
*
Online, bekijk hier ‘Beneath the Surface’..
Afgelopen zondag ging deze film-docu in première. Een aanklacht tegen het zwijgen van autoriteiten rondom dit thema. Een beladen thema daardoor, terwijl het feitelijk voorop élke agenda zou dienen staan. Allereerst om het verschrikkelijke leed wat onschuldige kinderen wordt aangedaan, te STOPPEN. Nog steeds blijken er politici (zoals Geert Wilders en Dilan Yesilgöz!!) die het verdommen een krachtige aanpak van georganiseerd kindermisbruik te steunen. WAAROM..?
Maar ook wij zélf kunnen doen wat we kunnen! Besef dat jij een evenzo belangrijke rol speelt in dit verhaal. Help allereerst het onderwerp uit de hoek halen van ‘de gruwelijk stinkende beerput waar je weg van moet blijven’.. Zo gaan we dit verhaal niet oplossen. Het thema zorgt natuurlijk voor heftige innerlijke onrust. Daarover laten we Frank Ruesink graag aan het woord. Frank ken je (HIER en HIER) van zijn maatschappij-kritische houding tegenover alles wat autoritair vooral de vrijheid van iedere burger beperkt.
* * *
Bij de filmpremière: ‘Beneath The Surface’
X
Begrenzen we de kindermisbruiker in onszelf nog wel?
Het is misschien niet het meest voor de hand liggende onderwerp om over te schrijven op je verjaardag; toch moet ik dit doen. Zondagmiddag 11 januari was ik aanwezig bij deze, in mijn ogen, indrukwekkende en goed opgebouwde documentaire over kinderhandel en -misbruik, gemaakt door Heidi Gisela Gundel in samenwerking met Ickonic. Anderhalf uur lang kon je een spelt horen vallen in de zaal. Het enige wat aan de stilte een extra, indringende dimensie gaf, waren de tranen, die soms hoorbaar en soms onhoorbaar vielen en werden weggeveegd.De film is in één woord intens. De omvang van kindermisbruik is schrikbarend. De rol van Nederland in het verspreiden van kinderporno is weerzinwekkend. Het aantal kinderen dat jaarlijks wereldwijd verdwijnt is hartverscheurend.
Maar wat kan je hier als kijker van deze film aan doen? Dit was de vraag die ik mezelf bleef stellen tijdens het tweede deel van de film. Zelf kwam ik tot twee antwoorden.
Het is altijd zoals het principe correspondentie van de natuurwet ons zo mooi laat zien: zo binnen, zo buiten. Ook al zijn we volwassen, ons innerlijk kind leeft in onszelf. We hebben de grenzen die ons innerlijk kind te respecteren. Maar doen we dit wel? Hoe vaak gaan we bijvoorbeeld ergens in mee, wat helemaal niet goed voor ons is? Zeggen we altijd ‘nee’ als we een ‘nee’ voelen? Lopen we weg als mensen of instanties ons liefdeloos behandelen? Of walsen we zelf over onze emoties heen?
Door het licht te richten op het systematische misbruik, de ontmenselijking en het geweld dat in de boarding schools tegen inheemse kinderen plaatsvond in Canada en de Verenigde Staten, is er bewustwording ontstaan. Maar als we niet zelf in de spiegel kijken en zien op welke fijnzinnige manieren wij over de emoties en de gevoelens van ons innerlijke kind-delen (en daarmee onze eigen kinderen) heen denderden, dan hebben we volgens mij de boodschap van deze film niet goed begrepen.Heidi Gisela Gundel dank voor alle bloed, zweet en tranen die je in het maken van deze film hebt gestopt. Ik hoop dat de mensen die voelen dat deze documentaire hen iets te brengen heeft, gaan kijken en er voor zichzelf en voor de mensheid iets heel moois uithalen.
Veel liefs,
Frank
