ik nu in een soort vacuüm. Daarom heb ik heel veel dingen die ik nog op de oude manier had opgebouwd, opzij geschoven. En er zijn even geen nieuwe plannen of dingen die ik vanuit mijn denken voor mezelf verzin.

Wel zet ik intenties neer voor datgene wat ik vanuit mijn hart voel dat ik ongeveer wil creëren. Zo voel ik nog wel van alles bij het geven van lezingen of het schrijven van boeken of iets doen met televisie. Maar ik zet er geen kracht op.

In plaats daarvan laat ik het los. Ik weet dat als de tijd rijp is, mijn weg duidelijk wordt. En ik weet dat ik ondertussen precies datgene doe en heb wat nu voor mijn ontwikkeling en de mensen om mij heen goed is. Oh en het geeft zoveel RUST. Nog steeds moet ik wel eens wennen aan het zogenaamd ‘niets doen’.

Maar ondertussen gebeurt er zoveel. Nu kan eindelijk die wereld van binnen eens groeien en uitdijen. We zijn immers zoveel meer dan we denken en doen. Ik ben ook enorm nieuwsgierig naar die innerlijke wereld in mezelf. Dus ook al doe ik in de praktijk weinig, mijn leven is nog nooit zo avontuurlijk geweest.

Je vindt me misschien een dromer, niet realistisch of wat dan ook. Dat vind ik heel jammer… voor jou. De tegenwerkende krachten zetten momenteel al hun jokers in om de mensheid bij haar eigen grootsheid vandaan te houden. En omdat we zo lang hebben ervaren dat we machteloos zijn geweest, denken velen van ons nog steeds dat dit de waarheid is. Daarmee bestendigen we de wereld die we om ons heen zien, maar zo graag willen veranderen.

Ga jezelf eens goed na, als je bijvoorbeeld ‘bang’ bent voor een pandemie met de daarbij behorende verplichte vaccinaties. Is het jouw angst? Is het angst dat jou wordt aangepraat? Ben jij bang om ziek te worden en dood te gaan? Waar focus jij je op? Ik focus me op: And they could never ever tear us apart!!

Misschien zie ik je 4 november in Uilenstede?

(Zie HIER voor details)

Groet - Tessa