Je bent er al, je hele leven. Nu het geheel nog DOORZIEN.
De modder versluierd de diamant, die je altijd al was.

God wat ben je mooi!

Pas als de zoektocht ophoudt, kom je achter je werkelijke zelf.

Geluk gewenst

Bedankt voor jullie reacties!
Als ik er voor mezelf uit ben ,horen jullie het!
Misschien pas in 2040,maar ach tijd is relatief toch?

groetjes♥
Lianne

Dat is een vergaande gedachtegang frans! Ik deel bepaalde inzichten met je wat betreft aanleg en reincarnatie van de zielemens. echter in de geschriften en epistels die ik tot mj heb mogen nemen word er een duidelijk onderscheid gemaakt tussen mens en dier etc. Ik denk niet dat wat ooit een steen is een mens zal zijn ( alhoewel de christus sprak als, splijt de steen daar ben ik etc.) ik geloof wel in de verbondenheid tussen al wat leeft op gaia en ons voorrecht als “goddelijke vonk” in het menselijk lichaam te huishouden. Wij zijn immers geclassificeerd als omnivoor en hebben veel eigenschappen van zoogdieren, waaruit je eerder kunt opmaken dat het menselijk lichaam is ontsproten uit de waterwereld.

Elke reïncarnatie of wederbelichaming neemt alle opgedane ervaringen mee vanuit vorige incarnaties. Dus elk nieuw te vormen lichaam is niet geheel hetzelfde dan het vorige lichaam. Genetische aanleg (met name karakteristieke eigenschappen) worden met elke nieuwe geboorte meegenomen en binnen dit leven verder ontvouwd. Soms zien we jonge kinderen al talentvolle eigenschappen ten toon spreiden die eigenlijk behoren binnen de ontwikkeling van een volwassene. (bv. iemand als Mozart die al op zijn vijfde hele symphonieën speelde) Dat zou nooit kunnen indien binnen elke incarnatie telkens een volkomen nieuw lichaam werd aangenomen, want het zou immers de blauwdruk van ervaringen vanuit vorige levens niet bij zich dragen.

Een oud Kabbalistisch gezegde is: “Een steen wordt een plant, een plant wordt een dier, een dier wordt een mens en een mens wordt een god”. Dit verwijst naar een steeds verdergaande ontwikkeling en/of ontvouwing van de verschillende soorten, als sporten van een trede. Dat betekent dat de elementen waaruit we bestaan eonen verder in evolutie zich ontwikkeld hebben tot andere vormen. De dieren van nu zullen ooit in een zeer verre toekomst reïncarneren als mensachtigen en wij zullen binnen hun optiek hun goden zijn. Als je evolutie goed bekijkt zie je duidelijk die opvolging van de verschillende soorten. Insectachtigen die haast op planten lijken en zoogdierachtigen die opmerkelijke mensachtige trekken vertonen. Waarom kent de mens een gewaarwording van zoiets als een godenwereld en is dit concept vanuit onze menselijke geschiedenis los van elkaar ontstaan binnen haast elke cultuur ter wereld? Misschien omdat we innerlijk de betekenis van deze evolutionaire overgang al aanvoelen en onbewust hierna toe streven.

In het boek van Brard(?), ‘De meesters van het Verre Oosten’, komen verhalen voor van Oosterse meesters die vele honderden jaren oud zijn. Puur door de verbinding van geest met het lichaam te eren. De brug ertussen te koesteren. My body is my temple. De vergankelijkheid van het lichaam een beetje (veel!) uitstellen..

Het is voor de Ziel anders naar mijn idee. Infinite Consciousness !! Oneindig bewust-zijn..That’s what it is.
En zo zit het volgens mij een beetje..

Zoals de driewerf Hermes Trisgemistus ooit verkondigde: “Zo boven als beneden”… Niets bestaat los van elkaar. Het universum (macrokosos) is als het ‘lichaam’ voor die desbetreffende goden die dit betreffende universum besturen en zelfs zij vormen weer ‘het kleed’ voor het daarachter liggende. Dit als een oneindige schakel zonder begin of einde.

Dus koester je lichaam, het samenspel van krachten die tot in de oneindigheid met jouw verbonden blijft in alle mogelijke vormen en/of gebieden van bestaan. Ooit zijn wij de macrokosmos en verwonderen onze ‘kinderen’ die nu dit lichaam mede samenstellen zich verwondert af wie en wat ze zijn. Een microkosmos binnen een macrokosmos.

Je bent het lichaam niet, je bent je bewust van je lichaam, dat over het algemeen zelfregulerend is.
Het hart klopt vanzelf, de ademhaling gaat vanzelf, pijn en genot prikkels worden vanzelf gestuurd.

Je bent je er dus alleen bewust van.

Je bent je gedachten niet. Gedachten zijn flarden, stukjes verleden die je nu gebruikt om te handelen.
Persoonlijke gedachtengangen worden vaak als ik, de persoon geduid. Ik ben zus en zo, ik doe zus en zo, als dit of dat gebeurd of niet gebeurd.

Gedachten komen ook vaak vanzelf op. Je kunt naar je gedachten kijken, er is afstand tussen de gedachten en dat wat je bent, probeer maar.

Je bent je bewust van de gedachten en dat je feitelijk die gedachten niet bent, ook het persoon wat je met woorden benoemt ben je niet.

Op dat moment ben je de waarnemer van je lichaam en je geest, waarnemer van alles om je heen, alles wat jij niet bent.

Goed en kwaad zijn dan eigenlijk al niet meer belangrijk, er is niets meer dat onderscheidt maakt, je bent slechts de waarnemer die geen oordeel velt.

Daarna zul je er vanzelf achter komen dat je zelfs de waarnemer niet bent, want ook waarnemen gaat vanzelf, zelfs daar kun je je van bewust zijn.

Wat uiteindelijk overblijft is non-dualistisch bewustzijn, alles gaat vanzelf, je hoeft niet in te grijpen, alleen maar te ZIJN.

Dan merk je dat alles komt en gaat, dat alles volmaakt is buiten de vormen om. In het vormeloze is alles bewustzijn, niets meer en niets minder.

Dan ben je eindelijk thuisgekomen.