Dan is het ook de hoogste tijd dat je zelf de link toevoegd, hoe meer namen hoer meer vreugde in het land, des te beter WTK wordt.

Zolang we nog over je denken zal er geen werkelijk afscheid zijn. Veel goeds gewenst, je blijft de stukken lezen en denk zelf ook wel de comments.

Goed om niet teveel tijd en energie erin te steken, dat brak mij ook op en doe het daarom wat rustiger aan.

Beloof je me dat je toch weer een comment gaat plaatsen als er iets is wat aan je knaagt? Een artikel, een mening, maakt niet uit.

Succes ook met je boek, noem me maar zoals je wilt, desnoods yogi of een andere gekke naam.

Mijn comments mag je ook vrij gebruiken. Alle woorden die ik ken heb ik toch ook van iemand anders geleerd.

Bedankt en tot ziens, we spreken elkaar vast nog wel eens…

Vergeet je medicijnenkist niet, heb ze niet nodig hoeven te hebben om iets van je gechannel te begrijpen.
Het was me eerzaam een genot om uit nondualiteit je af en toe een aai te geven waar nodig was en ik heb met de rest genoten van je hele magic show hier.
Tis jammer dat je nooit op me naam geklikt hebt voor een meer persoonlijk onder onsje, dan had meer kunnen zien dan dat je daar je hogere zelf niet echt voor nodig had gehad en zeker geen channelings.
Het ga je goed en leef zoals je denkt dat je leven moet, levenslessen aan de ander zullen altijd verloren gaan hoe goed je ook in je charme bent om iets te willen zijn.

In Ka’lesh!

Ik sluit je in mijn Hart. Het beste voor jou.
Hier geen Kieviten wel veel Buizerds met hun prachtige schrille ¨ieuw¨

@Guido en allen
Ik heb het al een paar keer aangegeven dat mijn tijd hier op het forum ten einde loopt. Er is nu eenmaal een tijd van komen en gaan. Ruim een week geleden voelde ik plotseling dat ik eigenlijk ‘klaar’ was. Bij zieke dieren voel ik ook of het onherroepelijk naar het eind toegaat (ook al kan dat nog een paar dagen duren), of dat ze een doorstart kunnen maken (en dan sleep ik ze erdoor met o.a. water dat ik speciaal voor die gelegenheid transformeer tot medicijn, Gait!). Niet dat ik mijn aanwezigheid hier op het forum zie als een sterfbedscene, maar ik wist op diezelfde manier dat het einde onafwendbaar was. (Maar om in de sfeer te blijven: wie weet misschien reïncarneer is nog wel eens op dit forum.)

Aangezien ik tot over mijn oren in nog lopende interacties zat met een aantal forumgasten besloot ik deze ‘lopende zaken nog af te handelen’. Dat duurde wat langer dan ik gedacht had en het begon me steeds zwaarder te vallen. Als ik wat doe, doe ik het namelijk met hart en ziel en moet ik mijn mind stevig onder controle houden, want ik wil alleen het beste geven. Ik heb de afgelopen 5 weken zo’n 100 uur per week mijn/het hoger zelf / de ziel (hoe je ook noemen wil) ‘gechanneld’ om zo zuiver mogelijk jullie teksten te kunnen lezen/ervaren en mijn postings te kunnen schrijven; ruim 80 A4-tjes.
Normaliter krijg je een hoop energie van contact met hoger zelf, maar als je het 100 uur per week ‘moet’ doen omdat je niemand wilt laten wachten op respons, dan ligt dat toch een beetje anders. Het lichaam heeft daar nog wat moeite mee. Vandaar dan ook waarschijnlijk dat ik zo duidelijk dat signaal kreeg dat ik er een punt achter moest zetten.
Ik ben nu doodmoe. Maar happy.

Het was een onverwacht avontuur. Het was – in ieder geval voor mij – boeiender, spannender, leuker, leerzamer, ontroerender en vruchtbaarder dan ik kon bevroeden toen ik er aan begon en op het forum binnenviel met de woorden “Heren, heren toch, order!”.
Ik dank jou, Guido, voor je geweldige website en het platform dat je aan een ieder biedt en voor je lieve wijze woorden voor mij, je ‘zus’. En ik dank alle forumgasten die ik heb mogen leren kennen. Dank voor het lezen en reageren, met zoveel liefde, wijsheid en plezier, op mijn postings. Mijn speciale dank is voor hen die mij de oorlog hebben verklaard… want dankzij hen spoorde ik nog wat goedverborgen zere plekjes op, zodat ik ze in het licht van mijn verlossende aandacht kan zetten.
Het pijnlijkst vond ik eigenlijk nog de devaluatie van de “liefdevolle groeten en kussen” die men elkaar soms in het vuur van de strijd toewerpt; dat voelt als aanranding. Maar dat is misschien een persoonlijke gevoeligheid van mij.

Ja, het was soms heftig; ik weet dat mijn manifestaties vaak een katalytisch effect hebben op mijn broeders en zusters. Soms geeft dat toegang tot vreugde, soms tot pijn, maar het zet altijd iets in beweging of brengt het in versnelling; het bevestigt nooit de status quo.
Het ego heeft zijn best gedaan om zo getrouw mogelijk de ziel van dienst te zijn, opdat het zich niet als een olifant in de porseleinkast zou gedragen. Misschien is het hier en daar toch even fout gegaan en ‘trippelde’ de olifant vrolijk trompetterend een nederzetting binnen en veroorzaakte wat paniek. Tja, ook ik heb niet altijd alles onder controle. Ik deed mijn best en kon niet beter.
En toch houd ik van mijn olifantje…

Het was een wonderschoon proces en leverde, al zeg ik het zelf, mooi materiaal op. Als kunstenaar wil ik natuurlijk ook altijd iets tastbaars maken. Het creatieve proces in de geest wil zich uitdrukken in de vorm. Zodoende rees gaandeweg het idee om dit materiaal te bundelen (Marcel w had het ergens wel goed aangevoeld, dat ik maar beter boeken kon gaan schrijven in plaats van het forum te verfraaien met mijn ellenlange zogenaamde kunstzinnige proza!) In verband met privacy en auteursrechten kan ik alleen gebruik maken van mijn eigen postings en die zal ik dus aan elkaar moeten schrijven. Daarbij zal ik alle namen die er in voor komen ook veranderen.
De komende tijd zal ik me daar dus aan wijden. Bovendien liggen er nog een paar manuscripten en een geïllustreerde gedichtenbundel waar nodig eens de puntjes van op de i moeten worden gezet. Werk aan de winkel dus.
(Gesprekken waar ik nog bij betrokken ben, zal ik, zo nodig, evenwel nog afronden.)

Lieve mensen, het ga jullie allen goed en al zien jullie me niet, ik blijf bij jullie en ik blijf de site natuurlijk bezoeken, maar voorlopig alleen nog om te lezen en te kijken hoe het met jullie gaat en jullie onverpakt licht te zenden.

Oh, verdraaid, het lijkt echt een beetje op sterven…ik zal jullie verdorie missen….zo’n bitterzoet gevoel … het is zo verdomd móói geweest…

Maar, nu op naar nieuwe avonturen in de eindeloze wonderbaarlijke Spaciousness!

Alles komt goed (omdat het altijd al goed was en zal zijn)!