Mensen: Een ‘STILLE’ schreeuw om recht..

Wat zich afspeelt in de Palestijnse gebieden is werkelijk hemelschrijend. Hoe is het mogelijk dat een land een ander land zo verschrikkelijk onderdrukt? Een land waarvan de bevolking toch zou moeten weten wat het is om onderdrukt te worden, van je land, huis en bezittingen te worden onteigend.

Hoe is het mogelijk dat het Joodse volk in Israël een ander volk, haar medemensen dit aandoet?

Heb jij weleens een Palestijnse slagschip gezien? Een straaljager? Een gevechtshelicopter misschien? Nee hè? Maar dan toch wel eens een Palestijnse tank? Nee inderdaad, die zijn er ook niet. Een legerjeep dan? Nou komen we langzaam in de buurt… Tja, er zijn ’voertuigen’ die je kunt betitelen als jeeps.. En natuurlijk zijn er wapens. Veel wapens. Maar dáár waar het recht van de sterkste geld, geld het recht van Israël.

Eenheid in afzonderlijkheid.. Hoe moeilijk is het om elkaar met respect te behandelen?

Dit gaat gepaard met oorlogsmisdaden, met onderdrukking, met het stelen van land, dat al eeuwen door generaties Palestijnen wordt verbouwd, d.m.v. landbouw.

Honderd-jaar-oude olijfbomen gaan als kaartenhuisjes tegen de vlakte en er komt een muur voor in de plaats, als het land al niet wordt bebouwd met Joodse nederzettingen. Elke weerstand die de Palestijnen bieden, wordt gezien als een daad van agressie tegen Israël. Israël heeft het ‘recht zich te verdedigen’ en ‘hup’, daar gaan we weer, van voren af aan.

Het is een grote schandvlek op de wereldkaart. Hoe is het mogelijk dat een land als Nederland het Goldstone-rapport, over de oorlogsmisdaden van Israël (en Palestijnen) afkeurt, als één van de slechts 5 landen in de wereld..?!

We laten hieronder het verhaal van Ton van der Kroon en Hannah van Buuren horen, inzake de vredesmeditatie van 30 december a.s.

WantToKnow.nl zal de komende tijd de artikelen publiceren, die Ton van der Kroon heeft geschreven n.a.v. zijn bezoeken aan de bezette gebieden. Onderaan dit artikel een referentie naar het boek van Dries van Agt over de onderdrukking van het Palestijnse volk door Israël.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ton van der Kroon

“Een jaar geleden viel Israel Gaza aan. 22 dagen lang werd een gebied van 10 bij 40 kilometer met daarin anderhalf miljoen mensen zwaar gebombardeerd. Meer dan 1300 mensen kwamen om, waarvan ongeveer 300 kinderen. De wereld sprak er schande van, maar greep niet in.
Nederland vroeg Israel zijn geweld te matigen, maar keurde het zogenaamde recht op zelfverdediging goed. Het vernietigende Goldstone rapport van de Verenigde Naties over de aanval van de Israelische regering werd door vijf landen afgewezen, waaronder Nederland.

Aanstaande donderdag, op 31 december, komen 1300 mensen uit 43 landen bij elkaar om een vredesmars vanuit Egypte richting de Gazastrook te maken. In vele landen worden op de laatste dag van het jaar vredesdemonstraties gehouden uit sympathie met de bevolking in Gaza die al jaren afgesneden is van de wereld door een 8 meter hoge muur.

Graag nodig ik je uit om op 30 december om 20 uur ’s avonds te mediteren voor de mensen in Gaza en voor de vredesmars. Een meditatie voor compassie, rechtvaardigheid en bevrijding voor de volken aan beide kanten van de muur: voor zowel de Israelische als de Palestijnse bevolking, die beiden als volk een lange traditie aan pijn en onderwerping hebben meegemaakt.

Volg de vredesmars op deze link: HIER

Dank voor je hulp,

Ton van der Kroon

~~~~~~~~~~

Ik maak scherp onderscheid tussen Joden en Israëli’s.
Ik gebruik het woord ‘zionisten’ liever nooit, omdat dit een negatieve bijklank heeft.

‘Israëli’s’ klinkt neutraler, en het woord Joden heeft iets liefkozends voor mij, wellicht doordat ik Joden onder mijn vriendinnen tel, en hun cultuur ervaar als respectvol, spiritueel, en zeer genuanceerd. Bovendien heb ik de oorlog meegemaakt, en het nooit eindigende verdriet mee ervaren met families die lang niet al hun geliefden zagen terugkomen uit de vernietigingskampen.

Naar Israëli’s toe voel ik me onzeker.

Ik kàn gewoonweg niet begrijpen hoe het zegevierende Westen, inclusief USA en USSR, zomaar een stuk land aan de bocht van de Middellandse Zee hebben onteigend van hen die daar woonden, en het aan -toen nog- Joden hebben gegeven om erop te wonen. Dit ervaar ik als een grove fout van ons, Westen. Dit had nooit mogen gebeuren.

Het was ons land niet, hoewel het een Engelse kolonie was, zo ongeveer. Ik kan ook heel goed begrijpen dat veel Joden uit de diaspora daar wilden gaan wonen. Daardoor werden zij Isrëli’s. Er kwamen ook christenen daarheen overigens.

Ik begrijp ook dat ontwortelde Palestijnen nog steeds rouwen, hóezeer ze ook met ontwikkelingshulp (ja zeker!) worden gesteund in hun benarde toestand van verdreven-zijn.

Maar de rest begrijp ik niet.

Ik begrijp de muur dwars door Palestijnse landerijen niet. Ik begrijp het bouwbeleid in de illegale nederzettingen niet. Ik begrijp de internationale politieke houding niet die Israël altijd de hand boven het hoofd houdt. Ik begrijp onze minsiter Verhagen niet. Ik begrijp de schandalige scheldpartijen niet van Joden hier te lande jegens het boek van Dries van Agt: ‘Een schreeuw om recht’.

Of eigenlijk: ik begrijp die misschien wel maar durf die niet te begrijpen, want internationaal zal er wel geld achter zitten, veel geld, en schuldgevoel. En nationaal?

Op 10 december was het de dag van de Rechten van elke Mens. Er is door mensen als Hedy d’Ancona, Hans van Mierlo, Dries van Agt, een stichting opgezet: The Rights Forum. (hier website)

Zij vallen Israël niet aan, zij schelden niet. Zij leggen enkel de vinger op zaken die gewoonweg niet kunnen. Geen land zou ermee weg komen als het muren bouwde dwars door andermans landerijen. Ik noem maar wat.

In het Israëlisch-Palestijnse conflict wordt het internationaal recht met voeten getreden. Het zijn vooral de Palestijnen die daarvan de dupe worden. Door de machtsongelijkheid in het conflict kunnen zij hun rechten niet zelf beschermen. Het is de internationale gemeenschap die dat zal moeten doen.

De internationale gemeenschap beschikt over voldoende middelen om alle partijen te dwingen het internationaal recht te respecteren. Maar het ontbreekt aan politieke wil om die middelen effectief in te zetten. Daardoor kan het conflict steeds verder escaleren. Ook de Nederlandse regering neemt haar verantwoordelijk niet. Dat moet anders.

Bijgestaan door een Raad van Advies met prominenten uit politiek en wetenschap spant The Rights Forum zich in voor een Midden-Oosten beleid dat op het internationaal recht gebaseerd is. Niet alleen in woord, maar ook in daad.

Iedereen voelt hoe’n brandhaard Jerusalem en omstreken is. Iedereen weet van binnen dat, als er daar een oorlog ontbrandt, de hele wereld zal lijden.

En als spiritueel mens weet ik dan ook nog dat zo’n Heilige Plek niet langer vergiftigd mag worden zoals nu al ruim zestig jaar aan de gang is. Desacralisering heet dit. Het roept demonen op. Het riep al demonen op.

Mijn hele hart wenst The Rights Forum toe dat zij slaagt in haar tactvolle en tegelijk oprechte (verbazingwekkende combinatie!) opzet.

Hannah van Buuren

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Een schreeuw om recht” is een roep om vrede en gerechtigheid

referentie aan het boek van Mr. A. van Agt, ‘Een schreeuw om recht’.

Wie in de westerse wereld kritiek uit op het beleid van de staat Israël loopt al snel het risico beschuldigd te worden van antisemitisme. Ook in Nederland geldt dat. Er is dus moed voor nodig en overtuiging om zulke kritiek te uiten en de aanvallen op de persoon te weerstaan.

Die moed en overtuiging heeft Dries van Agt zo blijkt onmiskenbaar uit zijn boek Een schreeuw om recht. Het boek beschrijft in vogelvlucht de achtergronden en gevolgen van het ontstaan van de staat Israël. De Balfour declaration van 1917 als tegemoetkoming aan de opkomende zionistische beweging. Het op zich onrechtvaardige (hoewel in het licht van die tijd wel enigszins begrijpelijke) delingsbesluit van de VN in 1947.

Het boek van Dries van Agt is recht vanuit zijn hart geschreven. Die schreeuw komt óók daar vandaan..

De verovering van grote stukken land, bovenop het gebied dat de Joodse staat volgens het delingsbesluit zou beslaan in de aanloop naar de proclamatie van de staat Israël en gedurende de oorlog van 1948/49.

En passant wordt daarbij gelijk afgerekend met het hardnekkige misverstand dat de Palestijnen op verzoek van de Arabische legers zouden zijn vertrokken uit de gebieden die gingen behoren tot de staat Israël. Er is bewijs te over, geleverd door Israëlische historici, dat er sprake was van ethnische zuiveringen.

Het grootste deel van het boek wordt echter besteed aan hoofdstukken die ieder een aspect belichten van het beleid van de Israëlische regering sinds de oorlog van 1967, waarbij Oost-Jeruzalem, de Gazastrook en de Westoever werden bezet.
De toenemende onderdrukking, de annexatie van Oost-Jeruzalem (1980), de vestiging van steeds meer nederzettingen en wegblokkades.

Het boek toont aan dat Israël zijn in de Geneefse Conventies vastgelegde verplichtingen als bezettende macht stelselmatig en doelbewust heeft verzaakt.

Die conventies verbieden bijvoorbeeld annexatie en kolonisatie.
Speciale aandacht krijgt de behandeling van de Gazastrook met als dieptepunt de volledige afgrendeling (collectieve bestraffing van de bevolking, ook in strijd met de Geneefse Conventies) en de oorlog van begin dit jaar.

Op ontluisterende manier toont Van Agt aan hoe de westerse wereld en met name de VS, maar ook andere landen waaronder Nederland, telkens het door de Israëlische regering aan de laars lappen van internationale rechtsregels (VN-resoluties, uitspraken van het Internationaal Gerechtshof) accepteren of vergoelijken, waardoor de situatie voor de Palestijnen steeds rechtelozer en hopelozer wordt.

Aan het eind van het boek richt Van Agt zich in een open brief direct tot de Nederlandse regering en het Nederlandse parlement.
Hij wijst op de lange traditie (sinds Hugo de Groot) die Nederland heeft op het gebied van het internationaal recht, de positie van Den Haag als internationale stad van recht, vrede en veiligheid en de verplichting vanuit de Grondwet om de ontwikkeling van de internationale rechtsorde te bevorderen.
Van Agt constateert dat Nederland ten aanzien van Israël in dit opzicht in gebreke blijft en Israël ter verantwoording moet roepen.

Hij besluit treffend met: “De veerboot naar de toekomst waarop de Palestijnen zich bevinden is zinkende. Het is uw ereplicht te doen wat in uw vermogen ligt om deze mensen te helpen.”

Een Schreeuw om Recht is thematisch opgezet in dertig essay-achtige hoofdstukken met veel feitelijke informatie. De jurist Van Agt is daarin duidelijk zichtbaar: bij elk thema presenteert hij overtuigend bewijsmateriaal, vanuit meerdere duidelijk vermelde bronnen, met name ook Israëlische.

Het boek wordt gecompleteerd met een chronologisch overzicht van het conflict en een aantal illustratieve kaarten en foto’s. Voor wie zich wil verdiepen in de achtergronden van het langst slepende en meest hardnekkige conflict in de wereld een sterke aanrader.