Nu de orgaandonatie-machine weer volop draait om zoveel mogelijk donoren te ronselen, omdat het toch van levensbelang is dat iedereen dat doet, geloven wij dat het tijd is, de ‘achterkant’ van het plaatje nog maar weer eens naar voren te halen..
Het onderstaande artikel verscheen begin dit jaar en we raden je aan, als je overweegt orgaandonor te worden, dit verhaal mee te nemen in je overwegingen. Er zijn vele vele voorbeelden van mensen, die een donororgaan hebben en dit verhaal kunnen bevestigen. Dát zij dus de gevoelens van de donor mee-ingeplant hebben gekregen..! Hier is het artikel.
* * *
Waarom is er bij mensen zoveel verborgen of onbewust verzet tegen orgaandonatie?
Zou het écht zo zijn dat wij, bij wijze van spreken, te lui zijn om een orgaandonatie-kaartje in te vullen?
Of dat we misschien bang zijn, dat we na de dood tóch nog de pijn zullen voelen van het verwijderen van onze organen?
Of is het misschien gewoon een éng idee…
Dat kan natuurlijk allemaal, maar de vraag is of er niet een ander gevoel aan ten grondslag kan liggen. Waarom is er eigenlijk nooit onderzoek gedaan naar de oorzaken en de achtergronden van dit stille ’verzet’ of protest tegen orgaandonatie..? Waarom heeft dit fenomeen alleen maar luide, overigens zeer goed bedoelende, voorstanders.
Het lijkt allemaal koek en ei, simpel allemaal.
Het is niet onze taak om hier een oordeel uit te gaan spreken over welles/nietes van orgaandonatie. De enige vraag blijft gewoon keihard overend staan: “Waarom is er zoveel ‘stil’ verzet? ”
Maar we vragen ons hier alleen af, of het wellicht zo kan zijn dat de stilte in dit opzicht veelzeggender is dan de ‘logische’ voordelen. Kan het zijn dat er onderbelichte achtergronden achter dit fenomeen schuil gaan bij IEDER mens..?!
Achtergronden die mogelijk te duiden zijn als ‘onbewuste gevoelens van afkeur’? Gevoelens die wellicht ieder mens met zich meedraagt die geen klakkeloze voorstander is van orgaandonatie?
Marieke de Vrij is een vrouw die haar talenten op het gebied van het lezen van collectieve velden meer dan eens heeft mogen aanwenden voor maatschappelijke belangen- en vakorganisaties op velerlei gebied. De door haar vrijgegeven inzichten geven menig vakman reden zichzelf eens achter de oren te krabben en haar uiteindelijk te complimenteren met zoveel ‘vakmanschap’ en ‘inzicht’. Als bestuurslid van de Stichting De Vrije Mare’, die haar werk ondersteunt, heb ik 5 jaar aan haar zijde gewerkt. De onverdrotenheid waarmee Marieke de Vrij haar werk doet en de intense compassie die ze met haar medemens heeft, is voor mij een groot voorbeeld geweest en is dat nog.
Het is tijd om haar, voor sommige zeer herkenbare, inzichten op het gebied van orgaandonatie, hier te delen. De essentie van haar inzichten staan in dit artikel. Nogmaals: het is niet onze bedoeling om hier een potje welles/nietes te gaan zitten spelen; het enige wat we willen bereiken met dit artikel, is dat je tot een waardevolle, innerlijke afweging kunt komen inzake orgaandonatie, met de hier aangereikte informatie.
X
* * * * * * *
X
Heb het HART eens om mijn organen te verwijderen!
Marieke de Vrij © 2006
X
Marieke de Vrij, spiritueel raadsvrouwe
“In de mens is een sterke hang gaande tot vernieuwing. Deze vernieuwing wordt menigmaal te eenzijdig beleefd, namelijk vernieuwing van het uiterlijk schoon, de verfraaiing van de eigen identiteit, of de verlenging van het leven door orgaandonatie.
Dit wordt niet altijd zorgvuldig wezenlijk doorgetrokken naar het eigen Zijn, want de diepere persoonsbewuste zelf-aanname en zelf-acceptatie blijven te vaak achterwege.
Dat houdt in dat – doordat er collectief al of niet bewust veel angst is voor verval – we voortdurend nieuwe technieken ontwikkelen om verval te voorkomen. We denken namelijk dat verval onomkeerbaar is en op een dieper niveau de eigen identiteit zal aantasten.
We durven onvoldoende ons eigen wezen te accepteren binnen onze menselijke beperking.
Vanuit een meer spiritueel standpunt is dit ongegrond. De mens is in wezen niet zijn lichaam maar dát wat hem doet ‘begeesteren’. Hiermee wordt bedoeld zijn innerlijke vonk, zijn geest, die via een ziels-afsplitsing geïncarneerd is om een bepaalde spirituele persoonseigen opdracht te vervolmaken hier op aarde.
Deze innerlijke vonk overstijgt het aardse leven en evolueert geestelijk bestaanszeker. Er is hier geen sprake van verval, de eigen identiteit blijft gehandhaafd en vervolmaakt zich. Ieder orgaan beeldt een complexe specifieke individuele psychologische gesteldheid uit, daarin ligt de neerslag van de complexiteit van jóuw individuele innerlijke levensopdracht, daarin ligt eveneens opgeslagen jóuw opgedane levenservaring.
Met andere woorden jouw diepere wezen, jouw zijn, wordt aards onder meer vertolkt en vertaald door verscheidene organen. Elk orgaan bevat andere specifieke herinneringsopslag en kwaliteiten. Bepaalde organen, mede soms afhankelijk van grootte en complexiteit ook in relatie tot andere organen, zijn veel ‘welsprekender’ in energie-uitdrukking dan andere organen. Bijvoorbeeld het hart, dat direct bemiddelend is naar alle organen toe. Alle organen zijn immers primair afhankelijk van het hart.
De fysieke overdracht van een orgaan, is méér dan een fysiek proces.
Organen en datgene waar het orgaan psychologisch voor staat, kunnen door verscheidene levens heen te weinig aandacht gehad hebben. Dat wil zeggen dat er te weinig bewust geaccepteerd contact is geweest tussen de persoon, het orgaan en datgene waar het orgaan psychologisch voor stond.
Hierdoor kan het orgaan al in een vroeg stadium zich in meer of mindere mate niet gezond gedragen, met als oproepende kracht om bewustwording te genereren vanuit een diepere zelfacceptatie.
Als wij in plaats van dit aan te gaan, een donororgaan in ons lichaam laten plaatsen, is de vraag wat dit ‘nieuwe’ orgaan ons wezenlijk te bieden heeft. Door de orgaantransplantatie neemt een ontvanger eigenlijk afscheid van dat wat hij onvoldoende heeft leren beminnen door acceptatie van een innerlijk leerproces.
Aan de andere kant wordt een enorm verlangen gewekt naar een gezond orgaan. Dit is eigenlijk ook heel symbolisch: dat wat jou belast wil je overstijgen, zowel op psychologisch als op lichamelijk niveau. Dan zie je de orgaantransplantatie als de kans tot vernieuwing. Niet de doorleving van de oude levensprocessen maar het nieuw gewenste staat op de voorgrond.
Organen als energetische-informatie-opslagplaatsen..
Je kunt je voorstellen dat de vitale organen door de hoeveelheid indrukken die er in zijn opgeslagen zeer essentiële organen zijn. Bij de uitname van je eigen organen om plaats te maken voor de donororganen, ontstaat een gemis van je eigen specifieke herinneringsopslag om plaats te maken voor de herinneringsopslag van de donor die aan het donororgaan gekoppeld is. Vervolgens krijg je heel veel subtiele overdracht van zielsenergie van die ander in jouw lichaam. De eigen levensintenties en gedragsimpulsen kun je verliezen, en die van de donor overnemen. (GJ: lees ook ons artikel ‘Het hart heeft een geheugen’ HIER)
Een diepe wijsheid in één plaatje. Een glimlach waar(d)...
Als de donor is overleden, is hij etherisch nog wel op jou aangesloten. Het etherisch lichaam van de ander kan immers niet honderd procent functioneren, want de zielskwaliteit die in zijn stoffelijk lichaam geaard was, heeft niet volledig mogen overgaan naar het onstoffelijk lichaam. Immers zijn hart klopt nog terwijl het orgaan of meerdere organen verwijderd worden.
Zolang het hart klopt, kan de ziel zich nimmer volledig terugtrekken in de geestelijke wereld en al zijn zielsenergie daarvoor verzamelen. Een deel van zijn zielskwalititeit is nog ín het donororgaan aanwezig en leeft voort in het lichaam van de ontvanger en wordt in de loop van de tijd steeds sterker vermengd met de energie van de donor. Er ontstaat zielsverstrengeling.
Werkelijke bewustwording zou praktisch en emotioneel ingezet kunnen worden als de ontvanger zeer bewust afscheid genomen heeft van het oude orgaan en de ontvanger zich wezenlijk bewust wil zijn wat de mogelijkheden en onmogelijkheden geweest zijn die dit orgaan hem geschonken heeft op het niveau van innerlijke bewustwording en persoonlijke leeropdracht, voor zover dit tot zijn mogelijkheden behoort.
Vervolgens zal men het ‘nieuwe’ orgaan moeten zien als een hulpmiddel dat verkregen is door mededogen van een ander mens en men zal oog moeten hebben voor het proces waarin de donorziel nu verkeert. Hiermee wordt de belasting die wederzijds is opgetreden niet ongedaan gemaakt, maar bewuster tegemoet getreden. De zielsverstrengeling, die al of niet in grote mate, heeft plaatsgevonden wordt onder ogen gezien.
Als een orgaan niet meer te opereren valt, dan is dat het tijdslot, dan is dat ook de begrenzing van het aards bestaan omdat je dan in een andere vorm dient door te leven. Als je die grens kunstmatig oprekt – want dit is echt tegennatuurlijk grensverleggend – wordt de ziel onnodig lang vastgehouden in de aardse dimensie.
De wereld op zijn kop? Over de energetische warboel die ontstaat ná orgaanwisselingen, wordt niet gerept..
De ontvlechting van Ziel en Lichaam.
Na het overlijden dient enige tijd in acht genomen te worden voordat de persoon zijn gehele zielseenheid uit zijn organen en stoffelijk lichaam heeft teruggetrokken. Per persoon is de tijd die hiervoor nodig is verschillend, van enkele seconden tot enkele dagen. Dit vraagt aandacht en bewustwording naar hoe wij met de overledene om wensen te gaan. Ook in relatie tot donatie na definitieve hartstilstand, is dit belangrijk.
In het algemeen gesproken is de lichamelijke en psychologische gesteldheid van een mens aangepast aan het draagvermogen dat nodig is om een innerlijke opdracht of meerdere opdrachten te vertegenwoordigen voor zover als in dit leven raadzaam geacht werd.
Als je doet aan levensverkorting of aan levensverlenging grijp je in op basis van je eigen vrije wil in een kosmisch patroon. Dat is dan wel je eigen keuze, maar het punt is – het woord ongerijmdheid voel ik daar dan ook bij – dat je ingrijpt in het raadselachtige, in het wonder van het leven zelf.
Het is iets heel anders als je vanuit bewustzijn probeert het orgaan te ondersteunen, op een persoonseigen wijze, met aandacht en zorgvuldige handelingen, zodat het orgaan niet onnodig snel in verval behoeft te geraken. Je werkt dan op basis van jouw vrije keuze zonder dat je daar anderen op zielsbestemmingsniveau mee hindert.
Het is van het grootste belang te begrijpen waar het nu eigenlijk ten diepste om gaat.
Het zou een zegen zijn als men zich durft te gaan realiseren dat het eeuwige leven vertolkt wordt door de mensenlevens heen. En dat men wanneer men niet slechts opkijkt naar de fysiek waarneembare materiële vorm waarin alles zich aards manifesteert, maar men ook inziet dat het leven op een onstoffelijke, niet waarneembare, wijze zich voortzet. Hiervan hebben vele mensen, die sterk fijnzintuiglijk ontwikkeld zijn, door alle tijden heen getuigenis van afgelegd.
Wetenschappelijk gezien is het belangrijk om oog te ontwikkelen voor de beperkingen van het huidige wetenschappelijk waarnemen. Wanneer onderwerpen als orgaandonatie teveel benaderd worden vanuit het mentaal denken, wordt er een grote kans gemist om vanuit meer ‘wezen’lijke benadering overstijgend te schouwen. Bepaalde takken van de huidige wetenschap leggen dit gebied overigens ook steeds meer bloot.
Het ‘goed’ doen aan elkaar middels donatie, wat maatschappelijk om diverse redenen aangeprezen wordt, hoe begrijpelijk ook in relatie tot hen die psychologisch en lichamelijk in innerlijke nood verkeren, wordt bezien vanuit het zielsaspect niet wezenlijk gewenst. De organen worden afgestoten, niet natuurlijk geaccepteerd in het lichaam van de ontvanger. Immers alleen middels zware medicatie kan het orgaan (tijdelijk) doorleven in het lichaam van de ontvanger.
Orgaandonatie cultiveert onze angst voor verval en staat de acceptatie in de weg, die veel vraagt van onszelf of van de geliefde ander, om uiteindelijk met zware lichamelijke klachten verder te leven en uiteindelijk te sterven.
X
Tot slot.
Ik ben zelf iemand die houdt van sterk genuanceerd, gedetailleerd spreken en ik vind voor het eerst in alle informatie die ik vrijgegeven heb (zo’n 45.000 bladzijden) een grens die niet te overschrijden valt.
Gedurende (de laatste) 5 jaren heb ik bij herhaling dit onderwerp opnieuw voorgelegd aan mijn onstoffelijke begeleiders en de uitkomst blijft steeds dezelfde. Ik word al langdurig geconsulteerd op diverse onderwerpen en het vrijgeven van dieperliggende inzichten heeft mij vaak intense vreugde geschonken. Ondanks dat ik vaak werk op moeilijke en ‘zware’ onderwerpen, werk ik aan vernieuwing.
Mijn hart voelt zwaar omdat ik mensen vanuit hún visie zou gunnen wat zij graag wensen, bijvoorbeeld verlenging van hun leven hier op aarde met hun dierbaren. Ik zou mensen mijn inzichten willen besparen, als ik twijfel zou hebben omtrent wat ik o.a. hier vrijgeef.
Ik vertel deze keer dus in dat opzicht geen ‘goed’ nieuws. Echter wanneer ik niet spreek zullen meer orgaandonaties plaats gaan vinden met alle gevolgen van dien. Mijn verzoek aan u is deze kennis serieus te overwegen en daarmee naar eigen inzicht en verantwoordelijkheid om te gaan.”
Naar mijn mening is het belangrijk dat in de maatschappelijke overwegingen zaken van zielsaard een rol gaan spelen op een meer bewuste wijze dan voorheen.
Marieke de Vrij
* * * * * *
Mocht je meer willen weten over dit facet van orgaandonatie, dan raden we je aan ook ons artikel van vorig jaar Februari te lezen, zie HIER. Een onmiskenbaar verhaal, dat hopelijk net zoveel indruk bij jou zal achterlaten, als dat het bij ons deed.
Een citaat uit dit artikel:
“Heeft het hart een herinnering? Gaat met een transplantatie ook een deel van de persoonlijkheid van de donor over naar de ontvanger van het orgaan? Een 8-jarig joods jongetje komt om bij een auto-ongeluk. Zijn dood betekent de redding voor een 3-jarig Arabisch meisje met een ernstige hartafwijking. Wanneer het meisje ontwaakt uit de narcose, vraagt zij haar moeder om een joods snoepje waarvan zij de naam niet kon kennen…”
Via stichting die het werk van Marieke de Vrij ondersteunt, Stichting De Vrije Mare, kun je het boekje ‘Orgaandonatie en orgaantransplantatie, belicht vanuit de ziel’ bestellen.
Hiernaast zie je de cover van het boekje, dat €5,- kost. Mogelijk zal het een nieuwe wereld én volledig nieuwe inzichten voor je openen…
Klik op deze link HIER en kijk rechtsboven bij ‘bestellen’.
De campanje gericht op orgaandonatie is een kwalijk staaltje van framing. Van jij zou toch ook geholpen willen worden met een orgaan van een donor als je dat nodig hebt. Ik ben zeer allergisch voor deze vorm van achterbakse manipulatie die je eigenlijk weg zet als asociale als je geen donor bent. Dan ben ik heel graag een asociale want ik ben geen orgaandonor. Van mijn lichaam blijven ze af.
Bovendien ben ik ervan overtuigd dat het schade heedft voor je overgang. Ook wordt er gewoon in organen gehandeld, ook in Nederland. Ik doe gewoon niet aan deze achterbakse manipulatie mee.
Eigenlijk is hier de stelling onjuist, even inknijpen deze puist.
Ze Hebben het hart van je organen te leren door ze te verwijderen,
Wie heeft jouw laatste lijk doen observeren of uitchecken?
Je moet je pas zorgen maken als je organen van een ander moet dragen.
Dan kies ik liever voor deurtje Dood ! Wie weet sterf ik dan toch
~De Tweede Dood~ <~~~~<<<google
http://www.youtube.com/watch?v=mUGuF8hpMQs
In de woorden van Marieke de Vrij lag keer op keer de -door haar ‘begeleiders’ doorgegeven- informatie dat de toegebrachte schade ONOMKEERBAAR is..!
Hoe heftig het ook is, het is kennelijk toch de weg van de minste weerstand van mensen om ‘diepe emotionele ervaringen’ uit de weg te gaan en te gaan zoeken naar nieuwe wegen om deze te vermijden.
Orgaandonatie is daar dus een typisch voorbeeld van.
Als we haar woorden bekijken en de voorbeelden zien van de twee artikelen, dan klopt jouw ervaring daar weer helemaal mee Pjotr!
Maar het door elkaar halen van emoties van donor en ontvanger vice versa, is een ONOMKEERBAAR proces, dat lijkt me duidelijk.
Wat van de een is, wordt ingeweven met de ervaringen van de andere Ziel. Terwijl de Ziel die ‘weg’ is uit deze Aardse wereld, duidelijk informatie ‘mist’..!
Heftig hoor, dat is mijn gevoel.
Tja Onomkeerbaar of niet we zijn toch allemaal 1 ? Maar als puntje bij paaltje komt dan vluchten we heen.
Stel? Nu ben ik 56 jaar en een ziekte bedreigt mijn zoons leven
Al zou ik er voor sterven moeten maar ik zou (hem reddend) mijn lever aan hem geven!
Niets is onomkeerbaar als het gaat om een zielsleven Vanwege een wet van magnetisme komt men in een volgend leven weer tegen.
Until we meet again komt dan van pas al zijn we dan een ander Ras.
http://www.youtube.com/watch?v=4wP-4ZV8sv0
Keer op keer is het bevestigd dat er bij orgaandonatie ‘Zielelevens’ vermengd worden!
(Niet zo vreemd ook Buddhy als je de verhalen leest, bijv. van het Palestijnse en Joodse jongetje!) Maar volgens jouw wijsheid is dat niét zo?
Als iemand een orgaan wil hebben van een ander omdat hij niet heeft geluisterd naar de signalen van het Lichaam moet of kan dan iemand anders zijn orgaan hiervoor afstaan?
Vanuit het pad van de ziel is het niet de bedoeling dat je een orgaan afstaat maar juist kijkt waarom dit gebeurt.
Het is belangrijk dat wij eerst leren luisteren naar de signalen van ons lichaam, dan hebben we ook geen organen van anderen nodig omdat wij dan bewust zijn van de processen waar wij ons in bevinden.
Elk orgaan heeft een energetisch verhaal dat bij een bepaalde klacht hoort.
Het word hoog tijd dat de medische wereld zich gaat verdiepen in onze energetische lichamen en de waarheid gaat vertellen omtrend alle leugens van ziekte`s en hoe deze ontstaan.
Voordat er een Lichamelijke klacht ontstaat is er al lang een energetische klacht aan de oppervlakte gekomen.
bv: je hebt onzettend pijn in je knie, je gaat eerst naar de huisarts en die geeft je een pijnstiller, hij onderdrukt dus de klacht hiermee.
Op een gegeven moment ga je naar het ziekenhuis om bv een foto te laten maken.
Op de foto`s is niets te zien? ze vertellen je dat het mischien tussen de oren zit, en je gaat naar huis toe maar de pijn is er nog steeds??
Hier zie je dus dat als je gaat kijken waar de knie energetisch voor staat:Angst niet vertrouwen op je intuitie, op je hoede zijn, je schrap zetten, hard en onbuigzaam, vaak halsstarig, of arrogant enz.
Als je dan iemand een nieuwe knie geeft lost dat wel tijdelijk zijn fysieke probleem op maar er ontstaan weer nieuwe energetische klachten, net zolang dat die persoon zich ervan bewust word.
En als deze persoon dit al meerdere levens met zich meedraagt is dit dus ook in het DNA opgeslagen en dus ook in het orgaan wat je evt wilt afstaan.
En zo kan het dus zo maar zijn dat als iemand een nieuw hart krijgt van een ander dat deze persoon ineens gaat drinken of roken omdat dit ligt opgeslagen in het geheugen van de cellen.
Ik persoonlijk sta geen organen of weefsel af, niet omdat ik iemand dat niet gun, maar meer uit respect voor zijn pad dat hij of zij volgt.
Bravo! goed verwoord. Of het zo is? Ieder heeft zijn eigen waarheid en die van jou sluit wel aan bij de mijne.
Vanuit mijn werk als therapeut en werkende met oosterse diagnoses kan ik uit ervaring weten dat elk deel van ons lichaam een emotionele lading heeft, waarmee je dus bij transplantatie een ander kan belasten, maar ook je eigen emoties niet kan transformeren. Wat daar de gevolgen van zijn……………….? Marieke de Vrij heeft dat aan ons doorgegeven. Niet iedereen voelt dat zo aan (met verstand alleen kom je er niet, maar ik gun iedereen zijn eigen ervaringen. En dat je als ouder je kind wat schenkt in de vorm van bijvoorbeeld een nier…………….Tja wie zal zeggen dat dat niet juist is en toch ……ontneem je je kind een kans van transformatie? Ik sta mijn organen in ieder geval niet af.
Pas als ik 3 etmalen dood ben mogen ze mijn organen hebben.
Je reinste Satanische Gekte Organen delen voor deze duistere Sekte.
Ben je in het stervensnood Verwelkom dan gewoon de verlichtende dood.
Sterven hebben we al zo vaak gedaan, anders konden we hier niet bestaan.
Boeddhisme is zoals ik het zie helemaal geen religie.
Wil je over je ziel veel leren? dan moet je in dit boekje verkeren.
http://www.rigpa.nl/sogyal-rinpoche/het-tibetaanse-boek-van-leven-en-sterven
Al heel lang weet ik dat mijn (lief) lichaam alleen voor míjn leven beschikt is. En niet voor een andermans leven.
Overigens is iedereen verantwoordelijk hoe hij of zij met zijn lichaam om gaat; hoe hij of zij het (geestelijk en/of lichamelijk) voedt. Men kan zelf bepalen of men lang of kort wil leven. Alleen vele mensen beseffen dit niet.
Het is dus wel duidelijk: ik weiger iedere vorm van orgaandonatie. Waag het niet in mijn aards vervoermiddel te snijden!!
Nee!!!!, ik zal nooit mijn organen afstaan! Ik moet er niet aan denken dat ik ze afsta aan iemand die zijn leven verknalt heeft met zeer slechte gewoontes, deze personen mogen van mij zelf de gevolgen dragen. En dat terwijl ik mijn leven lang niet gezopen en gedronken heb, en goed gegeten!!. Na mijn dood, als ik daarachter zou komen dat zo iemand mij organen zou krijgen, zou ik kwaad worden, en ervoor zorgen dat het zou afstoten!
Ze laten op tv altijd wel zielige kinderen zien, maar voor mij is dat niet genoeg. Ik vind het ook erg dat deze kinderen als boegbeeld neergezet worden voor orgaandonatie. Wel erg voor deze kinderen. Maar dat is niet de gemiddelde persoon die in het ziekenhuis ligt met een kapot gezopen/gegeten lever of een hart. Nee dit gaat mij niet aan het hart!!! Maar als ik de keuze had, en mocht oordelen over wie een orgaan zou krijgen dan zou ik dat ook weer een iets ander verhaal vinden.
Ook ben ik bang voor handel in organen. Nederland zou misschien wel redelijk zuiver kunen zijn, maar wie zegt mij dat mijn, goed onderhouden organen niet verhandeld worden in het buitenland??? En dat zo n weindrinkende reike Italiaan er met mijn hart vandoor gaat. Dit past niet in mijn levensvisie, hier ben ik te links voor! Hier weet ik niets van. Van mij krijgen ze een volhardende nee! Blijf met je latexhandschoentjes van mijn organen af!
Liefs: Zakjechips!
Eigen schuld, dikke bult is wel heel gemakkelijk. Je weet nooit hoe iemand er toe komt slecht voor zichzelf te zorgen. Voor mij heeft iedereen evenveel recht op hulp. Niemand vraagt van je deze mensen te redden maar je hoeft ze ook niet met modder te besmeuren.
Eveneens aanrader vanavond documentaire
THE HEART OF JENIN Nederland 2 VARA 22.55 26 maart 2010
In november 2005 schoot een Israëlische soldaat de elfjarige Palestijnse Ahmed bij een vluchtelingenkamp op de westelijke Jordaanoever dood. Hj zag het speelgoedgeweer van de jongen voor een echt vuurwapen aan. Enkele uren daarna nam Ahmeds vader Ismaël een opmerkelijke beslissing: hij besloot de organen van Ahmed aan Israëlische kinderen te schenken.
Twee jaar later zijn vier van de zes betrokken kinderen nog steeds in leven. In de documentaire The heart of Jenin wordt Ismaël gevolgd op zijn reis door Israël langs de kinderen. Hij ontdekt dat er ouders zijn die door zijn beslissing een positief beeld van Palestijnen hebben gekregen. Maar ook dat er ouders zijn die het moeilijk hebben met de gedachte dat hun kind leeft dankzij een Arabisch orgaan.
Zo zie je maar weer, dat men reageert naar cultuur!!
En niet naar hartbewustzijn.
Aanrader is het boek
Ongestoord Sterven, door Renate Greinert, in Nederland
uitgegeven door uitgeverij Akasha
Zonder enige informatie over de gevolgen die orgaanuitname voor de stervende donor en zijn familie heeft, heb ik me door de transplantatieartsen laten manipuleren. In diepe shock en totaal niet in staat om zo’n belangrijke beslissing te nemen, gaf ik toestemming om de organen van mijn vijftienjarige zoon te verwijderen. De aanblik van mijn leeggehaalde kind heeft mij diep gekwetst en enorm kwaad gemaakt. Iedereen zou voor zichzelf duidelijk moeten weten of hij van mening is dat iemand met levende organen al dood is of stervende is en dus nog leeft.
Renate Greinert
PDF formaat boek
http://www.uitgeverijakasha.nl/PDF's/Ongestoord%20sterven%20binnenwek%20website.pdf
Renate, heb je niet het gevoel dat je, in de tijd van je diepste verdriet, gemanipuleert bent?
Ik veronderstel dat je wel iedereen wilt helpen, maar uiteindeliijk blijf je zelf ‘leeg’ achter.
Houd alstjeblieft geestelijk contact met je dierbare. Want dát is het hoogste goed.
Groet van Wieteke.
Oh Guido,
Ik weet niet hoe en waar ik kan reageren op het filmpje van de mus dus doe ik het hier maar.
De tranen biggelden over mijn wangen en zelfs mijn ‘stoere’ tieners hielden het niet droog.
Prachtig filmpje en het zet je duidelijk weer ff op je plekje.
Even functietoets F5 Mira, en je bent snel ‘ververst’.. Mooi verhaal nietwaar? Dank!
Je kunt ook kiezen dat je alleen weefsels weggeeft waarvoor je niet kunstmatig in leven gehouden hoeft te worden (dat wil zeggen dat je alvleesklier, darmen, hart, lever, longen en nieren uitzondert). Ik twijfelde, maar heb toch gekozen voor zo een gedeeltelijke donorregistratie.
Hiermee geef ik aan dat ik er bewust voor kies dat ik niet kunstmatig in leven gehouden wil worden (sowieso niet, maar dus zeker niet vanwege orgaandonatie) en dus geen nog-levende organen wil afstaan, maar gewoon eerst wil sterven. (Bovenal hoop ik niet in een ziekenhuis te hoeven overlijden, maar op een rustige plek.)
Als je op een rustige, niet-traumatische manier overgaat, denk ik dat het best mogelijk is dat een ander bijv. probleemloos een hoornvlies van je hergebruikt. Of dat ook werkelijk ook zo is, weet ik uiteraard op dit moment niet. Dat is een kwestie van vertrouwen.
Toch kan ik me ook goed voorstellen dat ik wel een orgaan zou afstaan bij leven, omdat dit dan een bewuste keuze is en je dan waarschijnlijk ook weet aan wie je doneert.
Zo leeft mijn moeder al ruim 27 jaar met een donornier van haar broer. Mijn moeder werd ziek als tiener. Eerst hebben haar ouders laten onderzoeken of ze donor konden zijn, maar uiteindelijk bleek alleen haar (enige) broer geschikt.
Het kan best zijn dat je hierdoor energieën in de war gooit, maar uiteindelijk zit je in dat aardse lichaam om te leren en dingen op te lossen en lopen er hele hordes rond met een belastende energie van iets of iemand, zonder dat daar een donororgaan voor nodig is. Ik kan me daardoor voorstellen dat zo’n levensloop incl. een orgaandonatie ook gewoon bij de betrokken levens hoort. Ook dit weet ik uiteraard niet zeker, maar dat vertrouwen heb ik wel, ondanks alle ‘spirituele’ waarschuwingen die nu de ronde doen tegen orgaandonatie.
Mijn gevoel zegt dat deze waarschuwingen teveel de ratio/het ego/de angst aanspreken en te generaliserend zijn. Ieder leven is uniek en een ieder heeft haar/zijn lessen daarin.
Stel je hebt een kind en een donor, maar de ouders denken dat er door donatie een schadelijke energie zal binnentreden of zijn daar principieel op tegen. Maar het kind wil graag leven en de donor graag geven. Wat is dan de minst ‘slechte’ optie en wie bepaalt dat?
Sanne,
Dat bepalen alleen de donor en de ontvanger.
Ik heb de tekst gelezen als een bewustwording dat een orgaandonatie energetisch gevolgen zou kunnen hebben.
Niet meer en niet minder!
Ook al ben je voor of tegen,het blijft je eigen keuze,en die is altijd goed!
Nou Sanne,
Voor mijn gevoel sla je de spijker precies op zijn kop!
Ik denk er net zo over maar denken over en formuleren van lukt mij maar zelden.
Jij hebt gezegd wat ik denk.
Thanks!
Mooi gesproken Sanne! Hierboven in het artikel verwoordt Marieke de Vrij het in feite ook zo:
“Het is iets heel anders als je vanuit bewustzijn probeert het orgaan te ondersteunen, op een persoonseigen wijze, met aandacht en zorgvuldige handelingen, zodat het orgaan niet onnodig snel in verval behoeft te geraken.
Je werkt dan op basis van jouw vrije keuze zonder dat je daar anderen op zielsbestemmingsniveau mee hindert.”
Ja dat is mooi Guido alleen blijf je dan toch met de vraag of dat wat er op je codocil staat ook uitgevoerd wordt en wie controleert dat.
Daar ben ik bang voor en dat krijg ik niet weg.
Nou ja, morgen de beslissing nemen die ik al jaren wil nemen.
Of overmorgen..
Even (Gr)avatar testen Guido (wat ben je geel trouwens!)
Geweldig!
Tja, Maurits de website-man, vond dat ik wel een kleurtje kon gebruiken; alsof ik niet opval met mijn ‘witte verschijning’….