Hoofdartikelen: Een enerverend bezoek aan ‘t rad van wedergeboorte.

In deze tijd lijken sluiers tussen de dimensies te verschuiven. De tijden breken aan dat we dóór de sluiers van onze schijn-afgescheidenheid kunnen kijken.. We gaan ons leven meer tegen het licht houden, zo kun je het ook zeggen.. In de grote cyclus waar wij allemaal inzitten, draaien we onze eigen rondjes mee, in reïncarnatie, zo wordt het gezegd en ons geleerd, door oude leerwijzen.. Het leerproces is in volle gang, en contemplatie kan zo af en toe geen kwaad.

.

Reïncarnatie is zo oud als de weg naar Rome..! Maar er is natuurlijk ook het idee, dat er vóór je geboorte NIETS was, en dat dat er ook weer zal zijn, wanneer je sterft.

Maar wanneer jij de idee waardevol vindt, dat onze Ziel het eindeloze leven leidt, dan  is het onderstaande artikel van onze vaste bezoeker ‘Burke’ uiterst waardevol, omdat het een persoonlijk relaas is.

Het is niet onze bedoeling je te bekeren, of iets dergelijks. Maar we vragen je met een ‘open mind’ te lezen, te doorvoelen, wat er bij je gebeurt als je dit stuk leest. De oprechtheid, de intentie en de kracht van het onderstaande stuk zijn alleen bedoeld ons allen bewuster te maken van de Grote Cyclus.

En natuurlijk met dank aan ‘Burke’ voor zijn openhartige verhaal. (Dit hoofdartikel werd in 2009 al hier geplaatst op de site)

X

* * *

Een enerverend bezoek aan het rad van wedergeboorte

x
2009 © ‘Burke’

x

Normaal gesproken houdt men bij reïncarnatietherapie zich niet bezig met wat er na het sterven allemaal gebeurt. Michael Newton, een Amerikaanse hypnotherapeut, is zich gedurende een groot deel van zijn carrière gaan bezig houden met wat er in het bestaan ‘tussen twee levens van een mens’ gebeurt. Veel mensen willen graag weten en ervaren waar zij vandaan komen, waarom ze juist bij deze ouders terecht zijn gekomen en vooral wat hun doel in het leven is.

Newton heeft in ruim 30 jaar de ervaringenvan meer dan 3000 cliënten in hun zielenwereld en in het de verschillende ‘tussenfasen’ nauwkeurig verzameld en gedocumenteerd. Opvallens is dat uit deze gegevens blijkt, dat er een sterke overeenkomst is met de ervaringen die mensen hebben tijdens een bijna-dood ervaring en de herinneringen die boven komen in een sessie over leven tussen levens..!

Ons lichaam is de huidige verblijfplaats van onze oneindige Ziel, 'Infinite Consciousness'

Newton gebruikt voor deze sessies heel diepe hypnose om mensen in contact te laten komen. ‘Live between lives’ gaat daarom over de reis die de ziel maakt als deze het lichaam verlaat na ons sterven. Er is een bestaan van de ziel na de fysieke dood. In dit bestaan ontmoet je andere wezens in de zielenwereld.

Lichtwezens die je in deze wereld kunt ontmoeten kunnen onderdeel uitmaken van je zielengroep . Zielen die je tijdens al je levens weer op je pad terug ziet. Hetzij als partner, broer, zus vriend of die toevallige voorbijganger die net dié opmerking maakt, die je je hele leven bij blijft. Hoe groot deze groep is kan verschillend zijn.

Tot zijn verbazing bleek dat het er  in de spirituele wereld, in het tussenbestaan, heel georganiseerd aan toe gaat. Er is een bepaalde structuur in de ervaring in die ‘wereld’, die in vrijwel alle sessies terug te vinden zijn. Heel verschillende mensen met verschillende overtuigingen en achtergronden kwamen toch vaak bij eenzelfde soort ervaringen uit.

Michael heeft zijn jarenlange ervaring vastgelegd in een aantal boeken, die sinds 2004 in het Nederlands vertaald zijn. In de boeken staan optekeningen van mensen die onder regressie aangaven wat ze aanschouwden in deze tussenwereld. Tijdens de spirituele regressie (want zo kun je het wel noemen)  ga je  mee met je bewuste geest die als intermediair op treedt en maakt een reis over de horizon.

Je wordt je bewust van je eigen sterven, je gaat door een tijdstunnel terug naar je vorig leven(s) op aarde. Tijdens een dergelijk regressiereis kunnen we onze vorige levens, en die van het tussenbestaan, herinneren en herbeleven. Vanuit een diepe ontspanning maak je bewust verbinding met je ziel, en je ervaringen in deze verschillende werelden. Het is voor velen een warm gevoel van thuiskomen. En toen ik zelf er een paar jaar geleden kennis mee maakte was het voor mij duidelijk.

Dat wilde ik ook ooit meemaken.

Een jaar geleden raakte die behoefte echter in een stroom versnelling en leek door mij ZELF te worden geïnitieerd.  Na langdurig duikboten in materie omtrent de NWO en vermeende illuminatie en een versnelling van de gebeurtenissen werd dit gevoel sterker. Er gebeurde zoveel gelijktijdig, instorting van de baltic dry index, de bewezen false flag van Amerika’s betrokkenheid in de eerste wereld oorlog (in de Lusitania lag het vol wapens en munitie), peak oil in juli 2008. Kortom: ik had enorme behoefte dit te delen met anderen.

Ik ging -bij wijze van spreken- samen met een zak borrelnootjes de film ‘Zeitgeist’ zitten kijken, de laatste interviews met Gerald Celente of het boek de Boogeyman van Peter Stuyvenberg analyseren. Ik had  ZELF moeite met de zich, in dit proces, ontvouwende angst. Hoe moest ik dat in goede banen te leiden?
Toen ik in mijn omgeving op deuren ging kloppen bleven deze gesloten dus er bleef voor mij slechts één ding over. Harder bonken. Het was toch bizar dat aantal uitgemaakte zaken niet in de MSM verschenen, maar mijn omgeving leek vooral extra de deuren te barricaderen en vroeg mij een handje te helpen.  Ik vond het kort gezegd, heel moeilijk om het ZELF te gaan doen.

Maar op een middag besloot ik ZELF een therapeute te bellen van wie ik wist dat ze een spirituele regressie kon uitvoeren.  Iets in mij wilde mij wat duidelijk maken en ik had ook een aanzwellende behoefte te weten wie er van de huidige mensen in mijn omgeving onderdeel uitmaken van mijn zielengroep en wat het doel van mijn leven was omdat zich allemaal op het oog minder prettige toekomstbeelden aan het ontvouwen waren.

Vooral in de Oosterse culturen is reïncarnatie een essentieel onderdeel van de levensvisie.

Er wordt altijd zo spannend  gedaan over hypnose, maar ik heb er geen moment aan getwijfeld of ik hypnotiseerbaar zou zijn; dit ging gewoon. Je komt in een diepe trance, waardoor je  toegang krijgt tot je metabewustzijn, dat deel van onszelf dat dient als zender en als ontvanger.

Hoe het metabewustzijn precies werkt weet ik niet, maar ik weet wel dat het werkt, je voelt en ervaart de emoties van je vorige leven terwijl je er ‘aanwezig’ bent met je eigen bewustzijn. Ik ken het verhaal van iemand die ook via regressie terecht kwam in zijn vorige leven en waarbij zijn hele linkerhelft van zijn lichaam ineens verkrampte. Hij bleek in dat leven hofnar te zijn geweest, met een eenzijdige verlamming…

Tijdens de eerste sessies werden wat plooien van een vorig leven gladgestreken.

De ochtend voorafgaand aan de tweede sessie was ik erg boos geworden omdat mijn website offline was door een fout bij de webhost. Ik was -zo bleek- niet visueel benaderbaar en besefte, of beter gezegd hoopte ik, dat het geen voorteken voor deze dag zou zijn. Maar dat bleek niet het geval, want ik zou meer te zien krijgen dan me lief was..

Na een inleidend verhaal waarbij je volledig ontspannen raakt wordt je gevraagd een gouden trap te visualiseren waarbij het aantal treden correspondeert met je leeftijd. Vervolgens loop je de trap af, gaat een aantal keer er vanaf om herinneringen van je huidige leven op te halen. Aan het eind van de trap kruip je gevoelsmatig terug de baarmoeder in. Hier vandaan kwam ik terecht in een tunnel waarbij we diverse uitgangen visualiseerden. Deze uitgangen stonden voor een bepaalde tijdspanne. In dialoog met de therapeut probeerden we de tijdspanne te bepalen waar het leven van dat moment zich bevond; het leven dat mij ervan weerhield visualisaties te zien.

De therapeute gaf jaartallen aan van tijdspannes en ik gaf haar, met behulp van de spiertest aan, op welk moment we de tunnel gingen verlaten. Ik wandelde of zweefde zoals je wilt verder die tunnel door. 1800, 1700, 1600, 1500 en daar kwam ik aan tussen 1400 en 1500.

Ik ging naar buiten en zag meteen een visualisatie van een prachtig kasteel met een mooie oprijlaan. Het verbaasde me in mijn gevoel, dat het er zo nieuw uitzag, want we waren toch in de 15^e eeuw? De therapeute gaf aan dat dit natuurlijk logisch was, want kastelen die in onze tijd oud zijn, waren in die tijd natuurlijk nog relatief nieuw…. Mijn verstand liep even een tandje achter. Maar goed, ik keek rond en ik voelde een duidelijke aanwezigheid.

Ik keek naar mezelf en zag dat ik een kolossale baard had.

Na een poosje verplaatste de herinneringen zich naar een kamer dat eruit zag als een soort torenkamer. Er brandden kaarsen en ik was alleen. Ik was al oud voor die tijd, een stukje boven de 60 en blijkbaar was ik op dat moment druk bezig mijn laatste adem uit te blazen…

Opeens werd mijn huidige bewustzijn zich ervan bewust dat het overvallen werd door emoties die niet van mij waren maar wel van deze persoon. Ik begon tranen met tuiten te huilen en ik merkte dat ik mijn hart vasthield en het gevoel van vasthouden was zo sterk, dat als ik dat niet deed ik het gevoel kreeg dat het spontaan uit elkaar zou vallen.
Ik heb op dat moment intens mogen ervaren hoe berouw voelt, als je aan het eind van je leven bent en je het gevoel hebt dat er iets behoorlijk kapot of mis is gegaan. Onvoorstelbaar. De rillingen lopen me nu, terwijl ik dit schrijft, nog over het lijf als ik eraan denk. Deze emoties raasden nog een poos door, maar kwamen langzaam tot bedaren.

Kunst is vaak geïnspireerd op de oneindige levenscyclus, waarbij het lichaam de Ziel telkens ten dienste staat om de weg naar het Licht te bewandelen.

De therapeute vroeg aan mij of ik al klaar was om met deze persoon uit mijn vorig leven mee te gaan naar de plek waar je naar toe gaat als je dood gaat, de ruimte tussen twee levens in. Deze gedachte werd echter meteen geblokkeerd, zo voelde het in mij. Er was iets in dat leven dat mij duidelijk moest worden gemaakt, zo voelde het. De therapeute ging door met vragen stellen over dat leven. Het werd al snel duidelijk dat ik een ridder was geweest, één leidende figuur, die de orders uitvaardigde.

Nu heb je een soort kinderlijke fantasie en bepaalde gedachten bij alleen al het woord ’ridder’. Vaak nobele deugden, zoals dapperheid, rechtvaardigheid en integer en rechtschapen zijn, ploppen zomaar in beeld. En als je het verdere verhaal in een bepaald perspectief plaatst was ik misschien ook wel zo’n ridder, maar het smartelijke en berouwvolle gevoel op het sterfbed verraadde geheel iets anders. Waar kwam dit berouw vandaan?

Het werd al snel duidelijk dat ik gemoord had en daar ook opdracht toe had gegeven.

Best heftig als je dat beseft met je huidige bewustzijn, waarin je dat uitermate verwerpelijk vindt! Ik hoopte toch dat mijn vorige levens iets van een meer nobele inslag zouden hebben. Zo werkt ons EGO hier ook weer in door..
Feit was in ieder geval dat ik een ridder was, die handelde uit naam van de grote kerk uit die tijd en dat het gedachtegoed van deze kerk mijn grote drijfveer was. Het hele leven speelde zich af in het Spanje van die tijd; de tijd van de inquisitie en ik handelde uit naam van de Spaanse Monarchie. Ik joeg op ketters – in de ogen van dit gedachtegoed - en op joden, heksen en anderen die geen goed konden doen. Bekeer of anders…

In de ogen van velen was ik een vroom mens maar met mijn familie lag dat anders.  Het bleek dat ik als voorvechter van deze grote kerk met zijn gedachtegoed recht tegenover mijn familie was komen te staan, sterker nog ik had er indirect voor gezorgd dat mijn broers letterlijk een kopje kleiner werden gemaakt, omdat ik vond dat mijn overtuigingen sterker waren dan de cohesie en het belang van de familie…

Dat was enorm schrikken en echt ‘n enorme koude douche. Mijn familie was joods en ik had mij gedurende dat leven bekeerd en je zou kunnen zeggen dat ik in zekere zin een carrière had gemaakt bij de Spaanse Monarchie.  Ik vond dat het Katholicisme de ware leer was en ben daar toen kennelijk heel ver in gegaan.
Ik voelde wel dat ik deze absurde tegenstelling in mijn familie niet zo had gewild, maar ik heb het toen ook niet tegengehouden of kon dit niet. Mijn overtuigingen waren belangrijker dan mijn gevoel voor mijn familie. Ik denk dat ik op mijn sterfbed mijn catastrofale ‘fout’ heb ingezien en een berouw heb ervaren dat zijn weerga niet kent, en dan met name tot één persoon.

Reïncarnatie behoort tot de meest gelezen onderwerpen op het gebied van spirituele ontwikkeling.

Over mijn vader is niet gesproken, mijn moeder in dat leven daarentegen wel, ik was altijd erg op haar gesteld. Maar haar heb ik mijn hele verdere leven niet meer gezien na de tragedie met mijn broers.  Ik heb dus, in de naam van ‘God’,  mensen vermoord of laten vermoordden, waaronder mijn eigen familie nota  bene! Dit is als karma opgeslagen in mjin systeem en dit heb ik meegenomen naar mijn huidige leven. Met als opdracht dit een andere plek te geven en daarbij de opdracht om sterke overtuigingen in de kiem te smoren, nu ik bewuster weet waar die toe kunnen leiden…

Dit móest ik onder ogen zien..!

De belemmering met de ridder mee te gaan naar het leven tussen levens was nu ook ineens opgeheven… Het werd mij toegestaan mee te gaan naar de volgende stap. Je moet je realiseren dat het de herinneringen zijn van mijn vorige levens, die opgeslagen zijn in mijn zielenergie; herinneringen die me vertellen wat ik zag. Het is zeker niet een soort van film die wordt  afgedraaid. Ik zag in ieder geval de tunnel in mijn regressie en wist ook wel iets van bijna doodervaringen, maar als je er dan voor staat verrast het je toch hoe het zich ontvouwd.

Terwijl ik in deze regressie op het Licht afging, realiseerde mijn eigen -actuele- bewustzijn zich, dat  de bebaarde ridder wist dat hij dood was. Het was erg raar om dat vanuit je eigen bewustzijn te ervaren; feitelijk ben je te gast op een heel bijzonder moment. Ik voelde geen twijfel of hetgeen wat ik meemaakte echt was of niet. Het Licht veranderde in verschillende figuren zoals Jezus, God, de engelen.

Ik ben ervan overtuigd gezien de levensovertuiging van de ridder dat dit hetgeen was wat hij wilde zien. Ik merkte een enorme blijheid in de emotie die bij de ridder hoorde: dit was het gevoel dat bij de informatie hoorde, die naar hem werd teruggestuurd. Ik vermoed dat als je sterft je altijd een soort terugkoppelingslus terug krijgt van het leven dat je hebt geleefd. Als moslim had ik wellicht Allah mogen aanschouwen en als boeddhist waarschijnlijk Boeddha.

Het beeld van God was, zoals velen hem waarschijnlijk zien: een vriendelijk gezicht met lange zilverachtige baard.  Hij droeg een witte jurk  met een rode mantel, de algehele aura om hem heen was goudkleurig. Ik heb later nog bekende  prenten en schilderijen bekeken uit de tijd waarin deze God werd afgebeeld, maar heb geen directe gelijkenis daarin aangetroffen. Voor mij was het een authentieke beeltenis.

'Oneindigheid' in een eindig plaatje.. Reïncarnatie, 'opnieuw in het vlees' komen, in een oneindige cyclus; de Dood daarmee tot een 'poort' verheffend.

Ik weet niet of bewust stukken voor mij zijn weggelaten tijdens deze ‘encounter’, maar ik zag in ieder geval nog een ander persoon op mij afkomen; het was mijn gids zoals later bleek. Ik weet niet of ik een gesprek met ‘God’ gevoerd heb, maar de gids nam me eerst mee naar een soort vertrek, waarschijnlijk één van de geliefde kamers waar ik tijdens dat leven veel heb verbleven en samen bleven we daar een poos zitten.

Waarschijnlijk was dit bedoeld om mij gerust te stellen. We voerden een gesprek dat niet werd gevoerd met woorden, maar dat telepathisch verliep. Hoe telepathie werkt is moeilijk uit te leggen, maar ik voelde het als een soort ‘praten’ vanuit het midden van je hoofd. Het ljikt alsof je werkelijk in iemand zijn gedachten kunt kruipen om daar een boodschap achter te laten.

Een volgend leven..

Na dit verblijf werd ik meegenomen naar een dimensie waar maar vier kleuren bestonden. Wit, bruin, groen en een soort goudachtige kleur. Het was er zeer rustgevend. Ik kan niet goed plaatsen of ik die plek in dat leven heb gekend, maar ik vond het heerlijk om er te zijn. In die dimensie zat ik aan de rand van het bos te kijken naar een pad en er gebeurde lange tijd niets.
Op een gegeven moment liep er een vrouw langs. Waarschijnlijk kende ik haar, misschien mijn vrouw van dat leven, maar ik sprak haar niet. De beleving van de ruimte was onbeschrijfelijk. Het was alsof alle liefde die ik ooit had willen ontvangen tegelijk in me stroomde en het gevoelde berouw was ook geen bestaande emotie meer. De emoties leken ook bijna on-aards..

De beleving van de ruimte was onbeschrijfelijk. Het was alsof alle liefde die ik ooit had willen ontvangen tegelijk in me stroomde en het gevoelde berouw was ook geen bestaande emotie meer.

De emoties leken ook bijna on-aards..

Vrij plotseling ging ik van deze plek weg en zag dat ik me bevond in een ruimte die zich het beste laat beschrijven als het ‘Niets’. Ik bewoog me echter wel voort in een soort ‘vliegende toestand’. Ik vloog door het centrum van wat ik vermoedde dat het de Melkweg was. Dit duurde nog vrij lang alhoewel tijd absoluut geen issue lijkt te zijn daar, Ik zag op afstand een paars-roze licht. Het vertrek waar ik aankwam laat zich moeilijk omschrijven.

In het boek van Michael Newton is deze ruimte diverse keren opgetekend. Eigenlijk valt deze niet te omschrijven het is een ruimte waarbij een paars-roze kleur de overhand heeft en er geen plafond, vloer of wanden bestaan. Wel gaf mijn Gids me de gelegenheid om te gaan rusten en ik ben daar toen gaan liggen en voelde me door het Licht omarmd. Het werkte helend.

Hoe lang ik in dit vertrek verbleef weet ik niet maar ik hoorde de therapeute aan me vragen of ik mijn Gids wilde vragen verder te gaan. Ik stelde deze vraag en we gingen inderdaad verder, met als doel richting de zielengroep te gaan.

Voor we daar aankwamen moest ik nog bij iemand langs.

Het gezicht werd niet getoond maar dat het mijn moeder uit dat leven is geweest was vrij duidelijk voor me. We wisselden energie met elkaar uit, op een andere manier kan ik het niet beschrijven. Maar de uitwisseling voelde niet volledig harmonieus aan, het leek alsof er iets mislukt was wat wel van te voren  (lees: voor aanvang van dat leven) de bedoeling was geweest.

Toen we verder gingen en bij de zielengroep aankwamen werd mij duidelijk, dat er veel humor te ontdekken valt in de zielenwereld.

Dat had ik al gelezen en begrepen, maar het werd me hier ook nog eens bevestigd.

Kennelijk gaat het dus niet altijd zo, zoals het in de ‘hogere sferen’ is bedoeld, is gepland… Ook in de zielwereld bestaat er wellicht een vrije wil. Niet alles is voorgeprogrammeerd en voorbestemd. De te leren lessen hebben geen vooraf bepaalde afloop, maar wel richting. Dit is ook opgetekend door Michael Newton gedurende zijn sessies en op basis daarvan kun je deze conclusie trekken. Maar het bijzondere van zijn boeken is dat hij zelf geen conclusies trekt; hij laat dit aan de lezer over.

Toen we verder gingen en bij de zielengroep aankwamen werd mij duidelijk, dat er veel humor te ontdekken valt in de zielenwereld. Dat had ik gelezen en begrepen, maar het werd hier ook nog eens bevestigd.

Ik kwam in een soort van kerker terecht waarin een groep zielen aanwezig was in monnikhabijt en waarbij de gezichten niet zichtbaar waren, zwart zeg maar. Ik ging daar zitten en de personen die in deze kerker zaten liepen er langzamerhand uit. De deur was niet gesloten. De gids voelde kennelijk mijn verwarring aan en we gingen verder naar een volgend vertrek.

Gelijk hebben!

"Het werd me duidelijk dat er veel humor is in de zielenwereld"

Daar hing een groot bord aan twee haakjes en het bord bewoog voorzichtig alsof er een zachte wind tegenaan blies. Op het bord stond met grote letters ‘GELIJK HEBBEN’. Ik hoefde verder niet door te vragen maar voelde meteen dat dit op mijn leven sloeg dat ik zojuist had afgerond. Ik wilde gelijk hebben en had daar alles voor over. Blijkbaar was ik doorgeschoten in het ‘gelijk willen hebben’.

Terwijl ik dat concludeerde zag ik vanuit mijn ooghoek elkaar afwisselende ‘heksen’ opduiken. De verkleedpartij van de zielengroep ging door en men had zich massaal als ‘heks’ verkleed, blijkbaar om mijn ongelijk nog eens te benadrukken cq. mij te stangen door te tonen dat er niks mis is met ‘heksen’ iets wat ik in dat leven kennelijk toch anders vond.  De ´heksen´ leken zo uit een schilderij te zijn weggelopen.

Ik had verwacht dat dit proces snel afgelopen zou zijn en we tot een goed gesprek zouden overgaan, maar het plots opduiken en verstoppen van de heksen ging maar door. De therapeute vroeg aan mijn gids dit vertrek te verlaten naar een rustigere plek waar mij meer duidelijkheid geboden zou worden wie zich in deze groep bevonden. Na het stellen van die vraag veranderde de omgeving meteen.

Ik bevond mij samen met mijn gids in een bietenveld waar een huis in het midden stond, dat zo’n twee derde deel onder water stond. Het huis kwam me niet bekend voor in mijn huidige leven. Terwijl ik er naar keek zakte het water heel voorzichtig totdat alleen het huis in het bietenveld zichtbaar was. Op aanraden van de therapeute vroeg ik of ik met de gids mee mocht het huis binnen te gaan.

Ik liep het pad over naar het huis en ging naar binnen. Binnen trof ik een groep mensen aan die rond een tafel zaten. De sfeer voelde optimistisch. Eindelijk zou ik weten wie uit mijn zielengroep ik in mijn huidige leven ken. Toen ik echter naar de tafel keek ontwaarde ik zo’n man of twaalf die aan de tafel zaten  met ‘moderne kleren’ (spijkerbroek ed.). Maar toen gebeurde er echter iets merkwaardigs met hun gezichten.

Van al de personen die aan tafel zaten veranderde voortdurend de gezichten in beeltenissen van mensen die ik in mijn huidige leven ken of gekend heb. Variërend van familie tot oud collega van buurjongen tot aan vriend. Kortom de boodschap die ik ZELF hier uit afleidde zonder dat ik hier direct antwoord op kreeg,  is dat het in mijn huidige leven niet relevant was te weten wie onderdeel uit maakt van mijn zielengroep.

Dit antwoord voelde voor me ZELF prima. Als je op je intuïtie afgaat weet je eigenlijk al goed wie in je huidige leven onderdeel uitmaakt van je zielengroep. De behoefte om te ‘weten’ over wat in de toekomst ging gebeuren was echter nog steeds sterk. Toen ik deze vraag aan mijn gids stelde werd mij te kennen gegeven dat ik het antwoord al wist en zojuist had mogen aanschouwen.

Het wegzakken van het water en het daarna kunnen betreden van het huis had het antwoord gegeven. Aan beeldspraak was geen gebrek tijdens de sessie. Daarna kwam ik langzaam weer terug uit de hypnose zonder dat daar aanleiding voor was of de therapeute daar aanleiding toe gaf.  Kennelijk was ik genoeg te weten gekomen. En het is me nog wel duidelijk gemaakt dat de moeder uit dat leven iemand was die ook in mijn huidige leven nog steeds een belangrijke rol speelt. Dit is nog niet uitgewerkt.  Vandaar dat ik er voor gekozen heb dit artikel anoniem hier op WantToKnow te plaatsen, om niet in een mogelijk rare situatie terecht te komen met deze persoon die mij zeer dierbaar is.

Het pad 'zijn': het ultieme reisdoel in oneindigheid?

Ik moet bekennen dat deze ervaring mijn leven enorm heeft verrijkt en veel rust heeft gegeven.

Aristoteles heeft ooit gezegd: ‘eer en  roem zijn nietig als je een glimp van de eeuwigheid hebt ervaren’. Nou, daar kan ik me helemaal bij aansluiten. Wellicht is het nog beter: ‘eer en roem zijn nietig’ te vervangen door ‘de toekomst is nietig’.
De lessen zijn voor mij duidelijk zonder dat ik dit in een geschreven rapport heb meegekregen; ik heb ze doorvoeld! Ik probeer niet meer mensen te overtuigen over elementen die mij helpen in mijn groei.  Laat mij ook niet (meer) verleiden tot het vinden van de WAARHEID in welke theorie of religie whatsoever.
Ik geef wel handreikingen aan mensen als ze er om vragen en uitnodiging en de behoefte om dit artikel te schrijven en plaatsen voelde goed en stond dit niet in de weg, Het voelde of dat moest gebeuren.

Het is niet mijn bedoeling hier een overtuiging neer te leggen. Mijn pad is nog niet klaar en ik leer nog elke dag. Ik zit niet stil en werk er nog steeds hard aan de toekomst in mijn huidige leven in te passen. De toekomst komt helemaal goed, laat ´m maar komen! Angst is in ieder geval een slechte raadgever: voor mij zal het water niet meer hoog komen te staan.

‘Burke’

(naam bekend bij redactie)

Wil jij meer weten over reïncarnatie-regressie? De Nederlandse site van Michael Newton vind je HIER