“We hebben geen NWO nodig om elkaar van desinformatie te voorzien of elkaar ‘af te maken’, dat kunnen we zonder hen ook prima: nl. gewoon zelf…”.

Dit is een vrije vertaling van een uitspraak die te horen was op Whistleblower Radio – Project Camelot (gemakkelijk te vinden via Google).

Er zijn diverse uitzendingen die zowel een interview geven met Jane Burgermeister, alsook Dr. Deagle en ook Dr. Ott (alledrie los van elkaar). Op deze manier kun je de zaak vanuit meerdere oogpunten bekijken.

In de uitzending met Dr. Deagle wordt er o.a. gesproken over het gevecht dat ontstaan is tussen Deagle, Ott en Burgermeister.
Het mooie van Project Camelot is, dat zij open blijven luisteren naar alle informatie en zelf niet meegaan in het veroordelen/zwart maken van informatie of klokkenluiders, ookal doen (in dit geval) hun interviewees dat wel.

De ervaring van Project Camelot is, dat er ‘white hats’ zitten tussen de ‘slechterikken’ die van binnenuit informatie proberen te laten lekken (dus in zo’n geval is een liason met een verdacht bedrijf geen bewijs van ‘fake’ zijn). En andersom, er zitten geinfiltreerde ‘black hats’ tussen de ‘goeierikken’ met een dubbele agenda. Uiteindelijk komt uit de grote brij van info en disinfo een verhaal dat globaal vorm begint te krijgen en waaruit je zelf je eigen conclusies moet trekken.

Een andere ervaring van Project Camelot is, dat vele klokkenluiders in de hitte van de strijd die ze voeren, zelf enorm kwetsbaar zijn en daarmee vaak overgevoelig worden. Het minste of geringste kan het delicate evenwicht van weinig slaap, veel stress, ineens grote tijds-/werkdruk, persoonlijk (financieel) overleven en tegelijkertijd vechten voor een goede zaak, in elkaar laten storten. Objectieve beoordeling van extra stressfactoren van buitenaf is een van de eerste dingen die dan wegvallen en direct ‘terugslaan’ bij vermoeden van een ‘aanval’ is dan simpelweg een overlevingsreflex in de waan van alledag, in een poging om gefocused te blijven.

En dat geldt dus in dit geval zowel voor Deagle, Ott als Burgermeister, en vele anderen die strijden of denken te strijden voor een goede zaak (aan welke kant ze ook staan).

Het gaat om leven en dood, in ieder geval in de perceptie van de klokkenluider, maar vaak ook in de realiteit.
De klokkenluider steekt zijn/haar nek uit (letterlijk). De stuurlui aan de kant hebben de luxe-positie om vanuit de relatieve comfortzone te kunnen oordelen.

Het komt de NWO uiteraard fantastisch uit dat we zelf onze eigen energie laten weglopen in het afvoerputje (prachtige beeldspraak, Guido), omdat we zelf ervoor kiezen niet boven de ‘obvious’ te verwachten aanvallen van welke zijde dan ook te kunnen gaan staan.
We laten ons afleiden en verzanden in (forum)discussies over de authenticiteit van deze of gene. Weer energie weggelokt, bingo!

Er bestaat niet zoiets als 100% waar of niet waar, verkondigd door een mens. Daarvoor is deze materie teveel verdeeld over teveel mensen die het allemaal ook maar half weten.

Het enige wat we weten is dat we het niet weten.

Iedere poging tot waarheidsvinding, hoe ongelukkig en vervormd ook, is daarom prijzenswaardig.
Aan de stuurlui aan wal de taak om inderdaad te blijven prikkelen, want de waarheidsvinder heeft de stuurlui nodig om een zelflerend systeem te worden, waarbij constant bijgestuurd wordt dichter tot de kern van de gezochte waarheid.

Dit alles met incalculering van de wijsheid dat klokkeluiders ook maar mensen zijn, die hun grenzen hebben. De gemiddelde mens flipt al veel eerder, om veel kleinere zaken en neemt niet eens de moeite om tegen de stroom in te zwemmen.

Voorspelling: hoe meer er aan het licht komt, hoe meer er sprake zal zijn van lastercampagnes uit onverwachte hoeken. De druk wordt opgevoerd en het zal steeds meer een uitdaging worden om ‘gecenterd’ te blijven.

Succes, geduld en compassie aan iedereen in deze roerige tijden.

Groet,
N.