Economie: BP-ramp: Ongeluk, incompetentie, of bewuste genocide?

Het onderstaande artikel is van de hand van onderzoeksjournaliste Désirée Röver. Het analyseert haarfijn de ontwikkelingen achter de grootste oliecatastrofe, die van de BP-olieramp in de Golf van Mexico. De ramp kost nu al het leven aan een ongelooflijk aantal dieren, van pelikanen tot potvissen. De vraag is tot wanneer de mens uit de klauwen kan blijven van dit olierampmonster..

Maar is de ramp wel wat hij is..? Een sinister verhaal lijkt zich namelijk te ontrollen. Voor die mensen die 1 + 1 optellen. Dan blijkt de olieramp duidelijk méér te zijn, dan die zo op het eerste oog lijkt.. Het woord is aan Désirée. Evenals veel dank voor haar inspanningen!

X

* * * * * * *

X

DOSSIER: DE BP ramp in de Golf van Mexico

Ongeluk, incompetentie, of bewuste genocide?

door Désirée L. Röver © 2010

X

Het 560 miljoen dollar kostende verplaatsbare boorplatform ‘Deepwater Horizon’ werd in september 2001 gepositioneerd in de Golf van Mexico. Met de daarop aanwezige speerpunttechnologie boort men diep in de aarde onuitputtelijke oliereservoirs aan. In februari 2010 begon met met boringen op de BP Macondo exploratie boorplaats ‘Mississippi Canyon block 252’, 41 mijl ten zuiden van Venice, Louisiana.

Natuurlijke gassen, omhoog schietend door een pijp van onder de zeebodem in de rig, deden dit platform op 20 april 2010 exploderen… Elf werkers vonden de dood aan het begin van de grootste olieramp ooit. Na 36 uur te hebben gebrand, kapseisde het platform en stortte het in zee.

Op 24 april ontdekte men dat de 5000 voet (1,5 km) lange pijpleiding tussen het platform en de zeebodem op twee plaatsen was verbogen. De blowout preventer is bestand tegen een oliedruk van 15,000 psi (100,000 kPa). De druk ter plaatse blijkt achteraf 40.000 psi.  Pogingen om de boorput te dichten, mislukten.

Een ongekende hoeveelheid ruwe olie, geschat op zo’n miljoen vaten per dag, spuit nu uit verschillende lekken dagelijks de Golf van Mexico in. De locatie van het ongeluk is omgeven door dichtbevolkte gebieden. De met de olie vrijkomende giftige gassen die over het land uitwaaieren, brengen zo’n 80 miljoen mensen in levensgevaar.

Wat zijn wereldwijd de lange termijn consequenties van dit alles?

‘Peak Oil’ en de Golf van Mexico

Wat is de reden dat BP en vele andere maatschappijen in de Golf van Mexico zijn gaan boren op een zo extreme diepte: tot ver in de basaltlaag van de oppermantel van de aarde?

In zijn artikel ‘Rusland bewijst het bedrog van Peak Oil’ (HIER origineel) meldt Joe Vialls in 2004 hoe de Russen in 1970 begonnen de Kola SG-3 oliebron te exploreren. Op een recorddiepte van 40.230 voet (ca. 12 km!) vonden zij in de oppermantel van de aarde een vrijwel onuitputtelijk oliereservoir.
Het was op slag duidelijk: de olievoorraad is niet eindig. En — veel belangrijker nog — niet alle olie heeft een fossiele oorsprong (de Amerikaanse ‘peak oil’-mythe). Die in de Golf is abiotisch van aard. Dat wil zeggen, olie komt voort uit doorgaande natuurlijke chemische processen, diep in het hart van de aarde.

Sinds hun ontdekking boorden de Russen niet alleen succesvol 310 nieuwe extreem diepe (land)oliebronnen aan op eigen bodem, maar — tot grote razernij van de Amerikanen — verspreidden zij hun techniek ook naar andere landen: China, Korea, Vietnam (het White Tiger Project) en India.

De Indiase ultradiepe oliebron Bodra #3 werd verschillende malen overduidelijk door de Amerikanen gesaboteerd. Wanneer dat niet was gebeurd en de boring niet was gestaakt, dan had de wereld een totale ommekeer beleefd in het referentiekader van energiereserves en -gebruik.

Met de Deepwater Horizon probeert BP in de Golf van Mexico simpelweg de ultra-diepe landboringen van de Russen te overbluffen. BP blijkt bepaald niet de enige kaper op de kust: de kaart van het noordelijk deel van de Golf van Mexico toont maar liefst zo’ 4.000 actieve off-shore olie en gas platforms. HIER

Niet de meest diepe boring, wel de meest hoogmoedige..
Er gaan steeds meer stemmen op die uit allerlei opduikende anomalieën afleiden dat het incident met de Deepwater Horizon geen ongeluk is, maar een zorgvuldig voorbereide volgende stap om — in het script van de Hegeliaanse dialectiek van ‘probleem-reactie-oplossing’ — de wereld op de knieën te dwingen tot het aanvaarden van de natte droom van de ‘macht achter de macht’: de werelddictatuur van de Nieuwe Wereld Orde.

Onder de schijn van blunderen en incompetentie weet BP exact waar en waarom men daar boorde: in de flank van een onderzeese asfaltvulkaan, een fenomeen dat pas werd ontdekt in 2003 — en dat alweer een realiteit is die haaks staat op ‘Peak Oil’!

Een asfaltvulkaan wordt namelijk gevormd wanneer natuurlijke olie vanuit de aardkern naar de oppervlakte sijpelt. Daarom zijn er niet alleen zoveel teerballen gevonden op de getroffen stranden, maar kon er ook een filmpje worden gemaakt van een bubbelende branding: resultaat van de levensgevaarlijke gassen en chemische stoffen die nu ongehinderd, samen met de teer en olie, vanuit die verre diepten vrijkomen.

Lindsey Williams, jarenlang als geestelijke betrokken bij de Alaska pijplijn, meldt hoe bij een boring in Prudhoe Bay, Alaska, maar liefst zeven meer dan manshoge 747-vliegtuig-motoren de (altijd) met de olie mee komende natuurlijke gassen terugbrachten in de bodem.

In een radiouitzending met Jeff Rense citeert Lindsey Williams een zeer hooggeplaatste olieboring expert. Die meldt dat zich net naast, of rondom de boorput granietrots bevindt, met daarboven zand. Dat zand kan worden gecauteriseerd, de granietrots niet. De druk bij de bronkop lag tussen de 20.000 en 70.000 psi (pounds per square inch), een exact getal ontbrak. Na de ramp is de druk vastgesteld op 40.000 psi. Dat is ver boven wat welke hedendaagse wetenschappelijke methode of welk instrument dan ook kan verwerken…

De Deepwater Horizon explodeerde op het moment dat men net door de granietlaag had heen geboord, en het is deze overdruk die iedere veiligheidsklep en ook het platform deed exploderen. In feite probeerde BP met de Deepwater Horizon in de diepte van de oceaan de Russische landmethode te imiteren.

Het dichten van de gaten is vrijwel onmogelijk, omdat de granietlaag al scheuren vertoont. Het cauteriseren van de zandlaag met een nucleaire ontploffing heeft als risico dat de granietlaag daaronder openbreekt. De ellende is dan helemaal niet meer te overzien: de olie blijft dan naar schatting zo’n dertig jaar doorstromen…  (zie HIER op deze link)

Williams’ elite olie-expert bevestigt ook de EPA-getallen van de gifgassen die nu in de Golf van Mexico vrijkomen.

Rense: “Het is nu overduidelijk voor iedereen die objectief en eerlijk de situatie analyseert, dat tientallen miljoenen mensen door de Amerikaanse overheid opzettelijk worden blootgesteld aan het inademen van potentieel dodelijke lucht. Niemand mag de luchtkwaliteit bepalen… Dit is de facto een in gang gezette massamoord.”

De hoeveelheden giftige gassen die daar nu rondzweven — van de luchtkwaliteit worden nergens de officiële analyses gepubliceerd — overschrijden op obscene wijze de ‘ppb’ aantallen (delen per miljard) van de EPA-veiligheidsnormen:

stof	veiligheidsnorm  (parts per billion)	Golf v. Mexico  (parts per billion)
waterstofsulfide	2-5 ppb	1200 ppb
benzeen	0-4 ppb	3000 ppb
methyleenchloride	61 ppb	3000-3400 ppb

Bron: HIER

Benzeen is kankerverwekkend.

Waterstofsulfide (H₂S) stinkt in het begin naar rotte eieren, maar ruikt daarna wat zoeter, tot zelfs aangenaam. De stof is echter tientallen malen giftiger dan cyanide/blauwzuur..! H₂S is een chemisch verstikkingsmiddel, lijkend op koolmonoxide en cyanidegassen. H₂S belemmert de cellulaire ademhaling en de opname van zuurstof, resulterend in biochemische verstikking.

Symptomen van blootstelling aan waterstofsulfide zijn onder meer:

LAAG	0 – 10 ppm	irritatie van ogen, neus en keel
MIDDEL	10 – 50 ppm	hoofdpijn,duizeligheid  misselijkheid en braken hoesten en ademhalingsmoeilijkheden
HOOG	50 – 200 ppm	ernstige luchtwegirritaties  oogirritatie / acute conjunctivitis shock convulsies coma dood

Met andere woorden, het gebied rond de Deepwater Horizon, waar tientallen miljoenen mensen wonen en werken, wordt met medeweten en zelfs met assistentie van de Amerikaanse overheid een steeds verder uitdijende Auschwitz gaskamer… In Florida is in de ziekenhuizen nu al geen bed meer te krijgen, verhuisbedrijven zijn volgeboekt. Wie niet kan vertrekken, gaat op relatief korte termijn een zekere dood tegemoet.

$5.000 in contanten moet de gedupeerde bewoners en ondernemers in de Golf verleiden tot het ondertekenen van een 15-pagina contract waarmee probeert BP alle schade hoopt af te kopen. Zien we hier een variant op de situatie onder de arme negerbevolking van New Orleans na de orkaan Katrina?

Wie wonen er in het gebied rond de Golf van Mexico? Vooral steuntrekkers (Welfare) en bejaarden die gebruik maken van het ziekenfonds (Social Security). Kortom: groepen die een belasting vormen voor de Amerikaanse staatskas. Is hier inderdaad sprake van gerichte genocide, zoals ook Jefff Rense concludeert?

Was Katrina een vingeroefening?

Alle hulp afgeslagen
Het heeft er alle schijn van dat het Deepwater Horizon ongeluk opzettelijk is. Want, uitgaande van veiligheid en bescherming van mens en milieu, gedragen zowel BP, als de Amerikaanse federale overheid — ofwel Obama — zich op z’n zachtst gezegd uiterst merkwaardig. Wil men de schade zo groot mogelijk maken?

Wijst BP daarom categorisch alle hulp af die vanuit de hele wereld toestroomde om de gevaren voor mens en natuur door de ontstane oliefontein op de bodem van de oceaan zo snel mogelijk te beperken?

Onder die hulpaanbiedingen was niet alleen de expertise van het Nederlandse bedrijf Smit Tak, maar bevonden zich ook 908 potentiële oplossingen van InnoCentive, een online crowdsourcing site met leden van wie 61% één of meer hoge academische titels voert. (HIER)

In een artikel op Rense.com meldt J.Speer-Williams dat BP zelfs heeft geweigerd om de eigen olietankers in te zetten om het meeste van de olie spill op te zuigen, zoals ook is gedaan na een oliespuiter in de Arabische Golf in januari 1991. Die methode verzamelde maar liefst 85% van de weggestroomde olie. Die kon toen zelfs worden verwerkt en verkocht.

Ramp moedwillig vergroot?
De maatregelen in de Golf van Mexico van Obama zijn onbegrijpelijk… behalve in het kader van verdere stappen naar ‘Cap and Trade’, en een doelbewust aansturen op een burgeropstand, die het uitroepen van krijgswet en een algehele dictatuur ‘rechtvaardigt’.

Toen direct na de ramp door 13 olieproducerende landen en de VN hulp werd aangeboden met schepen en materieel in staat om honderdduizenden vaten olie per dag mee op te ruimen, sloeg Obama dat aanbod af. Hij baseerde zich daarbij op de Jones Act, een vakbond-achtige wet die verbiedt dat buitenlandse schepen en bemanningen werkzaam zijn in Amerikaanse wateren.

Uhhh, hoe zit dat dan met de bemanningen van de olieplatforms in de Golf?

WDSU meldt op 22 juni dat het opwerpen van zanddammen door het leger op het strand van Louisiana moest worden stopgezet, omdat de federale overheid nu wil dat deze versperring wordt neergelegd op twee mijl afstand van de kustlijn. Dat betekent minstens 7 tot 10 dagen tijdverlies.

Brieven en telefoontjes van de lokale bestuurders naar de federale autoriteiten en naar het Witte Huis blijven consequent onbeantwoord. Bron: HIER

In een AP-bericht meldt de Coast Guard dat er 107 aanbiedingen zijn geweest van 44 landen, variërend van technische adviezen, tot boten die het wateroppervlak kunnen schoonvegen of barrières kunnen uitleggen. Veel van deze aanbiedingen zijn weken oud, de meeste worden nog beoordeeld, aldus een lijst op het departement van de staat.

Eén daarvan is een aanbod van de Nederlandse overheid van vier schepen die de zee kunnen schoonvegen en gezamenlijk per dag meer dan 6 miljoen gallons oliewater processen. Het kostte de Amerikaanse overheid 7 weken om dit Nederlandse aanbod aan te nemen. (Klik HIER voor het artikel)

Meer dan 20.000 vrijwilligers hebben zich aangemeld om op de stranden van Florida, Alabama en Mississippi de olie en teer op te ruimen, maar minder dan één op de zes is opgeroepen voor de voor sommige van de taken vereiste training. Vele vissers die met hun schepen zouden kunnen worden ingezet bij het uitleggen van olieversperringen, zitten duimendraaiend aan de wal.

De San Francisco Examiner noemt op 2 juli het opruimen van de olie ‘pathetisch’. Olie spoelt niet-aflatend aan op het strand, af en toe verschijnt er een vrachtauto met een ploeg schoonmakers die in andere staten zijnß ingehuurd. Met schuivers en scheppen doen zij de olie in plastic zakken die naderhand wel, of niet worden opgehaald. De ploeg wacht vervolgens onder een tent tot de volgende opdracht. Hier en daar komen sheriffs langs om onder hen arrestaties te verrichten vanwege nog uitstaande vergrijpen. (HIER het originele artikel)

Soms lijkt de officiële tegenwerking een regelrechte klucht. Op 18 juni legde de Kustwacht, midden in hun opruimwerkzaamheden, een tiental boten stil… om te controleren of ze het juiste aantal zwemvesten en brandblussers aan boord hadden! Als veiligheid werkelijk de aanleiding hiertoe was, had men die natuurlijk ook gewoon kunnen uitdelen, in plaats van van alweer een oponthoud te creëren.

Alles dat moet worden gedaan om de olie te weerhouden de stranden te bereiken, moet eerst worden goedgekeurd door de bureaucratie van de EPA (Environmental Protection Agency), de OSHA (Occupational Safety and Health Administration), het legerkorps van de genie, de kustwacht en een serie lagere goden.

Het allergrootste schandaal betreft wel het tegenhouden van de olie voordat deze de kust bereikt. Een paar weken geleden, in de top van het toeristenseizoen, besloot de kustwacht dat het beter was om de olie te laten aanspoelen, en pas daarna op te ruimen.
Het gebrek aan vaartuigen die de oppervlakte kunnen schoonvegen wordt elke dag nijpender. Er zijn in de hele wereld geen versperringen genoeg te vinden om de aanstormende olie tegen te houden.

Om bij een volgende ramp adequater te kunnen reageren, heeft een presidentieel panel de opdracht om in de komende 6 maanden het advies in te winnen van experts op het gebied van regelgevende, technische, juridische, wetenschappelijke, en risicomanagement onderwerpen. Op 12 en 13 juli worden de mensen aan de Golfkust gehoord… voor wat dat waard is. (HIER originele bericht)

Geen pottenkijkers
Opvallend is ook hoe zowel de federale overheid, als BP iedereen zorgvuldig op afstand houdt. Een CNN-video bericht begin juli dat er zelfs een nieuwe regel is ingesteld: journalisten en fotografen moeten op een afstand van 65 voet (20 meter) blijven van alles dat met de ramp te maken heeft. De kustwacht mikte eerst op 300 voet (100m). Daarmee is het niet alleen onmogelijk om foto- of video-opnamen te maken van verwoeste natuur, met olie bedekte stranden, dieren en vogels, maar ook van de opruimacties en de daarbij betrokken manschappen, schepen en materieel. Overtreding levert en boete op van $40.000, en gevangenisstraf. (HIER het bericht)

Maar het zijn niet alleen de nieuwsmedia die worden weggehouden, ook milieubescherming organisaties, bewoners, vissers en zelfs hulpverleners worden geweerd. Dit is het gevolg van de les die de autoriteiten hebben getrokken uit de ramp met de Exxon Valdez op 24 maart 1989: te veel mensen zagen toen met eigen ogen en/of via gedetailleerde foto- en video-opnamen de ware desastreuze effecten van de olievervuiling op flora, fauna en ecologie. En dat is precies wat de overheid en de corporaties nu willen vermijden. Want, hoe dan ook, het boren moet doorgaan…

Journalist James Fox meldt dat BP speciale foto-ops organiseert. Nieuw gestort zand op vervuilde stranden moet de beperktheid van de schade verbeelden, en speciale opruimploegen moeten de bezoekers — milieuorganisaties, politici, etc. — overtuigen van BP’s goede bedoelingen. Zodra die zijn vertrokken, worden de werkers weer weggestuurd. (Episode 81.1, HIER)

Begin april 2010 zei Sarah Palin — gewezen gouverneur van Alaska, en ex-voorzitter van de Alaska Oil and Gas Conservation   Commission — dat er geen nieuwe technieken en geen nieuwe studies nodig zijn om naar olie te boren in de Golf van Mexico. Ze riep uit: “Let’s drill, baby, drill. Not stall, baby, stall!” (Laten we boren, niet treuzelen).  (Zie HIER)

Verregaande gebreken in veiligheidsbewaking
BP’s 52-pagina’s tellende exploratieplan uit 2009 voor de huidige Deepwater Horizon boring, gedeponeerd bij de federale Minerals Management Service (MMS), beweert herhaaldelijk dat ‘het onwaarschijnlijk is dat met de voorgestelde activiteiten, op of onder het zeeoppervlak, een ongeluk met een olie spill plaatsvindt’.

Nu blijkt echter dat de Deepwater Horizon geen beveiligende akoestische klep had. En volgens vijf verschillende bronnen ontbrak bovendien een ‘deep hole escape valve’. Waarom? Simpelweg een kwestie van geld: zodra deze laatstgenoemde veiligheidsklep, 2000 voet onder de zeebodem, in werking treedt, moet de boring worden gestaakt, en moet het hele boorproces elders opnieuw worden begonnen.

BP kreeg toestemming om te boren tot 18.000 voet onder de zeebodem; deze diepte staat dan ook steeds braaf vermeld op alle afbeeldingen..
BP kreeg een “categorical exclusion” van de National Environmental Policy Act: BP hoefde voor de Deepwater Horizon geen gedetailleerde milieuanalyse aan te leveren.

Natuurlijk is het Department of the Interior verantwoordelijk voor het afgeven van deze ontheffing. In ongefundeerde lichtzinnigheid achtte BP een spill ‘onwaarschijnlijk’, en àls die zou voorkomen, zou die niet groter zijn dan 4.600 vaten (ca. 7 miljoen liter), en niet significant zijn… (Zie HIER voor de bron)

De Washington Post meldt dat de Amerikaanse overheid aan BP enkele vrijstellingen verleende voor de Deepwater Horizon, op basis van schattingen door BP van een ‘slechtste uitkomst scenario’ dat aanzienlijk rooskleuriger was dan de huidige ramp.
BP-official Richard Morrison verzette zich in een brief van 14 september 2009 tegen de plicht tot extra voorzorgsmaatregelen, met het argument dat “de huidige veiligheid- en milieustatistieken van de industrie laten zien dat de vrijwillige programma’s heel succesvol zijn geweest, en dat ook zullen blijven.”

De blowout preventer van de Deepwater Horizon, een instrument, doorslaggevend in de beveiliging van een aangeboorde oliebron, werd gebouwd op een druk te weerstaan vanuit de oliebron van 15.000 psi (pounds per square inch). De druk van de diepe onderwater oliereservoirs in de Golf van Mexico wordt geschat op tussen 15.000 en 30.000 psi… Op een bepaald moment zijn er schattingen dat de druk aan de bron rond de 70,000 psi ligt, en met de huidige technologie niet kan worden gestopt. Duidelijk is in elk geval dat de BOP van de Deepwater Horizon niet tegen zijn taak is opgewassen.

En let wel: De Amerikaanse overheid wist dat de blowout preventer van de Deepwater Horizon gebreken vertoont.

Een Transocean document uit 2001 stelt 260 ontwerpfouten vast die aanleiding zouden moeten zijn voor verwijdering van de blowout preventer. Een MMS-studie uit 2004 concludeerde dat standaard blowout preventers niet in staat zijn veel van de pijpen op een diepwater oliebron door te snijden. In 2009 schreef BP-ingenieur Mark Hafle in een intern rapport dat in een worst-case scenario, de druk door de Deepwater Horizon-leidingen heen zou kunnen breken. (Zie HIER)

Ondanks al deze waarschuwingen gebruikte BP de blowout preventer van Cameron International, een bijzonder slechte BOP. Een hoorzitting in de Senaat ontdekte dat de rig een dode batterij had in het blowout preventer controlepaneel. Daarnaast bleek dat een doorslaggevend onderdeel een waardeloze testversie was: een snij-instrument, niet krachtig genoeg om 10% van de boorpijpen door te snijden. (Zie HIER)

De Huffington Post beschrijft hoe olie rig werker Mike Mason heeft gezien dat er tenminste 100 keer de hand werd gelicht met tests met de blowout preventer. Vaak waren werkers erbij als onderaannemers de tests simuleerden. “Soms verschoven ze hun vinger op de chart, zodat er maar 30 seconden lang werd gemeten, in plaats van vijf minuten.”

Een samenvatting van NOLA van de officiële bevindingen van 6 dagen hoorzittingen in de Senaat: (HIER origineel)

• In maart 2010 hdeden zich problemen voor met de well casing en de blowout preventer. (HIER originele artikel in de NY-Times)
• Voordat de rig’s werkers een laatste cementplug bovenop de bron voorbereidden, zodat zij de exploratiebron konden verlaten en het oogsten van de rijkdom overlaten aan een ander team, moest een aantal tests plaatsvinden. BP besloot om er daarvan enkele over te slaan. In tenminste in één geval moest een Transocean medewerker erop aandringen om een druktest uit te voeren, door te zeggen dat hij zonder de test niet zou verdergaan.
• MMS-documenten laten zien dat het werk 6 weken achter lag op schema, een kostenpost voor BP van minstens $20 miljoen, uitgaande van Transocean’s leaseprijs van $ 533.000 per dag.
• In de uren voor de explosie waren er tal van aanwijzingen dat er iets niet goed ging. Vijftig minuten voordat de oliebron explodeerde, hadden stroomindicators aangegeven dat er meer vloeistof uit de bron kwam dan er werd ingepompt.
• Toen voor een ‘sheen test’, 41 minuten voor de explosie, de pomp was stilgelegd, bleef de bron stromen terwijl dat niet had moeten gebeuren; ook bleef de druk oplopen.
• 18 Minuten voor het fatale moment werd waargenomen dat de druk abnormaal was, de modder terugkwam, en de pomp stilviel. Personeel heeft geprobeerd mechanische ingrepen in gang te zetten, maar kort daarna namen de uitstroom en de druk dramatisch toe en even later explodeerde de boel.
• Na ‘onacceptabel resultaten’ in een negatieve druktest in de boorpijp, testten de werkers een ‘kill line’. Toen die was geopend, kwam daar een hoeveelheid vloeistof uit. De lijn werd afgesloten en de druk begon op te lopen tot 1400 psi. De kill lijn werd geopend en tot 0 psi teruggebracht, terwijl de druk op de boorpijp 1400 psi bleef. Op dit moment werd volgens de Senaatscommissie een fundamentele fout gemaakt, omdat deze gebeurtenissen signaal waren van ‘een zeer grote afwijking”.
• Het is overduidelijk dat BP geen ordentelijk reddingsplan had. Het duurde 40 uur om de bemanning aan wal te brengen. Werkers als Stephen Davis gaven afschuwelijke getuigenissen, en hebben Transocean inmiddels aangeklaagd. Het platformpersoneel kwam wel binnen een kwartier in de reddingboten van de rig terecht, maar het duurde 36 tot 40 uur voordat ze werden opgepikt door een van de vele schepen die al die tijd in de buurt waren. Davis vermoedt dat ze moedwillig werden uitgeput, zodat ze verklaringen zouden ondertekenen waarin ze zouden ontkennen gewond of beschadigd te zijn. ‘Deepwater’ zou wel eens de grootste letselschade zaak ooit kunnen zijn. (Zie artikel HIER)
• BP maakte geen plannen voor een olie spill groter dan 20.000 vaten… De werkelijkheid laat zien dat BP’s veiligheidsmaatregelen absoluut zinloos waren.
• BP huurde het top olieservicebedrijf Schlumberger in om de sterkte van de cementvoeringen van de Deepwater Horizon oliebron te testen. De werkers werden elf uur voor de explosie weggestuurd, zonder dat de enige test was uitgevoerd die werkelijk de feitelijke sterkte van de oliebron afdichting kan bepalen. Een team en materieel voor een akoestische test stond van 18 tot 20 april standby, maar BP vroeg hen nooit om in actie te komen. De eigenaar van het platform, Transocean, geeft Halliburton, die de falende cementafsluitingen aanbracht, de schuld van de explosie.   (Zie HIER)
• De Halliburton vertegenwoordiger Tim Probert gaf tijdens de verschillende commissie-vergaderingen in het Congres aan dat de tests om de cementwerkzaamheden van zijn bedrijf te toetsen, nooit waren uitgevoerd, en evenmin een derde test waarom BP had gevraagd, de zogeheten ‘cement bond log’. Dat is de enige test die de feitelijke effectiviteit kan bepalen van de verbinding tussen de cementbladen, de formatie en de omhulling zelf.

Direct na de explosie drukten verschillende medewerkers tevergeefs op de noodknop die de afsluiting van de olieleiding, de ‘blind shear ram’, moest activeren. Het was de eerste in een lange reeks van dramatische missers in de pogingen om de ramp en de gevolgen daarvan te beperken. Missers… of kwade opzet?

Geklungel, gebroddel en mislukkingen – de tijdslijn

20 april Alle bemanningsleden getuigen: geruime tijd voor de explosie viel alle elektriciteit           en verlichting uit.

20 april Explosie op de Deepwater Horizon. De blind shear ram weigert dienst.

22 april Het brandende platform kapseist en zinkt. De 5.000 voet lange leiding is even boven de zeebodem op twee plaatsen geknakt.

24 april Op ongeveer een mijl onder de zeespiegel ontdekken robots twee leidinglekken.

25 april De snelste manier om deze lekken te verhinderen olie te verliezen, is om de blowout preventer te activeren, een klep die de oliebron moet afsluiten. Herhaalde pogingen daartoe mislukken.

30 april Een flexibele leiding wordt neergelaten om van onder af een oplosmiddel te sproeien in de uit het lek ontsnappende olie. Deze giftige chemische     substantie (Corexit), die normaal op de oppervlakte wordt gebruikt, moet de olie in partikels verdelen voordat deze de zeespiegel bereikt (figuur 1).

2/16 mei Er worden twee boringen begonnen ter ontlasting van de beschadigde leiding. Deze moeten, even boven het oliereservoir, onder de oceaanbodem op een diepte van 18.000 voet bijeenkomen in de oorspronkelijke boorleiding (figuur 2).

Wanneer één van de twee nieuwe leidingen de oorspronkelijke leiding ontmoet, dan moeten zware modder, gevolgd door cement, de olie verhinderen te lekken.

7 mei BP construeert een vier verdiepingen hoge koepel, bedoeld om het grootste lek te bedwingen. Wanneer de koepel wordt neergelaten, ontdekt men dat de opening aan de bovenkant verstopt raakt met ijsdeeltjes van gas en water, waardoor hij kan gaan drijven. De koepel wordt tot nader order in de buurt van het lek op de zeebodem geparkeerd.

16 mei Er wordt een mijl lange slang neergelaten in de gebroken opgaande pijpleiding om olie te leiden naar een schip 5.000 voet boven de oliebron.

19 mei De EPA gelast BP om ipv Corexit een minder giftig dispersiemiddel te gebruiken.

26 mei BP probeert twee tactieken om de oliespuiter te stoppen, top kill en junk shot, experimentele oplossing nooit op 5.000 voet diepte getest… Bij ‘top kill’ wordt zware boorvloeistof naar de oliebron gepompt, tot het gewicht daarvan dat van de spuitkracht van de olie overtreft. In ‘junk shot’ injecteert men objecten als golfballen die de blowout preventer — een aantal kleppen bovenop de oliebron — moeten verstoppen. De oliedruk is daarvoor echter veel te hoog.

31 mei Na het falen van de top kill operatie zaagt men de kapotte leiding van de blowout preventer. Een 21-inch pijp wordt neergelaten en verbonden met de koepel die nog op de zeebodem staat geparkeerd. Deze wordt daarna over het uiteinde van de afgezaagde leiding op de blowout preventer heen geplaatst.

4 juni Hoewel via deze nieuwe constructie enige olie naar een schip stroomt, blijft er olie lekken van onder de rand en door de open afsluiters bovenop de koepel. Methanol wordt onder de koepel gepompt om vorming van ijshydraten te voorkomen die de leiding naar boven kunnen blokkeren.

16 juni Met het materieel dat was bedoeld voor het inspuiten van zware modder tijdens de mislukte ‘top kill’ procedure, verzamelt nu een nieuw systeem olie en gas direct van de blowout preventer. Dit wordt naar de oppervlakte gebracht op de Q4000, waar het wordt verbrand; de Q4000 heeft geen opslagmogelijkheden. Een instructief filmpje van hoe afsluiting wel goed kan gaan zie je HIER op een YouTube.
Bron HIER

De spelers

Volgens advocatenkantoor The Young Firm zijn bij het olieplatform ‘Deepwater Horizon’ behalve BP de volgende spelers betrokken:

1. Transocean Ltd. – eigenaar en primaire operator van het olieplatform;
2. BP Plc. – project operator met een 65% belang in de boorput;
3. Anadarko Petroleum Corporation – 25% non-operating belang in de boorput;
4. Cameron International Corporation – leverancier van de blowout preventer die de boorput niet afdichtte op het moment van de ramp;
5. Halliburton Company – Verlener van een aantal diensten aan de boorput, waaronder het cement om de boorputwand te stabiliseren. HIER

• Halliburton is de in 1919 opgericht toeleverancier van producten en diensten aan de energie-industrie; het bedrijf is inmiddels ook actief in de bouw en in militaire ondersteunende diensten. Halliburton’s ex-directeur Dick Cheney is de man die ons tijdens de Bush-regering 911 gaf, en onder wiens leiding allerhande anti-terroristen wetten tot stand kwamen, alsmede het Department of Homeland Security, het federaal excuus om iedere burger ter wereld te bespieden.
• Transocean Ltd. is ontstaan uit onder meer het in 1926 gestichte Danciger & Oil Refining Company in Louisiana, en de in 1947 opgerichte Souteastern Drilling Company (Sedco) in Texas. Het bedrijf is gespecialiseerd in gas- en olieboringen in diepe wateren.
• Anadarko Petroleum Corporation (sinds 1957) is historisch een subsidiair van de Panhandle Eastern Corporation (1928-1993) en is ‘s werelds grootste onafhankelijke olie- en gasexploitatie productiemaatschappij.
• Cameron International Corporation begon in 1833 als de Charles and Elias Cooper metaalgieterij. In 1869 produceert het bedrijf de Corliss stoommachine. In 1900 begeeft het bedrijf zich op het terrein van de productie van interne combustie machines met natuurlijk gas en verschuiven de activiteiten steeds meer richting machines en onderdelen voor de olie-industrie.

De ramp, de raadsels en de rariteiten..
Net als bij 911, is er bij de ramp in de Golf van Mexico sprake van een reeks zeer merkwaardige ‘toevalligheden’:

• In de maand voor de explosie verkoopt BP-CEO Tony Hayward zijn bedrijfsaandelen. Kort daarna betaalt hij zijn landgoed in het Britse Kent af.
• Enkele weken voor de ramp dumpt Goldman Sachs 44% van haar BP-aandelen, (4.680.822 stuks) en verdient daarmee 266 miljoen dollar.
• Op 12 april 2010 koopt Halliburton de firma Boots & Coots: ‘s werelds grootste opruimer van olievervuiling, een bedrijf dat zich voorts bezighoudt met branden en explosies in gasbronnen en olie spill preventie. Zie HIER
• Enkele uren voor de Deepwater-explosie voerde het Bureau of Land Management een verrassingsinspectie uit. Een team van vier man wapperde met identificatie en kreeg moeiteloos toegang tot het gehele platform. Dit op zichzelf al uiterst verwonderlijk bezoek roept achteraf vele vragen op. Immers, vele andere olie platforms vlogen in de fik, brandden wekenlang, en bleven overeind…
• Obama stuurde samen met de DHS (Department of Homeland Security) 30 SWAT-teams naar de Golf om alle olieplatforms te controleren op naleving van de veiligheidsregels.
• BP huurt het ‘veiligheidsbedrijf’ Wackenhut, ook bekend als G4S, in om journalisten op afstand te houden en/of te arresteren wanneer zij proberen te spreken met opruimploegen of andere medewerkers. Wackenhut is een gewapende arm van de Bilderbergers.

Kort na de BP-ramp kondigt het Amerikaanse ministerie van binnenlandse zaken een moratorium af op nieuwe vergunningen voor boorprojecten in diepe wateren, en stopzetting van 33 exploratieboringen.

Op 23 juni verklaart Martin Feldman, rechter van US District Orleans, dit moratorium op nieuwe boringen nietig, omdat “de overheid simpelweg aanneemt dat, omdat één platform explodeert, de andere ook een dreigend gevaar vormen.” Feldman, die in 1983 werd aangesteld door Ronald Reagan, heeft aanzienlijke belangen in de olie- en gasindustrie, hij bezit onder meer zo’n 15.000 dollar aan Transocean-aandelen. Het Witte Huis belooft onmiddelijk om tegen deze beslissing in hoger beroep te gaan.

In juni 2010 wordt BP-directeur Tony Hayward, die een puinhoop maakte van de opruimingsacties in de Golf van Mexico, vervangen door Bob Dudley. Deze neemt van Hayward ook de leiding over van de nieuwe Gulf Coast Restoration Organisation.

Maar er spelen meer vreemde zaken rondom de Deepwater Horizon:

• Van medewerkers van Halliburton wordt gezegd dat zij de oliebron niet correct hebben afgedicht (‘cementing’).
• De federale Minerals Management Service (MMS) verzuimde vanaf januari 2005 om aan boord van de Deepwater Horizon minstens 16 van de verplichte maandelijkse inspecties uit te voeren. Vanaf september 2001 bleef gemiddeld 25% van het aantal inspecties achterwege.
• Een Associated Press onderzoek laat zien dat het platform mocht opereren zonder veiligheidsdocumentatie voor precies die rampscenario’s die nu hebben plaatsgevonden. De MMS reguleert de olie-industrie, maar ontvangt daarvan ook miljarden in royalties…
• Op 16 juli 2002 werd het platform stilgelegd vanwege het niet uitvoeren van verplichte druktests op delen van de ‘blowout preventer’ — het apparaat dat wordt verondersteld het spuiten van olie te voorkomen wanneer de booroperaties misgaan.
• Op 19 september 2002 waren er opnieuw problemen of onregelmatigheden geconstateerd tijdens het testen van het blowout preventer systeem; in het boorrapport wordt echter geen melding gemaakt van herstelacties van deze problemen.
• Transocean CEO Steven Newman zegt begin mei 2010 tijdens zijn getuigenis in de Senaat dat de blowout preventer in 2005 was aangepast. (Zie HIER)

Nog meer gif, nog meer verspreiding
Een week na de ramp zette BP Corexit 9500 and Corexit® EC9527A in. Het bedrijf heeft daarvan miljoenen gallons besteld. Deze dispersiemiddelen, die BP nota bene zelf heeft mogen kiezen, zijn nooit getest, zeker niet voor het diepe onderwater gebruik dat nu plaatsvindt via een slang, neergelaten naast de lekkende olieleiding. Deze slang spuit van onderaf Corexit de ontsnappende oliestroom in.

Op 30 mei meldt CNN dat BP Corexit gebruikt om de ware omvang van de ramp te verbloemen. (Zie HIER)

Het is Evergreen Air die de sproeiactiviteiten uitvoert op het aardoppervlak. Het bedrijf is gelieerd aan de CIA, en wordt ook in verband gebracht met het ombouwen van vliegtuigen voor het verspreiden van giftige chemtrails. Evergreen is bovendien betrokken bij weermanipulatie, zo meldt de bedrijfswebsite.

Corexit is een surfactant, een op petroleum gebaseerde chemische stof, ook wel gedeodoriseerde kerosine genoemd. Door dit middel wordt de olievervuiling ‘opgelost’ doordat het de oliemassa in kleine partikels verdeelt; deze druppels zinken naar een lagere diepte. (waar ze onzichtbaar zijn voor lucht- en satellietfoto’s. Mother Jones meldt dat de producent van Corexit erkent dat er nooit toxiciteitstudies met het product zijn uitgevoerd..) HIER

Toxicoloog William Sawyer gaat uitgebreid in op de risico’s die Corexit inhoudt voor mens en dier. “Verspreiden is iets heel anders dan opruimen”, benadrukt hij.  (Zie HIER)

Corexit
Corexit werd ontwikkeld door Exxon, en wordt nu geproduceerd door Nalco Holding Company in Naperville, Illinois. Volgens een Nalco-filmpje worden de olie gemakkelijker verwerkt door micro-organismen als oliebolletjes, die deze, inclusief de Corexit, in natuurlijke afvalproducten omzetten die gewoonlijk in aquatische milieus worden aangetroffen.

Volgens Nalco kan dit reinigingsproces sneller plaatsvinden wanneer de olie door Corexit in kleine druppels is verdeeld. Het bezwaar van milieuorganisaties is echter dat de olie hierdoor langer in het water blijft, waardoor ecosystemen beschadigd kunnen raken. (Zie HIER)

In feite zorgt Corexit dus voor een verspreiding van de olievervuiling, zoals ook is gebleken bij de ramp met de Exxon Valdez in 1989. Bij die ramp, veroorzaakt door een dronken kapitein, zijn overigens nog meer negatieve aantekeningen te plaatsen. Ondanks dat de hulpverleners toen waren voorzien van beschermende kleding, gasmaskers en handschoenen, zijn de meesten van hen nu dood. Geen van hen allen is ouder geworden dan 51 jaar…! (Zie HIER)

Wat de gevolgen zijn voor de mensen die nu voor $18 per uur de teerballen oppakten en sleepbarrières uitlegden, laat zich raden. Want net zoals de hulpverleners bij de Bijlmerramp en 911, dragen deze olie opruimploegen geen enkele bescherming…

Een woordvoerder in het Nalco-filmpje noemt het een keuze: Corexit te gebruiken en de olie in druppeldeeltjes onzichtbaar verspreiden in grotere delen van de oceaan, of dikke blubbers olie te vinden op stranden, zeevogels en zeedieren die om te kunnen ademhalen naar de oppervlakte komen.

Ook al is er boven de Golf van Mexico inmiddels een vliegverbod afgekondigd, het werkelijke verspreidingsgebied van de vervuiling is vele malen groter dan zichtbaar zou zijn op lucht- en satellietfoto’s, simpelweg omdat door Corexit een groot deel van de oliepartikels ver onder de oppervlakte blijft.

Corexit is een van de meest giftige dispersieproducten ooit ontwikkeld, en is om die reden in Groot-Brittannië sinds een tiental jaren verboden. Olie is giftig bij 11 ppm (delen per miljoen), Corexit 9500 is dat al bij 2,61 ppm, viermaal zo gevaarlijk dus! Daar komt bij,  hoe warmer (zoals in de Golf) het water is, des te giftiger Corexit wordt.
Opvallend is dat veel van de Corexit informatie inmiddels door Google onbereikbaar is gemaakt. Het blad The Times heeft zelfs in een eerder gepubliceerd artikel achteraf een deel verwijderd.

De componenten van COREXIT 9500 en 9527

CAS Registry Number	Chemical Name
57-55-6	1,2-Propanediol
111-76-2	Ethanol, 2-butoxy-*
577-11-7	Butanedioic acid, 2-sulfo-, 1,4-bis(2-ethylhexyl) ester, sodium salt (1:1)
1338-43-8	Sorbitan, mono-(9Z)-9-octadecenoate
9005-65-6	Sorbitan, mono-(9Z)-9-octadecenoate, poly(oxy-1,2-ethanediyl) derivs.
9005-70-3	Sorbitan, tri-(9Z)-9-octadecenoate, poly(oxy-1,2-ethanediyl) derivs
29911-28-2	2-Propanol, 1-(2-butoxy-1-methylethoxy)-
64742-47-8	Distillates (petroleum), hydrotreated light
*Note: Ethanol, 2-butoxy- maakt geen deel uit van f COREXIT 9500.  HIER

Op 19 mei geeft de EPA (Environmental Protection Agency) BP 24 uur de tijd om een alternatief product voor Corexit te kiezen uit een lijst van EPA-goedgekeurde middelen.  (Zie HIER)

Op 22 mei publiceert de EPA BP’s negatieve antwoord. (Zie deze pdf)

Vervanging met een ander middel zal echter nooit gebeuren, want BP co-produceert Corexit met Nalco. (HIER)  Per 10 juni heeft BP al 3.800.000 liter Corexit de oceaan in gespoten.
Rond het neurotoxische Corexit spelen nog meer ernstige problemen.

• Ondanks de tabel van de EPA (zie hierboven) weet niemand vanwege de geheime fabrieksformule welke hoeveelheden gifstoffen de Corexit-producten werkelijk bevatten. De op de oppervlakte [van de olie] actieve agentia en het oplosmiddel zijn ‘vertrouwelijke informatie’. (Zie HIER)
  Veiligheidsgegevens voor Corexit laten zien dat hoge doses van het product kunnen zorgen voor braken, hoofdpijn en (alwéér!) vruchtbaarheidsproblemen. De milieugroep Protect the Ocean zegt dat Corexit viermaal giftiger is dan olie. (Zie HIER)
• Corexit is gebruikt tijdens de Exxon Valdez olieramp en wordt geassocieerd met ziekte en dood onder de hulpverleners. Corexit veroorzaakte toen ademhalingsproblemen, hoofdpijn en braken, verstoorde het zenuwstelsel, en gaf aandoeningen aan lever, nieren en bloed.
• Corexit wordt nu (14 juni) ‘s nachts gesproeid, vlakbij en zelfs in bewoonde gebieden, het gif landt letterlijk in de achtertuin van bewoners. (Zie HIER) Episode 81.1, James Fox, 13 juni 2010
• Verder heeft BP het particuliere beveiligingsbedrijf Wackenhut ingehuurd( ook bekend als G4S Secure Solutions USA) om te zorgen dat niemand dichtbij de vervuilde gebieden komt. Een absoluut niet-costitutionele maatregel.  Zie HIER.
• Voormalig State Trooper Greg Evenson meldt: “Alsof het nog niet genoeg is dat BP deze ramp heeft gecreëerd, door hun gesproei met dat walgelijke Corexit zijn nu een tweede en eenderde problemen gerezen: aanslagen op de infrastructuur en op voedingsgewassen.”

Een lid van Project Gulf Impact.com (HIER)  laat zien dat er op een strand sprake is van twee soorten zand: het oorspronkelijke, en zand dat van elders is gehaald om de olielaag te bedekken. (HIER)

Corexit en Rothschild
IntelHub heeft een interessant verband gevonden tussen Corexit en Lord Jacob de Rothschild. Niks samenzweringstheorie: Corexit wordt geproduceerd door Nalco Holding Company, ooit deel van Exxon Mobil Corporation, tegenwoordig eigendom van de Blackstone Group. Lord Jacob de Rothschild is daar lid van de Internationale Raad van Advies.

Daarnaast is hij voorzitter van Yad Hanaiv, de familiestichting die de gebouwen voor de Israëlische Knesset en het Oppergerechtshof doneerde. Blackstone’s CEO Stephen Schwartzmann is lid van Skull & Bones (1969), de beruchte satanische old boys club van Yale. Gezien het verlangen van deze macht-achter-de-macht-lieden naar een Nieuwe Wereld Orde past dit in het beeld dat de huidige olieramp geen toeval is..

Alternatieven voor Corexit
Er zijn wel degelijk allerlei chemische en niet-chemisch alternatieven voor het levensgevaarlijke Corexit.

• Dispersit is een wateroplosbaar chemisch product, dat sinds april 1999 in de US is goedgekeurd. Het is aanzienlijk minder giftig dan Corexit.
• Oil Spunge, van Phase III, Inc., is een ‘best performing’ absorbeermiddel door de US Army Corp of Engineers. Oil Sponge is een 100% organisch pakket van microben en nutriënten, dat olie waterkoolstoffen kan transformeren tot een veilig bijproduct van kooldioxide en water.
• Na het Exxon Valdez incident in maart 1989 ontwikkelde Mycelx van Georgia een soort papieren handdoek die vijftig maal zijn eigen gewicht aan olie kan absorberen. Dit product is in gebruik van het Midden Oosten tot aan Europa en Canada, maar mocht zich niet verheugen in de belangstelling van Oblabla, noch in die van degenen die zijn belast met het opruimen van de olievervuiling die zij zelf hebben veroorzaakt…
• Aerohaz is een product vervaardigd door Sustainable Technologies, Inc. Het kapselt milieuverontreinigingen in, en maakt dat ruwe olie en andere olieachtige substanties gemakkelijk te pakken te krijgen zijn.
• Hooi en haar kunnen olie en water scheiden; dit proces laat grote teerbollen achter waarin paddestoelen kunnen worden gekweekt. Terwijl deze groeien, verwerken ze de olie en laten ze niet-giftige organische stoffen achter. Deze kunnen vervolgens worden gecomposteerd tot aarde, geschikt voor het kweken van gezonde groenten. Lisa Gautier, president van Matter of Fact (website voor kapsalons) verzamelde 200.000 kilo haar, stopte dat in nylon panties om als versperring te worden gebruikt bij de Golfstranden.

De Evergreen Supertanker 747 die geregeld wordt ingezet voor het blussen van branden, maakte op 19 mei enkele proefvluchten op de luchthaven van het Texas State Technical College-Waco om te zien of dit megatoestel kan helpen bij het sproeien van dispersiemiddelen. Met een snelheid van 600 mijl per uur kan de Evergreen 747 een baan sproeien van 60 meter breed en 480 kilometer lang.

Wetenschappelijk bermtoerisme

Interessant is ook dat er verschillende research instituten staan te trappelen om met BP-financiering onderzoek te doen. In onsmakelijke haast proberen CDC (Centers for Disease Control) en NIH (National Institutes of Health) een graantje mee te pikken in het in kaart brengen van de gezondheidsgevolgen van de olieramp, de Corexit en de gifwolken, en wil het National Institute for Occupational Safety and Health (NIOSH) graag weten wat de effecten van de olie spill zijn op de gezondheid van specifiek de menselijke opruimploegen… (Zie PDF HIER)

BP heeft een budget van minstens 500 miljoen dollar gereserveerd voor een 10 jaar lopend onderzoeksprogramma dat de vragen moet beantwoorden die in de week van 10 mei 2010 werden geformuleerd tijdens discussies in Washington tussen de Amerikaanse overheid en academische wetenschappers:

• Waarheen zijn onder invloed van de oceaanstroming de olie, de oliepartikels en het dispersieproduct naartoe gegaan?
• Hoe gedragen de olie, de oliepartikels en het dispersieproduct zich op de zeebodem, in de waterkolom, aan de oppervlakte, en op de kust?
• Wat zijn de effecten van de olie, de oliepartikels en het dispersieproduct op de flora en fauna van de zeebodem, de waterkolom, de oppervlakte, en de kust?
• Wat is het effect van het dispersiemiddel op de olie? Helpt ,of hindert dit de biologische afbraak?
• Hoe werken de olie, de oliepartikels, het dispersiemiddel en tropische stormen op elkaar in, en hoe beïnvloedt deze interactie de zeebodem, de waterkolom, de zeespiegel, en de kust?
• Wat kan worden gedaan om de technologie te verbeteren van:

-   detectie van olie, oliepartikels en dispersiemiddel op de zeebodem, in de waterkolom, op de zeespiegel?

-   herstel van het effect van per ongeluk in de oceaan terechtgekomen olie?

De vervuiling

Deze mainstream interactieve kaart van 4 juli toont alleen details van de olie aan de oppervlakte. Op 8 juli lijkt de vervuiling te zijn afgenomen. Wat zich door de Corexit sproeiingen onder de zeespiegel afspeelt, blijft onduidelijk. (HIER)

x

x

x

x

x

x

x

x

x

x

x

x

x

x

x

x

xx

x

Onderstaande afbeelding van 9 mei laat duidelijk zien dat er op meer plaatsen olie naar boven komt. Het vermoeden is dat er veel meer lekken zijn dan alleen die van de kapotte leiding van de Deepwater Horizon, en dat er scheuren zijn ontstaan in het basalt diep in de aarde. De boorput te dichten met een nucleaire explosie is complete waanzin. De Russen konden dat doen op het land; op 5000 voet onder zee zijn de gevolgen daarvan rampzalig.
NASA satellietopname van 9 mei 2010

Op 6 juli zijn de schattingen van de hoeveelheid olie die in de Golf terechtgekomen is, als volgt:

• Department of Energy:                  1.470.000 gallons per dag
• BP (slechtste scenario):                2.520.000 gallons per dag
• Experts (slechtste scenario):     4.200.000 gallons per dag

(1 gallon = 3,785 liter en 1 oil barrel (vat olie) = 42 gallons = 158,987 liter)

Op 14 juni wordt in Florida massale vissterfte gemeld, naast olieachtige substanties in de regen. Hetzelfde bericht meldt militaire aanwezigheid en plannen door het leger voor evacuatie van de vergiftigde Golfgebieden.  Komt er een herhaling van de ‘hulp’ bij Katrina? Formaldehyde doordrenkte FEMA-caravans? (HIER bericht)

Per 23 juni verwijderen werkers met shovels olieplassen die het strand van Florida oranje kleuren. Teerballen zijn gemeld tot voorbij Panama City. Olie is aangespoeld op de stranden van Alabama en bedekt Louisiana’s moeraslanden. In Noord-Carolina regende het olie. In een restaurant in Florida zijn de eerste met olie besmette oesters gesignaleerd.

Weinig bewustzijn.

Niet alleen is deze BP-boring zo diep dat er radioactiviteit en allerlei giftige gassen vrijkomen, er zijn meer scenario’s die zorgen baren. De bodem van de Golf van Mexico is als een gatenkaas: er zijn meer dan 27.000 exploratieboorgaten die zijn verlaten, daarnaast zijn er 4.000 boringen die nu actief zijn.

De bodem lekt olie over een afstand van 40 mijl, los van wat de massa die nu aan olie en gas vrijkomt door de Deep Horizon. Wanneer de gasbel, die zich nu als een ballon onder de oceaanbodem aan het vormen is, ook nog plotseling barst, dan zijn de gevolgen niet te overzien. Er is sprake van een 30 meter hoge golf die op de kust zal slaan.

En van de lieden die zonder enige gewetenswroeging op een zeer risicovolle plaats zijn gaan boren en vervolgens opzettelijk een explosie hebben veroorzaakt, kunnen we ook verwachten dat zij met HAARP — het antennepark in Alaska — de ionosfeer boven de Golf van Mexico verwarmen.

Wanneer daardoor de lucht boven de Golf van Mexico stijgt, terwijl door de aantrekkingskracht van de maan en de zon (eclips) de zeebodem omhoog wordt getrokken, dan zou het abrupt stopzetten van HAARP ertoe kunnen leiden dat de lucht als een baksteen op de Golf valt, en samen met de rondzwervende giftige gassen een bomexplosie veroorzaakt die z’n weerga niet kent…

Tientallen miljoenen mensen rond de Golf van Mexico lopen gevaar. Velen van hen hebben nu al last van de gifwolken.

Verder in het binnenland, in Huntsville, Alabama (tegen de grens met Tenessee!), vertonen planten gele plekken. Zij zijn als de kanaries in de kolenmijn, voorbode van een dood en verderf die de Amerikaanse overheid niet tegenhoudt, noch enige waarschuwingsmelding over doet aan de burgers.

Tot slot
Dit artikel zal nooit een einde kennen… Het drama dat vanaf 20 april 2010 in de Golf van Mexico in gang is gezet, is ongekend.

Ten eerste in de omvang van de milieuschade, maar ook in de gevolgen voor de bevolking. Hotels staan leeg, boten worden niet verhuurd, restaurants hebben geen gasten, vissers varen niet uit en vangen niets. Het hele gebied is letterlijk dood. Wie niet snel kan wegtrekken, wordt binnenkort ziek door alle gifstoffen, of wordt met militaire macht gedwongen uit het gebied weggehaald.Vanwege de media black-out denkt een groot deel van Amerika en van de wereld dat het allemaal wel meevalt.

Gedwongen evacuatie van het gebied ligt in het verschiet. Maar wat gaat dat opleveren? Ongeveer 300.000 mensen die na Katrina naar FEMA-kampen werden gedirigeerd, zijn sindsdien spoorloos verdwenen. De aarde is stervende. Obama en BP helpen een forse hand mee.

God helpe ons…
Roestkleurige olie vult de Golf van Mexico

BIJLAGE

Deepwater Horizon
The DEEPWATER HORIZON is a Reading & Bates Falcon RBS8D design semi-submersible drilling unit capable of operating in harsh environments and water depths up to 8,000 ft (upgradeable to 10,000 ft) using 18¾in 15,000 psi BOP and 21in OD marine riser.
Rig Type	5th Generation Deepwater
Design	Reading & Bates Falcon RBS-8D
Builder	Hyundai Heavy Industries Shipyard, Ulsan, South Korea
Year Built	2001
Classification	ABS
Flag	Marshall Islands
Accommodation	130 berths
Helideck	Rated for S61-N helicopter
Moonpool	21 ft x 93 ft
Station Keeping	Dynamically Positioned
Max Drill Depth	30,000 ft / 9,144 m
Max Water Depth	8,000 ft / 2,438 m
Operating Conditions	Significant Wave: 29 ft;@ 10.1 sec; Wind: 60 knots; Current: 3.5 knots
Storm Conditions	Significant Wave: 41 ft @ 15 sec; Wind: 103 knots; Current: 3.5 knots