Reacties op: Het hart heeft een geheugen!

Door: Ienimini

Ienimini — Sun, 22 Jan 2012 13:50:06 +0000

Voor mijn gevoel is wel of geen donor willen zijn, een keus die je moet mogen en kunnen maken, zonder inmenging, of zelf dwang van een ander.
Ik vind het belangrijk dat naar buiten gebracht wordt, dat het anders kan zijn dan simpel een stukje van een ‘kapotte auto’ vervangen.

Als mensen de voor,-èn nadelen kennen, kunnen ze die keus beter maken, dan met een prpaganda verhaaltje door mensen die eraan verdienen, in welke vorm dan ook.

Zijn beide partijen (donor en ontvanger) hiervan op de hoogte, dan wordt volgens mij het hele proces anders, omdat ze veel meer bewust de keuze maken.

Overigens vind ik persoonlijk niet dat iemand die op een wachtlijst staat voor een transplantatie, mag verwachten of zelfs eisen dat een ander een gedeelte van zijn of haar lichaam weggeeft.

Zelf zou ik,zoals ik het tot nu bekijk, nooit donor willen zijn, ook geen ontvanger, maar als beide partijen het wel willen vind ik het een nobele daad want het kan wel een enorme toevoeging aan je levenslessen zijn. En daarop aansluitend is de vraag: doe je er goed aan om de eindbestemming van je leven zo ingrijpend te veranderen? Het hoeft zeker niet altijd positief uit te pakken als je een donororgaan ontvangt en je hiermee een langer leven op aarde krjgt.

Leven na dit Leven is ook een heel goed boek over dit onderwerp

Door: selene

selene — Sun, 22 Jan 2012 12:45:59 +0000

Nicky, als het om iemand gaat waar je heel veel van houdt zou je je eigen leven willen geven. Dat is logisch. Dan stappen mensen zelfs over alle (goede) voornemens heen. Hier gaat het dan ook enkel om het gevoel en de ervaringen die er zijn.
Ik ben heel blij voor je dat je je vader nog langer hebt mogen meemaken. En ik ben er zeker van dat er meerdere mensen langskomen hier die er hetzelfde over denken als jij. Alleen heb jij de moed gevonden om te reageren. Je bent altijd welkom.
Hoewel ik zelf erg tegen ben respecteer ik anderen hun eigen idee over dit ingewikkeld onderwerp.
Verder ben ik het helemaal eens met de reactie van @Reijer.

Door: selene

selene — Sun, 22 Jan 2012 12:35:48 +0000

Degene die dat hart heeft gekregen is er nu niet meer zo gelukkig mee waarschijnlijk.
Lijkt me heel bizar om zoiets mee te maken. Brrr. Het is voor mij het zoveelste bewijs dat ik liever gewoon dood ga als het zover is. Wat ze hier dan dood noemen bedoel ik natuurlijk hè.

Door: bram bruining

bram bruining — Sun, 22 Jan 2012 02:51:28 +0000

Ik wil hierbij niet een betoog, voor of tegen transplantatie houden maar wel een gebeurtenis aanhalen die mij aan het denken heeft gezet.
eenieder die wel eens een ayahuasca sessie heeft ervaren zal kunnen vertellen dat daarin veel duidelijk wordt over vorige levens, onverwerkte traum,s en vaak dooorleeft men ook zn eigen vorige dood of dat van dierbaren.

Bij een persoon met een harttransplantatie deed zich iets bizars voor. hij doorleefde de dood van diegene van wie het hart was geweest maar die dood bleef maar terugkomen en wat bleek, die persoon kon eigenlijk niet dood.
De reden is dat zolang er nog een deel van het lichaam in leven is wordt kan de ziel van de overledene diet overgaan.

Daarnaast is het bij een harttransplantatie extra ingewikkeld, aangezien het hart datgene is waarmee men communiceerd met de kosmos…

Dit is geen stuk over wel of niet transplantatie maar wel een aanzet om erover na te denken of en hoe ermee om te gaan. Jouw verlenging van je aardse leven belemmert in principe een andere ziel om over te gaan.

Greetz B

Door: Ad Voermans

Ad Voermans — Mon, 16 Jan 2012 21:16:33 +0000

Het is inmiddels zo’n 8 jaar geleden dat ‘n goede vriend van mij overleed.
Na ongeveer 2.5 jaar geleefd te hebben met het donor hart van een jonge vrouw was voor hem de koek op, hij werd 64 jaar.
Wat mij altijd is bijgebleven is een gesprek met zijn vrouw dat ik had nadat hij het donor hart ongeveer een jaar had.
Wij zaten samen aan de koffie en ik vroeg of zij vond dat (Peter)verandert was sinds zijn operatie?
Met een stevige ontkenning verdween mijn vriend uit de keuken, maar waarop zijn vrouw mij vertelde dat hij wel degelijk verandert was!
Zo konden zij bijv, voorheen na de maaltijden gezellig samen nog ‘n hele tijd over allerlei zaken napraten.
Makkelijke of moeilijke zaken ‘t maakte niets uit, dat was na de operatie niet meer mogelijk iedere poging om de draad weer op te pakken werd resoluut genegeerd!
Volgens haar vaste overtuiging had die gedrags verandering wel degelijk te maken met het donor hart!

Door: Reijer

Reijer — Sun, 15 Jan 2012 22:32:47 +0000

@Nicky: Fijn voor jouw vader en je familie. Het gaat echter niet om het blind voor of tegen zijn. Een hele grote groep mensen heeft zijn twijfels over donatie, maar heeft nooit onder woorden kunnen brengen waarom. Het gevoel dat er iets is dat je weerhoudt en toch niet voor de vuist weg kan noemen. Ik verwacht niet van je dat je ineens onze gevoelens van twijfel begrijpt, maar ik verwacht wel, en dat dat doe ik ook naar jou, dat je ons gevoel respecteert. Zonder voor of tegen uit te spreken hoop ik dat je een ieders mening of overtuiging weet te respecteren en zo nodig te verdedigen tegenover opdringerige artsen die zo nodig door moeten drijven en familie in de moeilijkste fase van hun leven onder druk zet om wel of geen toestemming te geven. Een donor geeft dat zelf, bij leven, aan. Heel veel mensen willen juist geen donor zijn. Soms weet de naaste familie niet eens dat iemand tegen is, of twijfelt, en soms respecteert een familie het zelf niet eens. Van die onzekerheid wordt, helaas, vaak misbruik gemaakt door artsen. Maar ik hoop dat jij, alleen maar door dit stuk gelezen te hebben, anderen om hun mening respecteert en zo nodig opkomt voor hen die het niet meer zelf kunnen doen.
Ik wens je veel geluk en respect in je verdere leven. Ik heb het in ieder geval voor jou, omdat je op een respectvolle manier bijdraagt aan een discussie.

Door: joke

joke — Sat, 07 Jan 2012 21:55:05 +0000

wie weet @eyeinorange.
dat zou zeker mooie zijn en ook heel mooi werk.

@Imke, een verminderde funktie (die ik nu ook al heb), is voor mij dan, niets vergeleken bij de jarenlange andere narigheid.
maar wel goed dat je erop wijst.
hoe beter we voorbereid zijn, hoe minder de teleurstelling en een proces om daarmee om te gaan.

Door: joke

joke — Sat, 07 Jan 2012 21:44:26 +0000

@Reijer.

Ik kan me voorstellen dat je nu rust voelt door bovenstaand artikel.
Zeker zal ik ook aan jou denken en pos. energie sturen (in het vooruit, wat is tijd) dat je operatie goed verloopt.
Dankjewel dat je ook aan mij denkt.
Heel veel sterkte en goeds en ik wens dat je dromen mogen uitkomen.

Door: Reijer

Reijer — Sat, 07 Jan 2012 21:12:03 +0000

@Imke: Ik weet dat de functie en kwaliteit minder is, maar ik was niet van plan weer te gaan voetballen (is trouwens ruim 20 jaar geleden), maar als ik weer min of meer normaal kan functioneren, dan ben ik redelijk blij. De andere optie, niet vervangen geeft alleen maar meer ellende die ik op den duur toch niet vol zou kunnen houden.

Waar ik wel stiekem op hoop is dat ik na de herstelperiode weer op mijn race fiets kan stappen en kan trainen. Ik heb namelijk nog een redelijk nobel doel: ik wil graag meedoen met de de Alpe du Zes. Heb vroeger ernstige bergen al met de fiets beklommen, dus weet wel wat ik doe en van me verg. Ik wil het alleen wel helemaal zelf doen.

Door: eyeinorange

eyeinorange — Sat, 07 Jan 2012 19:35:34 +0000

Dag Joke, Bedankt voor het delen. Je verhaal sterkt me in mijn overtuiging om geen donor te willen zijn. Misschien in de toekomst wel, dacht ligt eraan of de mensen dan wijzer zijn. En wellicht is het dan niet meer nodig omdat de medici dan een orgaan kunnen laten groeien uit je eigen materiaal.. Als je eerst het donororgaan energetisch zou schonen, dan zou het wel kunnen denk ik. Dat zou best een interessante baan zijn, ik zou zó solliciteren!

Door: Imke

Imke — Sat, 07 Jan 2012 17:20:26 +0000

@ reijer
Na een behoorlijke crash waarbij mijn onderbeen grotendeels tot gehakt verworden was, heb ik ook als mijn eigen donor kunnen fungeren( afgezien van het bloed dus) om mijn been te kunnen behouden. Er zit nu een buikspier op mijn kuit, bot uit de heup in o.a. het scheenbeen en huid van hier naar daar en ga zo maar door. Het is destijds niet een bewuste keuze geweest aangezien ik in coma werd gehouden, maar achteraf toch wel de juiste aangezien mijn lichaam alle andere lichaamsvreemde materialen rigoreus naar buiten werkte. Het blijft echter wel zo dat daar waar een onderdeel verwijderd wordt de functie ook minder wordt, wel iets om rekening mee te houden.
(Beiden sterkte gewenst!)

Door: Reijer

Reijer — Sat, 07 Jan 2012 12:52:06 +0000

Sinds vorig jaar zomer ben ik me er van bewust dat mijn voorste kruisband van mijn linkerknie moet worden vervangen. Het gesprek van de arts ging al snel richting een donorpees. Dat kon een menselijke of een varkenspees zijn. De derde mogelijkheid werd min of meer als slecht alternatief neergezet: het gebruik maken van de eigen hamstrings.
Bij dit alles voelde ik me niet zo prettig, en een afspraak met een arts die meer over donorpezen kon vertellen en het allemaal wel zou regelen werd direct maar gemaakt. Nog steeds was ik niet overtuigd.
Na een aantal weken moest ik terugkomen bij mijn eigen orthopeed en die stelde voor alles eerst maar eens op een lager pitje te zetten, omdat hij eerst de kapotte meniscus wilde repareren en daarna wilde kijken of vervanging nodig was. Twee weken na de meniscus operatie wist ik al dat het wel nodig was! Gelukkig moest ik minimaal 3 maanden wachten voordat de operatie gepland kon worden. In de tussentijd heb ik de mogelijkheid gekregen om meer over de operatie te weten te komen, en las ik vele goede recensies over het gebruik van de EIGEN hamstrings. Daardoor alleen al was ik overtuigd geen genoegen te nemen met een tweede hands kruisband, maar eigen reparatie materiaal aan te bieden.
Mijn eigen arts heeft dit volledig gerespecteerd en heeft ook aangedrongen op een ruggenprik, zodat ik er zelf getuige van kan zijn dat er daadwerkelijk niets anders gebeurd dan wat ik wil.
Dit hele voorval heeft mij wel aan het denken gezet omtrent de donorcodicil. Wat mij betreft zal dat dan ook een duidelijk NEE worden en geen twijfel meer. Mede dank zij bovenstaand artikel weet ik nu eindelijk waarom ik zo’n vreemd gevoel kreeg bij die vraag. Nu kan ik het plaatsen en geloof me dat geeft enorme rust.
Zeker het verhaal van jouw Joke kan ik me volledig plaatsen. Dank je voor het vertellen en weet je in goed gezelschap gesteund. Ik mag eind februari onder het mes, maar zal aan je denken als jij in maart de operatie ondergaat.