Hoofdartikelen: Christus, het licht (lezersbrief)

De artikelen die we plaatsen over de ‘Gods’-ervaringen, hier op de site, hebben allen één ding gemeen. De ervaringen zijn van een dusdanige helderheid én intensiteit, dat je je in ieder geval over dát aspect van de ervaringen niet hoeft af te vragen of het écht gebeurd is.. Maar ja, wat is  ‘echt’..? In dit Kerstweekend menen we er goed aan te doen, de onderstaande ‘ervaring’ met je te delen. Gewoon als hoofdartikel..

Raymond is  een bezoeker van WantToKnow en reageerde op het eerdere BDE-artikel (HIER op de site) met een eigen ervaring. Op ons verzoek heeft hij deze verder uitgeschreven en gecompleteerd, zodat je dit verhaal helemáál kunt lezen. Het is de moeite waard, geschreven vanuit een oprecht hart. We laten graag het woord aan Raymond, met dank voor zijn waardevolle bijdrage.

x

* * * * * * *x

Christus, het licht.

April 2010 © Raymond/WantToKnow.nl

X

Ik liep al een tijdje met mijn ziel onder mijn arm, en zag het allemaal niet meer zo helder. Op een nacht besloot ik om hulp te vragen aan God, ik heb letterlijk gesmeekt of hij me wilde helpen. Zachtjes vertelde ik, zodat niemand mij kon horen:
“God help mij alstublieft, ik hoor vaak over wonderen of dat mensen verschijningen zien. Maar ik zie en voel niets en ik heb er ook eigenlijk geen zin meer in op deze manier. Ik zal alles loslaten en hoop dat ik geholpen kan worden.”

Die nacht gebeurde het dat ik in een wit Licht zat en mij ook volledig bewust was waar ik was. Ik zat, om een zo goed mogelijk beschrijving te geven, in het ‘AL’, voor mij was dit de ‘Christus’-energie, of wat we ‘het Licht’ noemen. Het was niet dat ik dingen zag, nee omdat ik niet fysiek in mijn lichaam was, had ik geen sluier om zoals je die wel om hebt, als je fysiek op Aarde bent.

Als je in dit Licht bent, ben je je volledig bewust van wie je bent, daar is alleen het ‘Weten’, het ‘Zijn’. Ik kon niet geloven dat ik alles weer kon zien en herinneren, al onze levens en de dimensies waar wij ons in bevinden zijn daar zichtbaar. Dat voelde ik en begrijpt ineens wie ik ben en wat ik op de aarde kwam om te doen..!!
Het hele incarnatieproces, en al de levens wie wij al hebben gehad, zijn er om nu te mogen ervaren wie wij ten diepste zijn. Wij zijn hier op de aarde gekomen als zielen uit het Licht. Als de sluier word belicht of dunner word dan komt het ‘weten’ vrij, je word dan bewuster en daardoor weet je volledig wie je bent.

Doordat ik in het Licht zat zonder mijn sluier, kon ik het gewoonweg niet bevatten en geloven dat wijzélf het Licht zijn; zoveel grootsheid dat was te veel.

Maar nee, mensen wij zijn écht zélf het Licht, wij zijn de scheppers op de Aarde en de hemel is niet boven maar gewoon hier op de Aarde… Wij hebben allemaal gekozen voor deze Aardse ervaring en voor deze lessen, en wij worden volledig gesteund door het Licht en de miljarden anderen bewoners van het universum.

Graag wil ik vertellen hoe deze sluier werkt en waar deze voor dient.

Als je boven hebt besproken waar en bij wie je gaat incarneren, dan ga je naar je gekozen familie, naar het gekozen lichaam toe en op het moment dat je in dat lichaam bent, krijg je een sluier om je ziel heen zodat je niet herinnert wie je bent. Anders zou je niet de lessen kunnen leren waar je voor hebt gekozen.

Deze sluier heet ‘De Sluier der Vrgetelheid’. Door het ‘ontwaken’ of ‘wakker worden’, zoals het word genoemd, kan de sluier een beetje worden belicht, en wordt je bewustzijn groter, dus je ‘weten’ wordt ook ruimer!

Wij gaan állemaal door dit proces heen en bij de een zal dit sneller gaan als bij een ander, maar dat maakt werkelijk helemaal niet uit, we zijn ten slotte ook niet allemaal tegelijk geïncarneerd. Als je in het Licht bent en de sluier er niet is, dan besef je die immense liefde.Deze liefde gaat door alles heen, en dit gaan wij allemaal weer meemaken; het dak gaat er dan echt af..!!

Een leuk detail
Ik wil even een leuk detail delen. Toen ik terugging die nacht stond ik op een brug en ik keek omlaag en ik viel, maar op het moment dat ik bijna mijn lichaam raakte draaide ik mij snel om en werd met een schok wakker. Dit had ik al zo vaak meegemaakt, alleen dan was ik me toen niet bewust dat ik boven was geweest, maar nu wist ik dus hoe dit proces altijd gegaan was.

.

Ik werd wakker in bed en voelde nog steeds de energie uit mijn lichaam spuiten, het leek wel of ik over water kon lopen, al mijn angsten, mijn overtuigingen, mijn verdriet, eigenlijk alles was boven verwijderd en nu was ik weer mezelf. De échte Ik.
Maar toen ik opstond was voor mij een ding duidelijk. Ik wilde dit leven veranderen, een leven waarin ik twee banen had en waarin ik een slaaf geworden was van de maatschappij. Een leven waarin ik mijn 4^de koophuis inmiddels had en waarin ik mezelf volledig had gesloopt.

Nee, nu had ik de kracht en energie terug en nu wilde ik het op mijn manier doen en wilde ik laten zien wie ik echt was. Dus geen maskertjes meer, gewoon de waarheid vertellen en dát gaan doen waar ik plezier in kon beleven en over die ervaringen kon delen met anderen. Na dit ontwaken heb ik alles verteld aan iedereen die het maar wilde horen. Maar in plaats van begrip, was er onbegrip, maar kon ik zélf heel goed begrijpen waarom iedereen zo reageerde op mijn verhaal met de ervaringen.

Ik heb toen de keus gemaakt om mijn relatie te beëindigen, mijn huis te verkopen en de relatie met vrienden en familie, en mijn banen op te zeggen. Ik heb in deze periode heel kort bij mijn ouders ingewoond. Toen ik daar dagen achtereen zat te huilen, vroeg mijn vader me eens: “Jongen waarom ben je zo verdrietig?”, waarop ik antwoordde: “Pap ik ben niet verdrietig, maar ik huil van blijdschap”..!!
Mijn ouders konden er totaal niet mee omgaan en verzochten mij kort daarna om weg te gaan; ik had daar begrip voor en ben inderdaad weggegaan.

Maar voor het hele ontwakingsproces had ik een leven waarvan ik dacht: ‘Waarom overkomt mij dit allemaal?’ Alle mensen waar ik van hield, stierven allemaal zo jong en ik begreep daar niets van en was verdrietig en eigenlijk gewoon ontzettend boos op God. Maar toen ik ‘daarboven’ was en zag wat er werkelijk aan de hand was, kon ik tegen Christus zeggen: “Oh wat erg, sorry dat ik zo heb gedaan”, waarop hij me toelachte.

Ik vertelde Christus, hoewel het eigenlijk geen vertellen is, maar meer telepathisch tewerk gaat, dat door het lijden wat ik deed, ik te weten ben gekomen, wat ik nu weet. Ik was zo ongelofelijk blij dat ik tegen Christus zei: “Nu ik dit allemaal weet ga ik op mijn knieën en vraag ik u of ik dit leven nog 400 keer over mag doen”. Mijn rugzak werd geleegd en al mijn lichamelijke klachten waren weg; sinds die tijd ben ik dan ook niet meer ziek of bij een arts geweest. Want door deze ervaring weet ik dat alle ziekten een psychologische achtergrond hebben.

Het leven: onze eigen creatie!
Niets overkomt ons; nee, wij creëren alles zelf, Onze hele buitenwereld waarin wij met z’n allen in leven, is een weerspiegeling van onze innerlijke wereld. Als een ziekte mij niet geheel duidelijk is dan vraag ik het even aan ‘boven’ en als dat nodig is dan laten ze me het zien. Zo vroeg ik eens of ik te zien mocht krijgen hoe ADHD ontstaat, en wat je eraan kunt doen.

ADHD, een diagnose die precies in spiegelbeeld is gesteld..? De wereld op zijn kop!

Op dat moment zakte ik in een soort bol, ik omschrijf dit als een ervaringsenergie waarin je terecht komt. Ik zag toen een meisje dat nog boven was en op dat moment zag ik hoe ze incarneerde. Terwijl ze in de baarmoeder zat, voelde en hoorde het meisje alles wat de moeder op dat moment deed. Ze voelde alle onrust en angsten van haar moeder, maar kon hier weinig tegen doen; ze nam de angsten en onrusten een beetje over als een soort spons. Maar na negen maanden was het zover, ze mocht de grote wereld gaan ontdekken.

Het meisje werd keurig gevoed maar werd wel na enkele maanden naar oma gebracht en/of naar de crèche. Het gebeurde vaak dat de ouders s`morgens haast hadden of zich hadden verslapen en dat het meisje dan snel werd aangekleed. Ze kreeg dan vlug wat te eten en er werd geen rust en tijd besteed aan het meisje. Snel werd ze dan in de ‘Maxicosi’ gestopt en afgeleverd bij oma of op de crèche. En als ‘s avonds het meisje weer werd opgehaald dan ging moeder snel naar huis om boodschappen te doen of eten te maken. Dit ging zo maanden en jaren verder en het kind werd steeds drukker en drukker

Het meisje voelde dit alles maar kon zich niet uiten, ze kon alleen maar huilen en deed haar best om haar ouders te helpen en deed dat door zoveel energie van de ouders op te nemen,  als ze kon, als een spons. Ook de spanningen binnen het gezin, waar bijvoorbeeld de vader, als hij thuiskwam, lekker op de bank ginng zitten. Moeder ging dan ook nog gewoon eten koken, na ook een dag werken, deed er ook nog eens de was bij. De onderlinge irritatie die ontstonden, werden zelden uitgesproken. Zo stapelden de spanningen zich op en werd het meisje steeds drukker.

Doordat de ouders geen fatsoenlijke rust namen en maar door gingen zonder zich bewust te zijn van hen eigen gedrag, liet het meisje steeds meer onrust zien en begon letterlijk te stuiteren. Met dit gedrag wilde ze de ouders te laten zien waar ze nou eigenlijk mee bezig waren, maar in plaats van begrip was er onbegrip. Het omgekeerde gebeurde: ze vielen steeds vaker tegen het meisje uit en zeiden dat ze ‘eens normaal moest doen met haar drukke gedoe’…

Maar het meisje haalde alles uit de kast om toch aandacht te krijgen van de ouders voor deze situatie, maar er werd steeds meer gescholden en er werden op een bepaald moment zelfs tikken uitgedeeld aan het meisje. De ouders waren ten einde raad en gingen naar de huisarts; deze stelde vrij snel de ADHD-diagnose  en het meisje kreeg ‘Ritalin’ voorgeschreven. De arts vertelde erbij dat het meisje nu wel rustiger zou worden van dit ‘medicijn’.

En ja hoor, het meisje werd inderdaad rustiger, ze kon alleen niet goed meer mee komen op school en leek wel wazig en verdoofd. Niemand had opgemerkt dat het meisje een spiegel was voor haar ouders, dat ze alleen maar om rust had gevraagd voor haarzelf én voor de ouders.. Zo zijn er momenteel miljoenen ouders die niet kunnen en willen inzien dat hen kinderen een spiegel zijn van henzelf.

Er is dan ook, met uitzondering van een enkele arts, niemand gebaat bij het beter worden van mensen. Zeker niet de boosdoener: de miljarden industrie genaamd ‘farmacie’.

Wij ouders moeten echt bewust worden van ons gedrag en naar onze kinderen gaan kijken en luisteren wat zij te vertellen hebben, anders zitten binnen een paar jaar miljoenen kinderen aan de ritalin en aan de antidepressiva. Dit zijn gewoon harddrugs, dus de overstap later in hun leven, is voor deze kinderen dan ook snel gemaakt. Het meisje dat ik zag, heeft zelf een einde gemaakt aan haar leven en is weer terug in het Licht; ze komt weer terug en zal het weer proberen.

Wij kunnen wel als ouders roepen: “Kijk eens wij hebben een Nieuwe Tijdskind!”, of een ander stel roept dat zij een ‘Kristalkind’ hebben, en weer een ander roept dat zij een ‘Indigokind’ hebben, maar laten we alsjeblieft niet vergeten dat het gewoon kinderen zijn die een goede basis nodig hebben. En dat we meer aan ouders hebben die een kind rust, geborgenheid, liefde en tijd kunnen geven..!!
Het komt erop neer dat we eigenlijk als ouders eens ‘Ritalin’ zouden moeten gaan slikken. Dat willen wij als ouders natuurlijk liever niet, maar waarom laten we het dan wel gebeuren met onze kids???

En zo zijn er nog duizenden ziekten en klachten die je zonder medicatie kan oplossen. Volg je hart en volg je eigen waarheid en hou je daar aan vast. En laat je niet beïnvloeden door anderen; zij hebben weer hun eigen waarheid.

Groeten aan alle WantToKnow-lezers!

Raymond