Volgens Pim van Lommel en Renate Greinert zou iedereen op de hoogte gebracht moeten worden van het feit dat sterven een proces is wat enkele dagen in beslag neemt en niet enkele uren zoals wordt gedacht. Ook is het heel vreemd dat bij de “overledene” die hersendood is en dus nog warm narcose wordt toegediend voorafgaand aan de uitname. Waarom zou je iemand die ‘dood’ is onder narcose moeten brengen ?
Het lijkt allemaal zo mooi, 'een ander helpen als je zelf dood bent', maar ook dit verhaal zit totaal anders in elkaar dan het zo oppervlakkig lijkt..!
Het onderstaande artikel plaatsten wij in Februari 2009 op deze site en we herplaatsen het nogmaals. Om in de schijnbaar volledig éénzijdige discussie over orgaandonatie, ook de andere kant van het verhaal te belichten. Waarom is er gewoon zo weinig respect voor het FEIT dat mensen uiterst terughoudend zijn met het invullen van een donorcodicile..?! Zegt dit niet al voldoende over de richting waarin we de waarheid over organen zouden kunnen vinden..? Hier is eerst het artikel.
* * *
Een meisje van acht krijgt het hart van een meisje van tien dat werd vermoord. Het meisje komt terecht bij een psychiater, omdat zij wordt geplaagd door nachtmerries over de moordenaar van haar donor. Ze zegt dat zij de man kent. Uiteindelijk wordt de man veroordeeld met het bewijs dat het meisje levert; alles wat ze vertelde, bleek juist…!
Heb jij er weleens over nagedacht waarom zoveel mensen zo stil zijn omtrent het invullen van een donorcodicil? Dat ze wel verstandelijk besluiten om hun organen ter beschikking te stellen, maar dat er ‘iets’ is dat hen hiervan weerhoudt.. Kan het zijn dat deze stilte veelzeggend is? Een vanzelfsprekende stilte..
Orgaandonatie is een omstreden gebied; het lijkt zo sympathiek om je organen af te staan ná je dood. Waarom doen we dit dan niet allemaal?
Kan het zijn dat we wellicht dieper van binnen ‘iets’ weten wat ons tegenhoudt? ‘Eindeloos bewustzijn’, het boek van cardioloog Dr. Pim van Lommel, dat bijzonder hoge verkoopcijfers heeft, gaat in feite over dit grensgebied. Ben je ‘dood’ wanneer al je levensfuncties zijn gestopt? Of ben je dan nog aan het over-lijden… (‘Lijden’ is ook ’n oud-Nederlands woord voor ‘gaan’..)
Het onderstaande artikel van Juriaan Kamp gaat ook over een bijzonder boek, ‘Het geheugen van het hart’. Het zet orgaandonatie in een perspectief, van waaruit je wellicht nog nooit hebt gekeken.
Wij willen hier op WantToKnow in de loop der tijd, regelmatig over dit onderwerp berichten; wij geloven dat het van wezenlijk belang is dat de zwijgende meerderheid haar gevoel kan toetsen. En dat het ook van wezenlijk belang is, dat mensen die het allemaal zo zeker weten, zich milder opstellen.
Pas dán kan een evenwichtige discussie vanuit het hoofd én het hart plaatsvinden! Want orgaandonatie gaat niet over de hardste schreeuwers.
(Dit artikel verscheen eerder in ODE van de hand van Jurriaan Kamp).
Met een transplantatie gaat ook een deel van de persoonlijkheid van de donor over.
Glenda verloor haar echtgenoot David bij een auto-ongeluk. Zij stelt de organen van David ter beschikking voor transplantatie. Enkele jaren later ontmoet zij – in het kader van een onderzoek van de Amerikaanse psycho-neuro-immunoloog Paul Pearsall – de Spaanssprekende jonge man die het hart van haar overleden echtgenoot heeft ontvangen.
Geëmotioneerd vraagt Glenda of zij haar hand op de borst van de man mag leggen. ‘Ik hou van je, David, alles is copacetic’, zegt zij. De ook aanwezige moeder van de jonge man kijkt verschrikt op. Zij zegt: ‘Dat woord gebruikt mijn zoon tegenwoordig ook. Voor zijn harttransplantatie zei hij het nooit. Ik ken het woord niet, het bestaat niet in het Spaans. Maar het was het eerste wat hij zei na de operatie.’
En er blijkt nog meer veranderd in de jonge man. Hij was een vegetariër en zeer bewust van zijn gezondheid; tegenwoordig verlangt hij naar vlees en vet voedsel. Hij hield van heavymetal-muziek; tegenwoordig draait hij alleen nog rock-and-roll uit de jaren vijftig. Glenda vertelt dat haar man een vleesliefhebber was en dat hij speelde in een rock-and-rollband. Toevallig natuurlijk..?!
* * *
Heeft het hart een herinnering?
Gaat met een transplantatie ook een deel van de persoonlijkheid van de donor over naar de ontvanger van het orgaan?
“Jazeker!”, betoogt Pearsall in zijn boek ‘Het geheugen van het hart’. Het boek draagt een opwindend nieuw aspect aan in de huidige discussie over donorcodicillen. Pearsall geeft meer opmerkelijke voorbeelden van herinneringen van getransplanteerde harten.
Een 8-jarig joods jongetje komt om bij een auto-ongeluk. Zijn dood betekent echter de redding voor een 3-jarig Arabisch meisje met een ernstige hartafwijking.
Wanneer het meisje ontwaakt uit de narcose, vraagt zij haar moeder om een joods snoepje waarvan zij de naam niet kon kennen…
Een meisje van acht krijgt het hart van een meisje van tien dat werd vermoord. Het meisje komt terecht bij een psychiater, omdat zij wordt geplaagd door nachtmerries over de moordenaar van haar donor. Zij zegt dat zij de man kent. Na een aantal sessies besluit de psychiater de politie te waarschuwen en op aanwijzingen van het meisje wordt de moordenaar opgespoord. De man wordt veroordeeld met het bewijs dat het meisje levert: tijd, wapen, plaats, de kleren die hij droeg, wat het meisje dat hij had vermoord tegen hem had gezegd… Alles wat het meisje vertelde, bleek juist.
Universele hartsverbinding volgens Alex Grey (1987)
Het boek van Pearsall is gebaseerd op 73 gevallen van harttransplantaties waarbij met de transplantatie ook een deel van de persoonlijkheid van de donor bleek te zijn overgegaan.
Pearsall suggereert dat de hersenen niet het enige centrum van menselijke intelligentie zijn, maar dat ook het hart een intelligente kern is. Hij oppert dat het lichaam bestaat uit cellen die ‘informatie met zich meedragen.
Cellen dragen die informatie elektromagnetisch aan elkaar over. Zo kan het ook zijn dat een getransplanteerd orgaan ‘oude’ informatie blijft ‘uitzenden’, vergelijkbaar met de fantoompijn die mensen ervaren bij wie een ledemaat is geamputeerd.
Dergelijke verschijnselen suggereren dat cellen een herinnering hebben. Critici menen dat het niet is bewezen dat met de transplantatie van een orgaan ook een herinnering wordt overgeplant en zijn bang dat dergelijke beweringen het aantal donoren zal doen dalen. Soms wijten zij eventuele veranderingen in de persoonlijkheid aan de zware medicamenten die patiënten moeten slikken om afstoting te voorkomen.
Eenheid in afzonderlijkheid..?
Maar wat moeten we nu denken van het gedocumenteerde verhaal van een achtjarig joods jongetje dat omkomt bij een auto-ongeluk? Zijn dood betekent de redding van een driejarig Arabisch meisje met een ernstige hartafwijking. Zodra het meisje Reem is ontwaakt uit de narcose na de operatie, vraagt zij haar moeder om een joods snoepje waarvan zij de naam niet kon kennen…
Pearsalls boek levert spannende vragen op die de fundamenten van de wetenschap aantasten.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Wanneer je discussie over orgaandonatie wilt voeden én dit waardevolle informatie vindt, stuur dit artikel dan door naar familie en vrienden. Bovenaan het artikel zit een e-mail-knop, waardoor je dit eenvoudig kunt doen!
Marieke de Vrij heeft een boekje geschreven over de energetische kanten van orgaandonatie. Wanneer je hierin geïntresseerd bent, kun je op deze site kijken. Kijk bij ‘Bestelling publicaties’, halverwege de lijst met publicaties. Een eye-opener..!
* * *
- Ongestoord Sterven -
X
In dit kader willen we hier ook aandacht geven aan een boek, dat tot op heden sterk is onderbelicht in de hele discussie over orgaandonatie. Het gaat over het boek ‘Ongestoord Sterven’ van Renate Greinert. Het is geen vrolijk boek, maar -zoals we dat zo lekker roepen altijd- ‘de keiharde werkelijkheid’.
Van de achterflap:
De cover van het boek van Renate Greinert
De dood die de transplantatieartsen nodig hebben om levende organen te verwijderen, noemt men hersendood. Wanneer iemand hersendood is, is de stervensfase nog niet voorbij. Een mens is tijdens deze fase nog voor 97 procent in leven – ook al zal een ‘hersendode’ zonder de hulp van apparatuur hoogstwaarschijnlijk geen overlevingskans hebben.
Desalniettemin, zo vraagt Renate Greinert zich in dit alarmerende en bij tijd en wijle shockerende boek af: heeft niet ieder mens het recht om ongestoord te sterven?
De auteur, moeder van een zoon, die in 1985 op 15-jarige leeftijd na een verkeersongeval hersendood werd verklaard en wiens organen zijn uitgenomen voor transplantatie, heeft vanaf die tijd vanuit een gevoel van schuld, woede en machteloosheid onderzoek gedaan naar de wetenschappelijke, psychische en ethische aspecten van orgaandonatie en hersendood.
Door haar toestemming tot orgaanuitname is zij in een psychische crisis geraakt, die zij slechts te boven is gekomen door het geven van lezingen en interviews. Zij stelt zich zeer kritisch op over de manier waarop de medische wetenschap gericht is op het leven van de orgaanontvanger en de afronding van het leven van de stervende (is nog wel een levend mens) en zijn familie uit het oog verliest.
Op zorgvuldige wijze, heen en weer geslingerd door haar emoties en de pogingen om rationeel commentaar te leveren, weet zij vanuit haar personlijke betrokkenheid een discussie op gang te brengen over zowel de medische als de ethische en spirituele aspecten van orgaandonatie.
Met een uitgebreid voorwoord door Pim van Lommel (‘Eindeloos bewustzijn’*), enkele noten en adressen voor meer informatie in Nederland en Belgie.
Cardioloog Pim van Lommel verrichtte baanbrekend werk op het gebied van bijna-dood-ervaringen.
“Pim van Lommel beschrijft hierin wat hersendood nu eigenlijk is en waarom je als je overleden bent nog minimaal drie dagen boven de grond moet blijven. Dat is niet alleen maar om de nabestaanden afscheid te kunnen laten nemen. Onbewust voelen wij als mensen aan dat sterven een proces is en dat het dus in fasen verloopt.
Als je hersendood bent klopt je hart nog (kunstmatig) en is je lijf nog warm. Toch is dat het moment waarop transplantatie artsen de vraag stellen aan de nabestaanden : “Hoe denkt u over orgaan donatie ? U kunt het leven van een ander redden door de organen van … af te staan, dan leeft … nog door in een ander..”
In de chaos en wanhoop van alles rondom de sterfte van een geliefde nemen mensen een beslissing. Vaak blijkt achteraf dat er veel schuldgevoelens zijn bij deze nabestaanden. Is er inbreuk gepleegd op het stervensproces ? Heeft … geleden tijdens de uitname ?
Vragen die niet meer beantwoord kunnen worden.
Waarom vullen zoveel mensen het donorcodicil niet in ondanks groots opgezette campagnes ? Ik denk dat de weerzin voor de ontheiliging van het lichaam, maakt dat mensen afhaken.Volgens Pim van Lommel en Renate Greinert zou iedereen op de hoogte gebracht moeten worden van het feit dat sterven een proces is wat enkele dagen in beslag neemt en niet enkele uren zoals wordt gedacht. Ook is het heel vreemd dat bij de “overledene” die hersendood is en dus nog warm narcose wordt toegediend voorafgaand aan de uitname. Waarom zou je iemand die ‘dood’ is onder narcose moeten brengen ?
De enige optie, volgens hen, voor zieken en wachtenden op de Eurotransplant lijst is accepteren dat het leven vergankelijk is, want zo vragen zij zich af, is het leven van een zieke/ potentiële ontvanger meer waard dan die van degene die sterft, de potentiële donor ?
En dus staat op mijn donorcodicil nog steeds optie 2 aangevinkt; nee, ik wil geen donor zijn na mijn overlijden. Hoe kun je dan toch een ander vragen zijn of haar nier aan jou te doneren ?
Doneren is het synoniem van geven, schenken, aanreiken, een gunst of weldaad verlenen volgens de dikke van Dale. Doneren, geven kun je op vele verschillende manieren doen. Geven is een daad van liefde ten opzichte van je medemens en zou altijd onvoorwaardelijk moeten zijn. Toch blijft het een dit dilemma. Moet het inderdaad oog om oog, tand om tand, orgaan om orgaan zijn of mag je het begrip doneren ruimer zien ? Ik heb mijn dilemma voorgelegd aan een nierpatiente en zij was van mening dat het zo zwart wit niet hoeft te zijn. Zij heeft een nier ontvangen van een overleden jongen van 18 jaar en is er zielsblij mee maar zij vind niet dat zij nu eenzelfde geschenk zou moeten doorgeven aan een ander. Je kunt de mensheid op meerdere manieren dienen.
Dan nog blijft de vraag, mag ik een ander zomaar om een nier vragen ? Kan ik dat ethisch gezien maken ? Moet ik niet eerst alle mogelijkheden tot eventuele zelfgenezing bekijken en doorleven ?
Ook ik heb een enorme weerstand t.a.v. orgaandonatie. In de eerste plaats omdat wat niet van mij is, niet bij mij hoort en ik een enorme aversie tegen ziekenhuizen heb. Dit laatste komt omdat ik (in mijn ogen) gewoon afgrijselijk ben behandeld in mijn kinderjaren. Op mijn 16e werd een idiote operatie aanbevolen (met angst als regeermeester) en allemachtig wat ben ik blij dat ik me hier tegen heb verzet.(waarom heet dat eigenlijk ziekenhuis en geen geneeshuis?) Verder heb ik er nooit de vinger op kunnen leggen. Donorcodicil heb ik altijd met nee beantwoord en ik wil ook niet andersmans inhoud ontvangen. Heb d’r altijd een heel macaber gevoel over gehad.
Daarom, dank Guido en jullie allen voor de reacties…. ik heb het nu helder en beargumenteerd!!
Deel je verhaal hoor Mascotte, het is nodig dat méér mensen WETEN dat hun innerlijke stilte, als het gaat om orgaandonatie, niet ‘zomaar’ ontstaat. Dat hun feitelijke besluiteloosheid, gewoon een ‘NEE’ betekent..!!
Deel de informatie.
Je slaat de spijker op z’n kop Guido!
Mijn motto is altijd geweest.. “bij twijfel niet doen”. Ik ben al vaak aan het twijfelen geweest en het heeft me zoveel opgeleverd om NEE te zeggen en bij mijn standpunt te blijven… en ik ben een portie eigengereid en lastig om te praten….. maar zo bescherm ik mijzelf. Door te luisteren naar mijn innerlijke stem, die mij al zo vaak heeft beschermd voor onheil.
Dat gerommel met lichamen (terwijl je zelf niet bij machte bent, wat spoken ze allemaal uit tijdens operaties en wat mogen wij niet weten??), ik heb er niets mee. Pleun onthulde ook al dat er zinlose hartoperatie’s bij kinderen worden uitgevoerd… Nog meer vraagtekens….
Aan de ene kant denkt de medische wetenschap levens te verlengen en aan de andere kant worden mensen en kinderen volgestopt met chemische rotzooi die levens verwoest en verkort. De ene pil voor de bijwerkingen van een ander. Waar stopt dit?
Cholestorol leugens, de HIV en HPV leugens.. chemo als oplossing bij kanker (en de wereld is plat), psychiatrie, de vaccinaties, GMO’s, e-nummers, zoetstoffen…en ga zo maar door.
Ik blog regelmatig dit soort zaken (met bronvermelding) en…. kreeg onlangs een reactie uit onverwachte hoek. Erg mooi. Deze persoon gaf aan mijn onderwerpen nogal eng te vinden, maar was dankbaar dat ik dit deelde en gaf duidelijkheid op bepaalde levensvragen. Ik hoop dat er nog vele volgen!! Mijn werk is hier niet klaar!
Veel mensen wéten gewoon niet dát er alternatieve media zijn..!! Alleen dát is al vaak een eye-opener voor mensen. Die denken dat het journaal en de krant laten zien wat er gebeurt in de wereld..
in 2002 donorbot in mijn arm gekregen nadat bij “toeval” een tumor werd ontdekt.
Het is me “ovekömen” omdat alles zo snel ging (nb al vanaf de jaren 90 heb ik een nee-codiciel, ook gezegd, ook waarom dat zo voelde voor mij) maar de arts (respektvol hoor) kwam met een verhaal dat het bot voor meer dan 95% overeen kwam met mijn bot en haalde me uit mijn gevoel voor zover ik toen voelde, het was of het mij niet aan ging, een soort van film.
Na de operatie heb ik onzettend veel pijn over gehouden, mn botpijn en nooit zijn ze erachter gekomen wat het was. Ik had wel een idee dat het van de donor was.
Het iets met geheugencellen te maken had.
Steeds de donor bedankt enz.
Op een gegeven moment kreeg ik een beeld dat het om een man ging die door een auto ongeluk om het leven is gekomen, met heel veel pijn.
Alles was verbrijzeld.
Weer later zag ik dat hij was blijven “hangen” omdat hij geen afscheid had kunnen nemen van zijn vrouw en kindje.
Op aanraden van een vriendin een medium gebeld, zij zag hetzelfde en zou met hem naar zijn huis gaan om afscheid te nemen en even later zei ze, dat hij “over” was, maar kreeg daar geen beeld/gevoel van. (is normaal ook dat ik dat zelf kan).
De pijn veranderde ook niet.
Vaak kan ik zijn angst, pijn voelen, vreselijk en ook zijn verdriet en ging/gaat ook gepaard met meer pijn en een angst die niet van mij was/is.
Voor mij werd de pijn “logisch”, het was van hem.
Vaak met mensen over gesproken, de een vond het onzin, het was toch uit liefde afgestaan. Een paar mensen begrepen me wel.
Ik durfde er niet met de arts over te praten.
Ineens dit jaar wilde ik er wel over praten met de orthopeed om het donorbot te vervangen door kunst. Om een lang verhaal kort te maken, hij zag het als dood materiaal maar respekteerde hoe ik het zag.
Voor de zekerheid heeft hij een ct scan aangevraagd om te kijken of er iets in het donorbot zat. Op de foto was niets te zien op de scan onrustige cellen, MRI volgde en er bleek in mijn bot en in het donorbot weer een tumor te zitten.
In maart (niet eerder op mijn verzoek ivm herstellen van een ooroperatie) wordt de tumor en het donorbot verwijderd en vervangen door cement?kunsthars?
Het zijn 9 heftige jaren geweest (niets voor niets) en heb er heel veel van geleerd.
Ook het accepteren van veel pijn, omgaan met beperkingen, omgaan met de uitputting.
Wie weet wat hij gevoeld heeft van mij? Ben er wel altijd heel bewust van geweest, dat hij dat kon voelen en legde hem dan uit wat er (even) speelde en het ging oplossen.
Ik ben ook de donor voor deze ervaring dankbaar.
Het is nu afwachten hoe het gaat na de operatie met de pijnen ed.
Uit eigen ervaring kan ik event. mensen bewust maken door bv het boek aan te raden voor ze een keuze maken?
De tijd zal het zeggen.
groet joke
Sinds vorig jaar zomer ben ik me er van bewust dat mijn voorste kruisband van mijn linkerknie moet worden vervangen. Het gesprek van de arts ging al snel richting een donorpees. Dat kon een menselijke of een varkenspees zijn. De derde mogelijkheid werd min of meer als slecht alternatief neergezet: het gebruik maken van de eigen hamstrings.
Bij dit alles voelde ik me niet zo prettig, en een afspraak met een arts die meer over donorpezen kon vertellen en het allemaal wel zou regelen werd direct maar gemaakt. Nog steeds was ik niet overtuigd.
Na een aantal weken moest ik terugkomen bij mijn eigen orthopeed en die stelde voor alles eerst maar eens op een lager pitje te zetten, omdat hij eerst de kapotte meniscus wilde repareren en daarna wilde kijken of vervanging nodig was. Twee weken na de meniscus operatie wist ik al dat het wel nodig was! Gelukkig moest ik minimaal 3 maanden wachten voordat de operatie gepland kon worden. In de tussentijd heb ik de mogelijkheid gekregen om meer over de operatie te weten te komen, en las ik vele goede recensies over het gebruik van de EIGEN hamstrings. Daardoor alleen al was ik overtuigd geen genoegen te nemen met een tweede hands kruisband, maar eigen reparatie materiaal aan te bieden.
Mijn eigen arts heeft dit volledig gerespecteerd en heeft ook aangedrongen op een ruggenprik, zodat ik er zelf getuige van kan zijn dat er daadwerkelijk niets anders gebeurd dan wat ik wil.
Dit hele voorval heeft mij wel aan het denken gezet omtrent de donorcodicil. Wat mij betreft zal dat dan ook een duidelijk NEE worden en geen twijfel meer. Mede dank zij bovenstaand artikel weet ik nu eindelijk waarom ik zo’n vreemd gevoel kreeg bij die vraag. Nu kan ik het plaatsen en geloof me dat geeft enorme rust.
Zeker het verhaal van jouw Joke kan ik me volledig plaatsen. Dank je voor het vertellen en weet je in goed gezelschap gesteund. Ik mag eind februari onder het mes, maar zal aan je denken als jij in maart de operatie ondergaat.
@ reijer
Na een behoorlijke crash waarbij mijn onderbeen grotendeels tot gehakt verworden was, heb ik ook als mijn eigen donor kunnen fungeren( afgezien van het bloed dus) om mijn been te kunnen behouden. Er zit nu een buikspier op mijn kuit, bot uit de heup in o.a. het scheenbeen en huid van hier naar daar en ga zo maar door. Het is destijds niet een bewuste keuze geweest aangezien ik in coma werd gehouden, maar achteraf toch wel de juiste aangezien mijn lichaam alle andere lichaamsvreemde materialen rigoreus naar buiten werkte. Het blijft echter wel zo dat daar waar een onderdeel verwijderd wordt de functie ook minder wordt, wel iets om rekening mee te houden.
(Beiden sterkte gewenst!)
Dag Joke, Bedankt voor het delen. Je verhaal sterkt me in mijn overtuiging om geen donor te willen zijn. Misschien in de toekomst wel, dacht ligt eraan of de mensen dan wijzer zijn. En wellicht is het dan niet meer nodig omdat de medici dan een orgaan kunnen laten groeien uit je eigen materiaal.. Als je eerst het donororgaan energetisch zou schonen, dan zou het wel kunnen denk ik. Dat zou best een interessante baan zijn, ik zou zó solliciteren!
@Imke: Ik weet dat de functie en kwaliteit minder is, maar ik was niet van plan weer te gaan voetballen (is trouwens ruim 20 jaar geleden), maar als ik weer min of meer normaal kan functioneren, dan ben ik redelijk blij. De andere optie, niet vervangen geeft alleen maar meer ellende die ik op den duur toch niet vol zou kunnen houden.
Waar ik wel stiekem op hoop is dat ik na de herstelperiode weer op mijn race fiets kan stappen en kan trainen. Ik heb namelijk nog een redelijk nobel doel: ik wil graag meedoen met de de Alpe du Zes. Heb vroeger ernstige bergen al met de fiets beklommen, dus weet wel wat ik doe en van me verg. Ik wil het alleen wel helemaal zelf doen.
@Reijer.
Ik kan me voorstellen dat je nu rust voelt door bovenstaand artikel.
Zeker zal ik ook aan jou denken en pos. energie sturen (in het vooruit, wat is tijd) dat je operatie goed verloopt.
Dankjewel dat je ook aan mij denkt.
Heel veel sterkte en goeds en ik wens dat je dromen mogen uitkomen.
wie weet @eyeinorange.
dat zou zeker mooie zijn en ook heel mooi werk.
@Imke, een verminderde funktie (die ik nu ook al heb), is voor mij dan, niets vergeleken bij de jarenlange andere narigheid.
maar wel goed dat je erop wijst.
hoe beter we voorbereid zijn, hoe minder de teleurstelling en een proces om daarmee om te gaan.
Als cellen informatie dragen, en daar ben ik van overtuigd, hoe zit het dan met bloedtransfusies? Krijg je dan ook niet informatie van een ander in je lijf? Hoe vermengd dit zich dan met je eigen informatie?
Wat betreft het doneren van organen: komt het niet voor dat men een orgaan nodig heeft en dus maar iemand “dood” verklaard?
Volgens de boeken van Jozef Rulof, kan bloedtransfusie wel, omdat pas na 200 jaar er overdracht zou plaatsvinden en de ontvanger dan al lang “over” is.
zoiets was het, maar heb het boek niet bij de hand, omdat ik een poosje elders ben.
misschien zijn er mensen die ook de boeken van J.Rulof kennen?
En precies zijn antwoord kennen. Het komt uit het boek: Vraag en antwoord.
IEMAND EIGENLIJK TREK IN KIDNEY PIE ?!
We hebben nog wat left-overtjes…
Misschien wat ver gezocht. Orgaan- en bloeddonatie als verkapte vorm van kannibalisme? In sommige culturen werd het hart van een gedode vijand opgegeten om zich zijn kracht eigen te maken. Wij, beschaafde westerlingen vinden dit ongehoord en barbaars. Wat is het verschil tussen iemands hart eten of je hart laten weghalen en andermans hart in je lichaam te laten inplanten?
Anel, ik zie na enig nadenken ook geen verschil. Het blijft in feite kannibalisme en je kunt niet echt stellen dat er niet voor wordt gemoord als je er goed over nadenkt.
Hoe vreselijk dit ook is om vast te stellen. Ik weet niet of ik het hardop zal durven zeggen. Meestal ben ik nogal voorzichtig met zulke uitspraken.
Niettemin is dit mijn conclusie.
Bloeddonatie is een mens-vriendelijker manier om elkaar te helpen. Maar ook dat heeft me altijd tegen gestaan en ik ben niet bang voor die naald weet ik uit ervaring en ik veroordeel ook deze manier van hulp niet. Hoewel er ook veel mee gerommeld wordt.
Toch veroordeelde ik het vroeger als ik hoorde dat iemand zijn kind geen bloed wilde laten geven terwijl dat het enige was dat het leven kon redden. Hetzelfde met inentingen.
Ondertussen denk ik daar anders over. Al die regels komen uit oude overleveringen. Het is alleen jammer dat we de precieze omschrijving van die regels niet meer kennen en zelf opnieuw uit moeten vinden als het ware.
Nu is het moeilijk om je weg te vinden tussen geweten, weten en bestaande regelgeving.
Als je opvoeding duidelijk een andere kant uitgaat dan wat je nu zelf denkt dan zit je snel in een spagaat. Belangrijk is dat je beseft dat wat achter je ligt voorbij is maar wel als ervaring blijft gelden. Zo gaan we vooruit zonder stil te hoeven staan bij de fouten die we onbewust hebben gemaakt.
Wat me ineens te binnen schiet, een paar jaar geleden (toen ik nog niet bezig was met wakker worden) is mijn galblaas weggehaald. Dat zou ik nu echt niet meer laten doen maar ja…. Ik ben een rustig mens en schelden doe ik zelden maar in dat ziekenhuis direct na de operatie kon ik me niet inhouden, ik MOEST mijn gal spugen. In feite ben ik dus niet meer compleet
Interressant om te lezen. Ook ik( zei de gek) heb een ingebouwde weerstand met betrekking tot orgaan donatie. Is in mijn omgeving moeilijk te bespreken aangezien er een zeer naast familielid een donor orgaan ontvangen heeft. Gek genoeg wilde ik wel bij leven een nier afstaan maar bleek geen match. Toch staat een donorcodicil mij enorm tegen. Een aantal jaren geleden was het al helemaal niet bespreekbaar en op mijn argumenten dat het uit een “in leven gehouden” lichaam moest komen werd lacherig gereageerd. Zelfs atrsen ontkenden dat op dat moment glashard. Zelf snapte ik eigenlijk ook niet zo goed wat nu eigenlijk mijn probleem was, als ik er iemand mee kan helpen ,waarom niet. Een paar weken geleden zag ik een ontroerende documantaire over rouw begeleiding. Daar verwoordde een dame heel mooi het proces dat ze al meerdere malen had mogen aanschouwen. Wanneer de overledene thuis opgebaard lag kon ze vaak na een paar dagen zien en haast voelen dat het lichaam was veranderd. Dat het ineens echt een lege huls was. Zij legde dat voor haarzelf ook uit als zou de ziel eruit vertrokken zijn. Mooi.
En in dat licht kijk je dus ook weer anders naar orgaan donatie.
Maar ik zit wel spagaat hoor, want jaren terug heb ik terwijl ik bijna was leeggebloed enorm veel donorbloed ontvangen van ik weet niet hoeveel verschillende personen( hi, dat verklaard misschien direct waarom ik zo overdwars in mijn velletje zit….)
mijn moeder is thuis opgebaard, voornamelijk omdat ik daar op stond. Mijn vader wilde het eerst niet maar de avond van haar overlijden was hij heel blij dat hij mij toch mijn zin had gegeven.
Mijn ouders wonen in Zeeland en ik zelf in Limburg, ik ben dan ook heel de tijd bij mijn vader gebleven.
Ik voelde ook echt dat mijn moeder in de loop van de dagen steeds vaker en langer afwezig was. De eerste dag was ze steeds aanwezig alsof ze moeite had afscheid te nemen, naarmate de dagen verstreken werd het eerder andersom, alsof ze moeite moest doen om te blijven terwijl de andere kant steeds aantrekkelijker werd voor haar.
Ik mis haar vreselijk maar de manier waarop we afscheid genomen hebben heeft mij veel rust gegeven, mijn vader en broer voelen dat ook zo.
Daarom is het zo belangrijk Ineke dat iedereen dat weet. Het scheelt een hoop in de verwerking van je verdriet bij zo,n afscheid. Aan beide kanten is er tijd om het te verwerken. En als je er voor open staat is het ook nog een onvergetelijke ervaring.
Fijn voor jou en je vader maar ook voor je moeder dat het zo heeft kunnen gaan.
Ik had dit allemaal nog niet gelezen toen ik daarnet heb gereageerd bij “Chavez”.
Het sluit hier wel bij aan.
Ik heb nog nooit een codicil met ja ingevuld. Ik ben er altijd zolang ik me herinner tegen geweest. Toen wist ik nog niet eens echt waarom. Nu een lange tijd wel.
Een paar jaar geleden toen ik nog in de zorg werkte kwam dit onderwerp een keer tijdens werkoverleg ter sprake. Toen ik mijn mening daar over zei kreeg ik verontwaardigde en ongelovige reacties. En men wilde over het algemeen niet accepteren dat ik zelf een donororgaan zou weigeren. Ook waren er veelzeggende zwijgenden aanwezig zoals meestal natuurlijk.
Ik heb toen uitgelegd dat ik het niet op mijn geweten wilde hebben dat een mens in zijn laatste uren nog verschrikkelijk af moet zien om mijn leven te redden. Een mens onwaardig vind ik dat. Dit zijn misschien harde woorden maar ik ga er van uit dat ieders leven op een bepaald moment eindigt. Als je dan als iemand anders verder gaat leven vraag ik me af wat je dan eigenlijk nog bent.
En na die uitleg werden er nog meer stil.
Ik denk te veel. Dat weet ik. Maar als ik niet meer na denk over dingen voel ik me nutteloos als mens. Ik heb hersenen om voor mij te werken en een hart om mij te helpen.
Het hart van iemand anders kan dat nooit overnemen.
De theorie van drie dagen die je een mens opgebaard moet laten liggen om zeker te zijn van een rustige stervensstrijd ken ik ook sinds enige jaren.
Toevallig kwam het deze week in huiselijke kring over dit onderwerp omdat de kinderen naar een crematie waren geweest. Ze waren verontwaardigd over de respectloze voordracht door iemand die duidelijk niet wist over wie het ging.
Er werd nu dus even besproken hoe wij ons afscheid wilden geregeld zien.
Ik heb toen meteen even gezegd dat ik 3 dagen thuis opgebaard wilde worden en dat ze de uitvaart dan wel over kunnen slaan omdat er dan 3 dagen tijd is om alle familie en vrienden, kennissen buren en wie maar wil, gewoon op de koffie kan komen en afscheid kan nemen in bekende omgeving. (Er werd me beloofd dat de muziek 3 dagen hard zal staan.)
Is dat gezeur over wel of geen cake bij bij de koffie ook opgelost. Thuis is het eenvoudig om wat te regelen naar eigen idee en gastvrijheid.
En dan heb jij het nog over een neutrale beschouwing, en nog niet eens over de zaken die gebeuren als het hek van de dam is..!?
Donorschap toegestaan? Huppakee, een lijk is een lijk als de dokter vindt dat het dood is.. Waarom narcose wordt toegepast bij een lijk..? Jaja.. google er maar eens op..!
En dan de schandalige manier waarop de nabestaanden een lichaam weer terug krijgen.. Dankbaarheid voor een bijdrage aan de medemens..? Forget it..! Kijk eens naar dit boek: ‘Ongestoord sterven’..!!
‘De dood die de transplantatieartsen nodig hebben om levende organen te verwijderen, noemt men hersendood. Wanneer iemand hersendood is, is de stervensfase nog niet voorbij. Een mens is tijdens deze fase nog voor 97 procent in leven – ook al zal een ‘hersendode’ zonder de hulp van apparatuur hoogstwaarschijnlijk geen overlevingskans hebben. Desalniettemin, zo vraagt Renate Greinert zich in dit alarmerende en bij tijd en wijle shockerende boek af: heeft niet ieder mens het recht om ongestoord te sterven?’
Ja, Guido. Ik had de vorige keer dat dit artikel was geplaatst al gereageerd op dat morbide idee dat iemand onder narcose wordt leeggehaald. Klare horror.
Maar voor mij is het ook onverteerbaar dat we niet allemaal nadrukkelijk op het hart worden gedrukt dat dood niet dood is. Dat heeft een paar dagen tijd nodig. Zie je al die dolende zielen al voor je. Op zoek naar geliefden en vrienden die nergens te vinden zijn. We moeten in de buurt blijven blijkt.
In de tijd dat ik met Marieke de Vrij werkte, werd er door haar begeleiders duidelijk, keer op keer, terwijl Marieke er TELKENS om vroeg of het wel zo was, gezegd, bevestigd, dat de geest een niet-te-compenseren deel van zichzelf achterlaat, achter MOET LATEN dus, in een donatie-situatie..! De organen zijn een soort opslagplaats van levenservaringen, die weer aansluiten op andere ervaringen. Elk orgaan heeft zijn eigen frequentie, waardoor specifieke electro-magnetische herinneringen kunnen worden opgeslagen; vergelijk het met een hard-dics, een Cd-rom, diskette. Het verlaten van het lichaam zónder deze specifieke info… Heftig, een niet-complete Ziel die vertrekt uit een lichaam, moét vertrekken… Met achterlating van..
Ja, daarom ook die oude verhalen en legenden over het bij elkaar zoeken van het lichaam van een geliefde zodat die weer tot leven komt. In de hogere sferen weliswaar. Maar een lichaam moet compleet over kunnen gaan naar de andere dimensie.
De Egyptenaren bijvoorbeeld, deden alle organen ieder in een aparte pot om bij het gebalsemde lichaam achter te laten. Ook zij waren daar dus van overtuigd.
Misschien dat er daarom zoveel dolende zielen in oorlogsgebied worden gezien door mensen die dat kunnen zien. Uit elkaar gereten door granaten ben je niet bepaalt compleet lijkt me. Misschien wat ver gezocht. ? Maar er zijn nu eenmaal veel verhalen die er over spreken.
Schiet mij nu te binnen dat mijn neefje bij zijn geboorte een volledige bloedtransfusie heeft gekregen omdat hij bloedgroep rhesus- had en de moeder rhesus+ en zijn leven ernstig bedreigd was. Welnu, de moeder heeft sindsdien een gloeiende hekel aan haar kind en laat geen kans voorbij gaan om hem te jennen en te vernederen. Dat heeft mij altijd weer geschokt en ik heb vaak tegen mijn man opgemerkt dat de mama haar kind blijkbaar niet meer als het hare beschouwde. Maar nu stel ik mij ook de vraag WIENS bloed het kind dan wel heeft gekregen om dergelijke vijandige houding uit te lokken. Wellicht kwam het bloed van verschillende donoren. Wat moet dat in een babylijfje aanrichten ? Hoe meer ik hierover nadenk, hoe enger ik het allemaal ga vinden.
Anel, daar wordt je dan toch diep verdrietig van.
sorry, …nog wat vergeten….
Bij mensen die bloed afgeven, is iets soortgelijks waargenomen….
het is wetenschappelijk aangetoond, dat wanneer JOUW BUISJES BLOED in een laboratorium BEWERKT worden…..er een reactie waargenomen kan worden in JOUW LICHAAM
aan de andere kant van de stad BIJVOORBEELD wanneer je al thuis zit….
andersom is het ook zo….wanneer je hedenochtend bloed afgegeven hebt en er zou jou iets gebeuren vanmiddag ( ongeval….vechtpartij)…..dan reageert JOUW BLOED IN DIE BUISJES AAN DE ANDERE KANT VAN DE STAD IN DAT LABORATORIUM !!
EN dat is nou net het GEVAARLIJKE van de NAIEVITEIT van de ONWETENDE TABOE-BURGER
want de FARMACEUTISCHE INDUSTRIE `kan ` hier MISBRUIK van maken…zo is het op DIT moment REEDS al tientallen jaren mogelijk om mensen OP AFSTAND ZIEK te maken….ook wordt deze kennis `gebruikt `door het leger….die zijn hier zeer ver in, verder als de mensen DENKEN !!
Zelfde gebeurt, als je bloed aan iemand anders geeft…natuurlijk is dat een mooi gebaar….als het NODIG is, dan is het NODIG…..maar het is wel zo, dat met JOUW BLOED ( al is het maar een halve liter…) in iemand anders lichaam, bepaalde zaken parallel gaan lopen, voor een bepaalde tijd ( ik weet niet hoelang…) bijvoorbeeld
hoofdpijn, of misselijkheid, duizeligheid …( en je weet niet WAAROM, ….want je hebt NOOIT hoofdpijn…..!? )
ER IS MEEEEER TUSSEN HEMEL en AARDE ! en astrologen WETEN dat !
dit is conform de in en uit de voor ons bekende 3d dimensie hoppende bi-lokatie en dusz bi-tijd atomen (Monaden, Gottfried Wilhelm Leibniz) zoals die besproken worden in de Documentaire tip van de week van Paul;
Parallel Universes – BBC Horizon
http://www.youtube.com/watch?v=eFrcw62Sh-8#
parallelle universums, en ook serendipity heeft daar mee te maken volgens mij..
ze nemen niet voor niets altijd graag Bloed af van Slacht Offers in satanische sekten, en ook het recent verplicht Bloed en DNA moeten afstaan aan de rOverheid Staat, al bij de geboorte, is op z’n minst dubbelzinnig bedenkelijk in die zin..
Quote:
” serendipity is het Engelse woord voor Serendipiteit, wat betekent het vinden van iets onverwachts en bruikbaars terwijl je op zoek bent naar iets totaal anders. Het woord werd geïntroduceerd in het Engels door Horace Walpole in de 18e eeuw, in een brief waarin hij het had over een verhaal dat hij had gelezen, het Perzische sprookje De drie prinsen van Serendip (Serendip is een oude Perzische naam voor Sri Lanka). Het verhaal is eigenlijk niet zo’n goed voorbeeld van wat we nu onder serendipiteit verstaan: het is eerder een voorbeeld van inductie. In die context verwijst serendipiteit naar het vermogen van een alerte geest om uit toevalligheden conclusies te trekken. Anders gezegd: slimme, voorbereide mensen zijn beter in staat om daadwerkelijk ontdekkingen te doen aan de hand van het toeval. ”
Höllenleben – Der Kampf der Opfer Teil 1 – Eine multiple Persönlichkeit auf Spurensuche
http://www.youtube.com/watch?v=zCFXRNanSvQ
Ik zou hier graag meer over willen lezen. Heb je een linkje voor mij?
Mijn goedbedoelende ik wilt wel bloed doneren, maar iets in mij heeft dit altijd tegengehouden. Wat hierboven verteld wordt zou wel ‘s de waarheid kunnen zijn.
Dat het hart – en dus ook het lichaam – wéét is al meermaals verteld. Ook Greg Braden schreef hierover. Recent onderzoek heeft aangetoond dat de hartspier evenveel hersencellen telt dan de hersenen en dat het (vaak vooraf) weten éérst in het hart gebeurt en dan via elektrische impulsen naar de hersenen doorgeseind wordt.
Elke cel in het lichaam is bezield door het menselijke multidimensionale wezen en draagt al diens kenmerken.
Ik kan het niet helpen maar ik vermoed dat bloed- en orgaandonaties kaderen in de perverse plannen van het duister om het menselijk lichaam te onteren en de ziel in verwarring te brengen. Je krijgt in feite een cocktail van verschillende identiteiten. Wie is dan, ook op astraal vlak, nog wie ?
NAAR AANLEIDING van bovenstaande artikel…..kan ik U dit vertellen :
Al 35 jaar beoefen ik de ASTROLOGIE ( en nou zullen sommigen zeggen…..pffff taboe..) MAAR HET IS WAAR WAT HIERBOVEN BEWEERD WORDT door sommige deskundigen !!
ELKE GOEDE ASTROLOOG ( tegenwoordig wordt een HOROSCOOP gemaakt met een nauwkeurigheid van 5 a 6 cijfers achter de komma !! EN IK HEB HET DUS NIET OVER DE ZOGENAAMDE HOROSCOPEN IN DAGBLADEN< want dat zijn GEEEEN horoscopen…!! )..dus
ELKE GOEDE ASTROLOOG kan U vertellen dat dit de waarheid is….
even een simpele uitleg : wanneer BIJVOORBEELD een ZWARE CRIMINEEL doodgeschoten
wordt tijdens het uitvoeren van zijn ~hobby ~….en deze man zou in bezit zijn van een DONORCODICIL, en je zou BIJVOORBEELD van deze man de NIEREN krijgen( venus, liefde voor zijn medemens ) of ….BIJVOORBEELD iemand krijgt van deze man een DUIM aangenaaid door de chirurg ( die duim die vele malen aan de trekker heeft gezeten van een wapen )of wat VAKER gebeurd zijn HART ( zon, het algemene karakter )……
DAN KAN IK U MET 100 % Z E K E R H E I D zeggen dat dit FOUT gaat bij degene die deze ONDERDELEN voor de rest van zijn leven gaat `ADOPTEREN ` van deze man…
DEZE ONDERDELEN, VAN DEZE MAN en deze man ZELF natuurlijk, zijn namelijk op een BEPAALD MOMENT GEBOREN, in een BEPAALDE PLAATS, op een BEPAALD TIJDSTP met BEPAALDE COoRDINATEN en dus MET BEPAALDE PLANEETSTANDEN die er toe bijgedragen hebben dat deze persoon BEHOORLIJK de verkeerde kant is op gegaan in zijn leven en daarbij OOK nog eens een heleboel mensen VERDRIET heeft aangedaan…..deze planeetstanden c.q.
ORGANEN leven dus WEL VERDER in DEGENE die deze GAAT ONTVANGEN OP DE OPERATIETAFEL !!
DEZE INFORMATIE HEEFT HET ZIEKENHUIS NIET !!!! EN OOK DE ONTVANGER VAN DEZE ORGANEN NIET !!……Het ziekenhuis is GEWOON BLIJ dat ze iets voor de ONTVANGER kunnen doen
en de ONTVANGER IS GEWOON BLIJ met zijn nieuwe HART of NIEREN……
Andersom kan natuurlijk OOK…..wat milder voorbeeld : JE hebt je hele leven NOOIT op vakantie gewild, je vond er niets aan…op een gegeven moment krijg je last van je lever… ( JUPITER, de lever, ..en buitenlandse reizen ) ….afijn U raadt het al
je krijgt van een OVERLEDEN PERSOON de lever getransplanteerd en deze persoon had een beroep BIJVOORBEELD, waarbij hij heel vaak in het buitenland moest zijn……
IK kan U met zekerheid vertellen dat de ONTVANGER, die vroeger altijd het liefste thuis was…..NA het herstel van de TRANSPLANTATIE, N O O I T meer thuis is en voortaan gaat reizen hahaha…..maar dit valt waarschijnlijk VEEL mensen NIET OP,
want de meeste mensen in je omgeving gaan niet DIEP, want dat is TABOE….zij zullen zeggen : och, onze HENK, hij neemt het er wel van, ZO BLIJ dat ie beter is, hij gaat voortaan overal naar toe, hij is nooit meer thuis…..
EN TEGEN AL HET GENEESKUNDIG PERSONEEL , zou ik willen zeggen :
…weet U de geschiedenis van een paar honderd jaar geleden nog ? Op geneeskundig gebied was het TOEN ZO, dat een arts OOK astroloog was ….en een astroloog was OOK arts !!! DE EED VAN HIPPOCRATES die bij mijn weten ELKE ARTS MOET AFLEGGEN ( …of is dat niet meer zo anno 2011 ???…)…..geeft aan dat GEEN ARTS een mens zal GENEZEN , ZONDER de kennis van de sterren…en ZONDER kennis van de sterren, zal GEEN mens GENEZEN….
DAAROM ben ik van mening dat ZEKER bij TRANSPLANTATIES, tussenkomst NODIG is van een ASTROLOOG….die KARAKTERKENNIS heeft van GEVER en ONTVANGER, dit is zeker mogelijk in die gevallen waarbij de TRANSPLANTATIE pas over 6 a 7 uren , of langer, plaatsvindt !…Bovendien kan in SPOEDGEVALLEN , of bij afwezigheid van dergelijke PERSONENKENNIS, altijd gebruik gemaakt worden van een UURHOEK !
ONZE welbekende KLASSIEKE-HOMOEOPATHEN vragen vaak WEL naar geb.tijd enz enz….
en de rest van de medische wereld heeft deze KOSTBARE KENNIS in de bomen gehangen
JAMMER…heel JAMMER…..Want `met je tijd meegaan ` betekent niet ….dat ALLES wat oud is….ook VERDOEMD is….het is juist BELANGRIJK om dat wat GOED is, mee te nemen naar de TOEKOMST !…..maar met de komst 100 jaar geleden van de oprukkende
FARMACEUTISCHE INDUSTRIE, bij welke mensen het ALLEEN maar om GELD gaat en NIET OM HET GENEZEN…..ontstond TOEN misschien het gezegde : "OPERATIE GESLAAGD, maar PATIENT overleden……." ????????????
Daarvoor daarom aldaar hebben ze de Spaanse Inquisitie uitgevonden die niemand verwacht maar opduikt daar waar je het niet zou verwachten..
De 4 Hoofd Wapens zijn kort samengevat, Angst en Overrompelende allesz overstrompelende Verr-Assing, rücksichtsloser efficiëntie en vooral blindelingse aanbidding van de Paus..
Isz Astrologie een zigeuner Kermis Act die in de kern heel erg echt werkt en kloppend te voorspellen en te duiden is naar een persoon, bedrijf of gebeurtenis, jah ik geLoof Loof Laurier Lauwer op de kop van Jut Je Zus IHS Jo Hannes Ceasar dat wel, wie zijn de ambachtelijke ingewijden en hoe kan die kennis die zogenaamd niet kan en niet bestaat worden doorgegeven naast intuïtie alleen?! Ik bedoel moet je er ook enorm paranormaal begaafd voor zijn?! Kun je er goed geldelijk rijk van worden, denk het wel, de koningen CEO’s hadden en hebben stiekum ALTIJD toch zo iemand naast hunner zijden zijde in Dienst gehad en nog toch?!
Kwade tongen beweren dat bijvoorbeeld meneer Adjiedj Bakas zich voor het klootjes volk voor doet als popie makkelijker te accepteren “trend watcher” maar voor machtige ingewijde insiders veel meer isz dan dat?!
Moet je het woord ‘Astrologie’ eens op een gerenommeerde Technische Universiteit laten vallen, dan word je gegarandeerd meteen afgeslacht, walgelijk maar waar anno 2011.. de dictatuur van de middelmaat..
Quote:
“Our 4 Weapons (of mass destruction) are Fear & Surprise, and Ruthless Efficiency and almost fanatical devotion to the Pope..”
The Spanish Inquisition
http://www.youtube.com/watch?v=Tym0MObFpTI
http://www.wanttoknow.nl/overige/heb-het-hart-eens-om-mijn-organen-te-verwijderen/
De taal spreken van de overledene waar je een orgaan van hebt gekregen, de smaak houden voor iets wat je daarvóór niet lekker vondt, angst om bij nat weer auto te rijden, wat je daarvóór niet had, etc. etc.
WAAROM wordt hier zo weinig aandacht aan besteed..? En WAAROM hebben mensen een NATUURLIJKE afkeer van donor zijn..! En zelfs van een donororgaan te ontvangen..!?
Ook hier is het weer ONEVENWICHTIG EN VOORAL EENZIJDIG onderzoek dat de klok slaat. Vooral de angst voor de dood, vertaalt in het maar-willen-blijven-leven, is de grote boosdoener.
En natuuuurlijk snap ik dat als je een kind hebt, dat je het graag wilt laten leven, met een orgaan van een ander (kind) ‘desnoods’.. Maar de essentie is dat de discussie NIET EVENWICHTIG gevoerd wordt en de ‘wetenschap’ hier weer volop steken laat vallen. ‘Niet volledig’ kan dus gewoon ook ‘volledig fout’ zijn..!