groet
maup

Mooi artikel, helemaal in de roos door de vergelijking met de maatschappij te maken: resultaat voetbal, resultaat maatschappij. Exemplarisch voor onze huidge maatschappij. Het wtermantijdperk zal/wil/moet de mens (en de natuur) weer centraal komen te staan. Als geld, strategie, macht, controle en resultaat belangrijker worden (blijven) dan het leven (de mens), dan krijgen we meer van wat we tot nu toe gehad hebben.

Ik heb me ook doodgeschaamd voor het Nederlandse voetbal. Door jarenlang in het buitenland gewoond te hebben, werden we vaak bewonderend toegesproken over het Nederlandse voetbal: 1974, 1978, 1994, 1998, 2006. Je voelde je trots Nederlander te zijn.In de afgelopen maand kreeg ik mailtjes en telefoontjes (zelfs vanuit Nieuw Zeeland, Tahiti en Australië!) hoe grof men het Nederlands voetbal vond. Plaatsvervangende schaamte.

Ik denk dat Nederland internationaal uitzonderlijk veel gezichtsverlies heeft geleden en business verloren. Want, denk je maar eens in, waar wordt er internationaal tijdens ontmoetingen op ambassades, bedrijfsclubs en zakelijke besprekingen EERST over gesproken omhet ijs te breken. Ja, voetbal! Nou, dan kunnen we de laatste maand (en de komende tijd) onze lol op en starten we al vanuit een min situatie.

Ik vond het ook schokkend om onze Prins na afloop vol bewondering horen spreken ‘al waren de wedstrijden dan wel niet zo mooi’ over het Nederlands elftal.Ik zou verontwaardigd zijn geweestals men in ‘mijn’ kleur shirt (oranje), uit mijn naam zulk een vertoning zou geven.
Maar ja, zo’n kritische houding hoef je avn hem niet te verwachten …

Ik wist ook niet dat je tegenwoordig door de Koningin ontvangen kunt worden en een lintje krijgt als je het record doodschoppen hebt willen verbeteren. Dat een Nigel de Jong met zijn benenbrekerij en karateschoppen op het Koninklijk Palies ontvangen word …

Het lijkt wel het verschil tussen de Amsterdamse School (attractief voetbal) met Michels, van Basten, Rijkaard, Hiddink, Cruyff versus de Rotterdams School (werkvoetbal). Ik heb indertijd ook lopen balen als klein jochie in 1974 en 1978 toen we de finale niet wonnen, of recent nog met van Basten (3-0 Italië, 4-1 Frankrijk) en Rijkaard (6-1 Joegoslavié) onterecht uitgeschakeld werden, maar we konden i.i.g. met opgeheven hoofd over straat. Ik zie nu ook dat mooi attractief voetbal belangrijker is dan winnen, Dat geldt eigenlijk voor alles in het leven …

In feite heeft van Marwijk gefaald. De missie was wereld kampioen worden. Dat is niet gelukt. Ik verlies liever een (halve) finale op een bewonderenswaardige manier dan op deze manier. Het resultaat is het zelfde, je wordt geen wereldkampioen. De enige reden die dit voetbal nog gerechtvaardigd had, zou zijn geweest als we een moordfinale gspeeld zouden hebben en met mooi attractief voetbal gewonnen zouden hebben.

De KNVB zou de eer aan zichzelf houden en een mooi voorbeeld aan de maatschappij geven als van Marwijk en consorten ontslagen worden. Kijk, dat zou nog eens een mooi voorbeeld of teken aan de maatschappij zijn. Misschien dat er dan nog wat meer ogen open zullen gaan, maar misschien is deze chaotische situatie (of krampachtig vasthouden aan het oude, zie van Persie) wel een voorbode van de algehele chaos waar we momenteel maatschappelijk inzitten.

Ik mag het hopen, want ik ben het nogmaals eens met Robert Jan dat het WK voetbal een afspieliging is en was van de huidige maatschappij. Ik heb ook nooit begrepen dat mensen (Erika Terpstra voorop) zeggendat sport verbroedert. Ik geloof er niks van. Topsport polariseert, mensen worden tot dingen. Geen enkele van de voetballers heeft Zuid Afrika echt gezien, Zuid Afrikanen ontmoet, of werkelijk intersse gekregen in hun colleagae uit bv Zuid Korea of Noord Korea (waar ze blijkbaar op strafkamp zijn geweest vanwege hun ‘slechte’ vertoning op het WK)of welk ander land dan ook, behalve de colleagae bij de eigen club. Er komt ook vaak weinig zinnigs uit hun monden.

Topsport en prestatie leidt tot fanatisme (zie finale) waardoor de mens uit beeld verdwijnt en er geen creatieve schoonheid kan ontstaan. Ik hoop dat we dat allemaal gaan zien en misschien dat we dan toch nog een keer Johan Cruyff krijgen als coach … en dat dat een voorbeeld mag zijn voor de politiek en bedrijfsleven …

Rik

In mijn uitgebreide ietwat dwangmatige wandelingen langs het strand hoorde ik ineens wat exotische ritmische klanken. In een korte schichtige blik naar rechts, van het water af, een stukje het meer mulle strand zand op, zag ik een groepje stompe korfbal kristelijke Hollanders ´blije’ en overmoedige capoeira scharende opzetjes maken, de Braziliaanse vecht / dans discipline en daardoor pure kunstvorm kwam erg krampachtig op mij over en met gekromde blote tenen keek ik gauw naar links naar het water.

Dat was het gouden moment want een aantal toevallige zeer jeugdige branding badgasten waren werkelijk spontaan begonnen met bewegen op de ritmische klanken tussen de golven en nu was het meer dan oogstrelend, geen prestatie druk, geen gene, zo puur en zo echt. Het hadden de warchild kindertjes van stichting John kunnen zijn, onze heilige house percussionist, eigenlijk moet ik een keer langs komen kijken of ik er dansmatig iets mee kan, zo niet is het ook goed, traditionele dance halls hebben het moeilijk want de jeugd van tegenwoordig zit alleen rookvrij achter facebook digitaal vriendjes te wezen ondertussen obesitas en waterzucht verzamelend op een draaiende kantoorstoel.

Dat is jammer want ik hoop dat een aantal goede tenten binnenkort niet ten onder gaat, wel wetende dat ook de volledige Hollandse night scene in handen van de illuminatie is… Straks is dansbaas John het enige alternatief met hopelijk meer dan 1 keer in het jaar 432 Mhz dans parties overdag op het kunstmatig opgespoten polder strand zand.

Maar goed terug naar de toevallige capoeira decor gasten aan de branding kant van het toneel, het waren geen officiële deelnemers, ze hadden niet getraind en het waren zelfs ‘toevallige’ decor helden. Het vreemde was dat de toevallige bad gasten echter waren in hun optredens dan het officiële groepje hakkelende te graag willende capoeira demonstranten. De exotische ritmes leken oude herinneringen van vele levens terug op te roepen bij een aantal van deze bad gasten, het was verbazingwekkend hoe verfijnd oorspronkelijk en authentiek de spontane opkomende bewegingen in elkaar pasten, alsof ze al jaren lang schema’s van traditionele oer oude dansen hadden ingestudeerd. En je had die big smiles op hun ontspannen eigenwijze koppies moeten zien, dit was the real thing, zo gaat dat dan…

De wedstrijd Nederland – Spanje had ik die bewuste zeer warme broeierige zomer avond programmatisch aan gezet want ja het was de laatste wedstrijd en die mag je niet missen. Vanaf minuut 1 was het stom vervelend om naar te kijken, ik kan me niet herinneren dat ik zo tegen m’n slaap heb moeten vechten tijdens een finale wedstrijd, het was bijna niet mogelijk om de eerste helft uit te kijken. Op pure wilskracht heb ik de gehele wedstrijd inclusief verlenging op bier en nootjes uitgezeten. Het was verschrikkelijk om naar te kijken, foute energie, foute intenties, de boekhouding van de plaatselijke drogist is boeiender. Ronald Jan Heijn vertelt het zoals ik het beleefd heb. Als zoon van een corporatieve vader weet hij als geen ander wat het ook niet is om verantwoordelijk te zijn voor een grote aandelen portefeuille. Winnen on top of the food chain geeft geen vervulling, het vult niet, als winnen het doel is dan is winnen leegte. Wu wei; “niet handelen tegen de aard der dingen in”. Doen door niet te doen.

Door dit artikel van Ronald ben ik weer volledig herverbonden met het Wtk platform. Dit verhaal is precies wat ik nu nodig had. Schrijven als het lekker gaat lukt bij mij op het moment dat ik even niet op let. Dan knalt het er goed uit. Zo gauw als ik denk wauw ik wil schrijver zijn dan stokt het meteen. Zoals Harry Mulisch laatst probeerde uit te leggen aan een vragerige dwingelandij journalist, ‘ik heb nooit schrijver willen worden’, ‘ik ben altijd schrijver geweest, omdat ik nooit anders gedaan heb’. Je bent het of je bent het niet, je kunt het niet worden zegt Mulisch. Zo is het.

Het wordt tijd dat ik mijn email eens even check, gewoon inloggen en de laatste post lezen. Daar zie ik het meest tegen op als ik weet ‘dat er iets in de lucht zit’. Het liefst zou ik via ‘de lucht’, via de ether willen communiceren, praktisch gezien is dat niet altijd voldoende. Even flinke jongen zijn en gewoon doen zou m’n moedertje zeggen. Ja ja, niet te lang uitstellen, ik weet het, ik hang weer eens ergens tegen aan, ik doe te veel werk voor iets waar ik juist niet te veel werk voor hoef te doen. Het moet gewoon stromen, niet blijven stil staan en blokkeren, gewoon doen, ja ja mam ik weet het, laat mij er nu nog maar even tegen aan hangen. Ik schrijf nu toch, nou dan….

De percussie aan het begin van dit Joan Osborne muziekje is ongeveer vergelijkbaar met dat mooie capoeira trommeltje dat ik hoorde…

St .Teresa-Joan Osborne
http://www.youtube.com/watch?v=hCv6bFmSoHE