Het hart heeft een geheugen!


x

Het hart heeft een geheugen!

2012 © WantToKnow.nlx

 

Volgens Pim van Lommel en Renate Greinert zou iedereen op de hoogte gebracht moeten worden van het feit dat sterven een proces is wat enkele dagen in beslag neemt en niet enkele uren zoals wordt gedacht. Ook is het heel vreemd dat bij de ‘overledene’ die hersendood is en dus nog warm, een narcose wordt toegediend voorafgaand aan de uitname..! Want waarom zou je iemand die ‘dood’ is onder narcose moeten brengen ?

Het lijkt allemaal zo mooi, ‘een ander helpen als je zelf dood bent’, maar ook dit verhaal zit totaal anders in elkaar dan het zo zo moi wordt gepresenteerd..!

Het onderstaande artikel plaatsen wij om in de schijnbaar volledig éénzijdige discussie over orgaandonatie, ook de andere kant van het verhaal te belichten. Waarom is er gewoon zo weinig respect voor het FEIT dat mensen uiterst terughoudend zijn met het invullen van een donorcodicil..?! Zegt dit niet al voldoende over de richting waarin we de waarheid over organen zouden kunnen vinden..? Hier is eerst het artikel.

* * *

Een meisje van acht krijgt het hart van een meisje van tien dat werd vermoord. Het meisje komt terecht bij een psychiater, omdat zij wordt geplaagd door nachtmerries over de moordenaar van haar donor. Ze zegt dat zij de man kent. Uiteindelijk wordt de man veroordeeld met het bewijs dat het meisje levert; alles wat ze vertelde, bleek juist…!

Heb jij er weleens over nagedacht waarom zoveel mensen zo stil zijn omtrent het invullen van een donorcodicil? Dat ze wel verstandelijk besluiten om hun organen ter beschikking te stellen, maar dat er ‘iets’ is dat hen hiervan weerhoudt.. Kan het zijn dat deze stilte veelzeggend is? Een vanzelfsprekende stilte..

Orgaandonatie is een omstreden gebied; het lijkt zo sympathiek om je organen af te staan ná je dood. Waarom doen we dit dan niet allemaal? Kan het zijn dat we wellicht dieper van binnen ‘iets’ weten wat ons tegenhoudt? ‘Eindeloos bewustzijn’, het boek van cardioloog Dr. Pim van Lommel, dat bijzonder hoge verkoopcijfers heeft, gaat in feite over dit grensgebied. Ben je ‘dood’ wanneer al je levensfuncties zijn gestopt? Of ben je dan nog aan het over-lijden… (‘Lijden’ is ook ’n oud-Nederlands woord voor ‘gaan’..)

Het onderstaande artikel van Juriaan Kamp gaat ook over een bijzonder boek, ‘Het geheugen van het hart’. Het zet orgaandonatie in een perspectief, van waaruit je wellicht nog nooit hebt gekeken. Wij willen hier op WantToKnow in de loop der tijd, regelmatig over dit onderwerp berichten; wij geloven dat het van wezenlijk belang is dat de zwijgende meerderheid haar gevoel kan toetsen. En dat het ook van wezenlijk belang is, dat mensen die het allemaal zo zeker weten, zich milder opstellen. Pas dán kan een evenwichtige discussie vanuit het hoofd én het hart plaatsvinden! Want orgaandonatie gaat niet over de hardste schreeuwers.  (Dit artikel verscheen eerder in ODE).

Met een transplantatie gaat ook een deel van de persoonlijkheid van de donor over.

Glenda verloor haar echtgenoot David bij een auto-ongeluk. Zij stelt de organen van David ter beschikking voor transplantatie. Enkele jaren later ontmoet zij – in het kader van een onderzoek van de Amerikaanse psycho-neuro-immunoloog Paul Pearsall – de Spaanssprekende jonge man die het hart van haar overleden echtgenoot heeft ontvangen. Geëmotioneerd vraagt Glenda of zij haar hand op de borst van de man mag leggen. ‘Ik hou van je, David, alles is copacetic’, zegt zij. De ook aanwezige moeder van de jonge man kijkt verschrikt op.

Zij zegt: ‘Dat woord gebruikt mijn zoon tegenwoordig ook. Voor zijn harttransplantatie zei hij het nooit. Ik ken het woord niet, het bestaat niet in het Spaans. Maar het was het eerste wat hij zei na de operatie.’ En er blijkt nog meer veranderd in de jonge man. Hij was een vegetariër en zeer bewust van zijn gezondheid; tegenwoordig verlangt hij naar vlees en vet voedsel. Hij hield van heavy-metalmuziek; tegenwoordig draait hij alleen nog rock-and-roll uit de jaren vijftig. Glenda vertelt dat haar man een vleesliefhebber was en dat hij speelde in een rock-and-rollband. Toevallig natuurlijk..?!

* * *

Heeft het hart een herinnering?

x

Gaat met een transplantatie ook een deel van de persoonlijkheid van de donor over naar de ontvanger van het orgaan? “Jazeker!”, betoogt Pearsall in zijn boek ‘Het geheugen van het hart’. Het boek draagt een opwindend nieuw aspect aan in de huidige discussie over donorcodicillen. Pearsall geeft meer opmerkelijke voorbeelden van herinneringen van getransplanteerde harten.

Een 8-jarig joods jongetje komt om bij een auto-ongeluk. Zijn dood betekent echter de redding voor een 3-jarig Arabisch meisje met een ernstige hartafwijking.

Wanneer het meisje ontwaakt uit de narcose, vraagt zij haar moeder om een joods snoepje waarvan zij de naam niet kon kennen…

Een meisje van acht krijgt het hart van een meisje van tien dat werd vermoord. Het meisje komt terecht bij een psychiater, omdat zij wordt geplaagd door nachtmerries over de moordenaar van haar donor. Zij zegt dat zij de man kent. Na een aantal sessies besluit de psychiater de politie te waarschuwen en op aanwijzingen van het meisje wordt de moordenaar opgespoord. De man wordt veroordeeld met het bewijs dat het meisje levert: tijd, wapen, plaats, de kleren die hij droeg, wat het meisje dat hij had vermoord tegen hem had gezegd… Alles wat het meisje vertelde, bleek juist.

Universele hartsverbinding volgens Alex Grey (1987)
Universele hartsverbinding volgens Alex Grey (1987)

Het boek van Pearsall is gebaseerd op 73 gevallen van harttransplantaties waarbij met de transplantatie ook een deel van de persoonlijkheid van de donor bleek te zijn overgegaan. Pearsall suggereert dat de hersenen niet het enige centrum van menselijke intelligentie zijn, maar dat ook het hart een intelligente kern is. Hij oppert dat het lichaam bestaat uit cellen die ‘informatie met zich meedragen.
Cellen dragen die informatie elektromagnetisch aan elkaar over. Zo kan het ook zijn dat een getransplanteerd orgaan ‘oude’ informatie blijft ‘uitzenden’, vergelijkbaar met de fantoompijn die mensen ervaren bij wie een ledemaat is geamputeerd.

Dergelijke verschijnselen suggereren dat cellen een herinnering hebben. Critici menen dat het niet is bewezen dat met de transplantatie van een orgaan ook een herinnering wordt overgeplant en zijn bang dat dergelijke beweringen het aantal donoren zal doen dalen. Soms wijten zij eventuele veranderingen in de persoonlijkheid aan de zware medicamenten die patiënten moeten slikken om afstoting te voorkomen.

Eenheid in afzonderlijkheid..
Eenheid in diversiteit..?

Maar wat moeten we nu denken van het gedocumenteerde verhaal van een achtjarig joods jongetje dat omkomt bij een auto-ongeluk? Zijn dood betekent de redding van een driejarig Arabisch meisje met een ernstige hartafwijking. Zodra het meisje Reem is ontwaakt uit de narcose na de operatie, vraagt zij haar moeder om een joods snoepje waarvan zij de naam niet kon kennen… Pearsalls boek levert spannende vragen op die de fundamenten van de wetenschap aantasten.

Wanneer je discussie over orgaandonatie wilt voeden én dit waardevolle informatie vindt, stuur dit artikel dan door naar familie en vrienden. Bovenaan het artikel zit een e-mail-knop, waardoor je dit eenvoudig kunt doen! Marieke de Vrij heeft een boekje geschreven over de energetische kanten van orgaandonatie. Wanneer je hierin geïnteresseerd bent, kun je op deze site kijken. Kijk bij ‘Bestelling publicaties’, halverwege de lijst met publicaties. Een eye-opener..!

* * *

– Ongestoord Sterven –

X

Ongestoord-sterven-900-hoogIn dit kader willen we hier ook aandacht geven aan een boek, dat tot op heden sterk is onderbelicht in de hele discussie over orgaandonatie. Het gaat over het boek ‘Ongestoord Sterven’ van Renate Greinert. Het is geen vrolijk boek, maar -zoals we dat zo lekker roepen altijd-  ‘de keiharde werkelijkheid’.

Van de achterflap:

De dood die de transplantatieartsen nodig hebben om levende organen te verwijderen, noemt men hersendood. Wanneer iemand hersendood is, is de stervensfase nog niet voorbij. Een mens is tijdens deze fase nog voor 97 procent in leven – ook al zal een ‘hersendode’ zonder de hulp van apparatuur hoogstwaarschijnlijk geen overlevingskans hebben.

Desalniettemin, zo vraagt Renate Greinert zich in dit alarmerende en bij tijd en wijle shockerende boek af: heeft niet ieder mens het recht om ongestoord te sterven?

De auteur, moeder van een zoon, die in 1985 op 15-jarige leeftijd na een verkeersongeval hersendood werd verklaard en wiens organen zijn uitgenomen voor transplantatie, heeft vanaf die tijd vanuit een gevoel van schuld, woede en machteloosheid onderzoek gedaan naar de wetenschappelijke, psychische en ethische aspecten van orgaandonatie en hersendood.

Door haar toestemming tot orgaanuitname is zij in een psychische crisis geraakt, die zij slechts te boven is gekomen door het geven van lezingen en interviews. Zij stelt zich zeer kritisch op over de manier waarop de medische wetenschap gericht is op het leven van de orgaanontvanger en de afronding van het leven van de stervende (is nog wel een levend mens) en zijn familie uit het oog verliest.

Op zorgvuldige wijze, heen en weer geslingerd door haar emoties en de pogingen om rationeel commentaar te leveren, weet zij vanuit haar personlijke betrokkenheid een discussie op gang te brengen over zowel de medische als de ethische en spirituele aspecten van orgaandonatie. Met een uitgebreid voorwoord door Pim van Lommel (‘Eindeloos bewustzijn’*).

Cardioloog Pim van Lommel verrichtte baanbrekend werk op het gebied van bijna-dood-ervaringen.

“Pim van Lommel beschrijft in dit voorwoord, wat hersendood nu eigenlijk is en waarom je als je overleden bent nog minimaal drie dagen boven de grond moet blijven. Dat is niet alleen maar om de nabestaanden afscheid te kunnen laten nemen. Onbewust voelen wij als mensen aan dat sterven een proces is en dat het dus in fasen verloopt. Als je hersendood bent klopt je hart nog (kunstmatig) en is je lijf nog warm. Toch is dat het moment waarop transplantatie artsen de vraag stellen aan de nabestaanden : “Hoe denkt u over orgaan donatie ? U kunt het leven van een ander redden door de organen van … af te staan, dan leeft … nog door in een ander..”

In de chaos en wanhoop van alles rondom de sterfte van een geliefde nemen mensen een beslissing. Vaak blijkt achteraf dat er veel schuldgevoelens zijn bij deze nabestaanden. Is er inbreuk gepleegd op het stervensproces ? Heeft de gestorvene/stervende geleden tijdens de uitname ? Het zijn vragen die niet meer beantwoord kunnen worden.

Waarom vullen zoveel mensen het donorcodicil niet in ondanks groots opgezette campagnes ? Ik denk dat de weerzin voor de ontheiliging van het lichaam, maakt dat mensen afhaken.Volgens Pim van Lommel en Renate Greinert zou iedereen op de hoogte gebracht moeten worden van het feit dat sterven een proces is wat enkele dagen in beslag neemt en niet enkele uren zoals wordt gedacht. Ook is het heel vreemd dat bij de “overledene” die hersendood is en dus nog warm narcose wordt toegediend voorafgaand aan de uitname. Waarom zou je iemand die ‘dood’ is onder narcose moeten brengen? De enige optie, volgens hen, voor zieken en wachtenden op de Eurotransplant lijst is accepteren dat het leven vergankelijk is, want zo vragen zij zich af, is het leven van een zieke/ potentiële ontvanger meer waard dan die van degene die sterft, de potentiële donor ?

En dus staat op mijn donorcodicil nog steeds optie 2 aangevinkt; nee, ik wil geen donor zijn na mijn overlijden. Hoe kun je dan toch een ander vragen zijn of haar nier aan jou te doneren ? Doneren is het synoniem van geven, schenken, aanreiken, een gunst of weldaad verlenen volgens de dikke van Dale. Doneren, geven kun je op vele verschillende manieren doen. Geven is een daad van liefde ten opzichte van je medemens en zou altijd onvoorwaardelijk moeten zijn. Toch blijft het een dit dilemma. Moet het inderdaad oog om oog, tand om tand, orgaan om orgaan zijn of mag je het begrip doneren ruimer zien ? Ik heb mijn dilemma voorgelegd aan een nierpatiente en zij was van mening dat het zo zwart wit niet hoeft te zijn. Zij heeft een nier ontvangen van een overleden jongen van 18 jaar en is er zielsblij mee maar zij vind niet dat zij nu eenzelfde geschenk zou moeten doorgeven aan een ander. Je kunt de mensheid op meerdere manieren dienen.

Dan nog blijft de vraag, mag ik een ander zomaar om een nier vragen ? Kan ik dat ethisch gezien maken ? Moet ik niet eerst alle mogelijkheden tot eventuele zelfgenezing bekijken en doorleven ?


Advertentie

104 thoughts on “Het hart heeft een geheugen!

  1. Ik heb mijn zoontje bijna 5 jaar geleden verloren door een medische fout vh ziekenhuis.
    Hij had astma en is 10 jaar geworden. Ik heb zijn organen afgestaan (mijn zoontje is waarschijnlijk de eerste moslim hier in NL die gedoneerd heeft)
    Zijn hartje leeft door in een Duits jongetje van 5 jaar. Mijn verhaal Kun je terug lezen in de telegraaf http://www.telegraaf.nl/reportage/22791081/__Waar_waren_de_specialisten___.html?utm_source=mail&utm_medium=email&utm_campaign=email&apw_campaign=29645498b93f148b44d8e041cd06fa8c
    Ik heb geen spijt van het doneren nu ik ook weet dat mijn zoontje toch een beetje doorleefd in 4 personen. Wel heel gevoelloos hoe je op het moment dat je te horen krijgt dat je zoontje hersendood is ze als aasgieren blijven pushen op t doneren.
    Mijn zoontje wou zelf hartchirurg worden en ik weet zeker dat zijn ‘ziel’ erbij was tijdens de transplantatie. Sommige dingen wil ik eigenlijk ook niet weten (of hij dan toch iets gevoeld heeft ofzo) ik heb gedoneerd om andere kinderen een toekomst te bieden en ben blij dat ze alle vier genezen zijn ondanks mijn pijn en verlies.

  2. Om 3 dagen aan machines hersendood in leven gehouden te worden zonder kans op herstel, vind ik persoonlijk geen positief vooruitzicht en ik hoop ook dat geen van mijn dierbaren dit van me zou verlangen of verwachten. Dan liever dit verlengen van lijden besparen. En het idee dat er een stukje herinnering of persoonlijkheid mee over zou gaan, vind ik eigenlijk wel heel bijzonder. Ik dacht meteen: “Wauw, hoop dat elk zeer altruistisch ingestelde persoon, met diepgaande compassie en mededogen voor mensen, dieren en zorg voor moeder aarde, dan na zijn of haar overlijden orgaandonor worden. Van zulke mensen zijn er immers veel te weinig.

  3. Goed dat dit nog eens op een rijtje wordt gezet. Niet nieuw, ken vele verhalen over bijna dood en weet genoeg over leven en dood om dit te “weten”.

    Even zo goed mag ieder voor mij weten wat hij doet, als men mijn keus om geen organen te doneren en anderzijds het niet eindeloos in leven gehouden willen worden maar respecteert.

  4. Hartelijk dank, dat jullie hier zo veel duidelijkheid scheppen…. Het geeft in elk geval een duw om over het onderwerp na te denken. Ik geef mijn organen niet af. Ik denk, als het tijd is om deze aardbol te verlaten, is het tijd. Afscheid nemen is een proces, en ik denk, als je met orgaandonatie te maken krijgt, verstoor je dat proces.
    Het is ook nog vaak zo, dat de organen dan toch niet geschikt genoeg zijn, en dan worden ze gewoon weg gegooid……

  5. Wat mij verbaasd is dat ik nooit iets hoor over de stelling welke wat mij betreft heel eerlijk en rechtvaardig is… dat je zelf recht (kans) maakt op een donororgaan, waarvan je zelf ook gezegd hebt het af te willen staan als je dood bent.

    Wil je dat zelf niet, prima toch! Maar dan kun je hier zelf ook geen gebruik van maken als jij het nodig hebt.

    1. Hallo Marloes,

      Uiteraard wil ik ook niet ontvanger zijn van donormateriaal. Dat is dan ook gelijktijdig beantwoord na het lange twijfelen. Als ik deze vraag als eerste had beantwoord was ik eigenlijk eerder klaar geweest. Maar de donor vraag is begonnen omdat mijn zoon aan een ziekte leed waarvan de kans groot was dat hij zou overlijden dus ik bekeek het vanuit een andere hoek. Vanuit zijn gezichtsveld en van wat hij zou willen en niet vanuit mijn eigen visie. Ik heb toen door het denken hierover nooit gedacht over zelf ontvangster te zijn van donormateriaal of donor te worden. Verder is mij ook nooit verteld dat hij nooit geen donor kon zijn door de behandelingen die hij kreeg. Nogal wrang als je dan zoveel tijd spendeert over iets na te denken waar mijn lijf en geest eigenlijk op tegen is. Terwijl ik die tijd veel zinvoller had kunnen besteden door mijn zoon nog meer kwalitatief leuke tijd te geven tijdens zijn moeilijke tijd. Ik vind het normaal dat je gewoon geen donor bent als je je niet registreert!! Dat is mijn mening. Als iemand donor wil zijn dan meld hij of zij dat, zonder melding ben je gewoon geen donor!!
      Het is van de gekke als men de zaken gaan omdraaien en als dat toch gebeurd ben ik ook de eerste die meld geen donor en ook geen ontvanger te willen zijn!!!!

      Joke

  6. Geachte,

    Hiermee laat ik gewoon even weten dat ik uw informatie heb vermeld op het prikbord en de weblog van de spirituele site Netsamen.

    met vriendelijke groeten,

    Dirk

  7. Ik ben moeder van een overleden 9 jarige zoon door kanker. Mij werd nooit verteld dat een kankerpatiënt nooit donor kan zijn ik heb wel 10 maanden lang getwijfeld over wat ik zou antwoorden op die vraag (Waarvan ik dacht)die mij gesteld zou worden als hij zou overlijden. Ik twijfel nog steeds (en ik moet eerlijk bekennen dat ik nog steeds een nee bovenaan heb staan, mogen we dat wel gaat het niet te ver en dan al die medicatie die nodig is dat het lichaam het orgaan niet gaat afstoten, zegt dat ook al niet iets dat het te ver gaat! Ik dacht ook wel eens misschien ben ik wel egoïstisch maar ethisch voelt het gewoon niet goed!) of ik het zou doen voor mij zelf. Maar eigenlijk ben ik ook boos over het feit dat mij dat nooit verteld is hoeveel uren zou ik wel niet bespaard hebben als ik daar niet over na had hoeven denken in die 10 maanden tijd die dan in zulke moeilijke tijden zo belangrijk is om kwalitatief goed te kunnen functioneren. Dit wil ik toch wel even kwijt!!!

    Joke Hoogenboezem
    Iemand die al 35 jaar nog steeds niet een donorcodicil heeft ingevuld, maar er wel vaak aan denkt en afweegt.

  8. het is soms moeilijk in deze tijd dingen te zeggen of schrijven zonder betweterig of arrogant over te komen. een bepaalde schroom maakt zich van me meester maar toch kan ik het niet laten te reageren op dit zeer gevoelige onderwerp. denk je maar eens in dat het leven van jouw kind afhangt van het orgaan van een meevoelende donor!

    We zijn opgevoed in een wereld van uiterlijke kennis, alles wordt vertaald en verklaard vanuit technologische inzichten, dit is waar we vandaag staan.

    Echter, diepgaande inzichten maken al duizenden jaren deel uit van ons collectief bewustzijn.

    Volgens de diepere inzichten van oa de Chinezen, duizenden jaren geleden, is de mens een holistische afdruk van het universum, dwz, ieder deeltje van het universum, is aanwezig in iedere mens (en in ieder ander fenomeen van het universum)

    ons lichaam is een afdruk van het totale universum (God schiep de mens als zijn evenbeeld)Iedere cel bevat de totale informatie van het universum. Het microscopische kleine is gelijk aan het macroscopische grote (zo beneden, zo boven)

    Materie is de manifestatie van een gedachte = van een bewustzijn!

    ons lichaam is onze individuele uiting van onze individuele gedachten = ons individueel bewustzijn. Het is het voertuig dat perfect past bij ons individueel bewustzijn.

    Wij zijn gelijk aan het universum, wij zijn, ieder van ons, een volledige afdruk van het universum…verder nog wij zijn het universum “min” ons eigen lichaam…we leenden wat materie uit het universum om hiermee ons eigen huisje te bouwen dat ons in staat stelt om onszelf te manifesteren, te leven in dit universum. WE MAKEN ONS EIGEN LICHAAM.

    Ieder maakt zijn eigen lichaam naar eigen inzicht, naar eigen bewustzijn om zo je eigen leven te kunnen leiden, ten diensten van het grote geheel.

    Geleerden ontdekken vandaag dat geheugen geen opslagplaats is in onze hersenen. het geheugen is een niet nader bepaalde plaats in het universum. Onze hersenen zijn in staat zich hierop af te stemmen, dit noemen wij geheugen. onze hersenen zijn een afgestemde kring, zoals in jouw radio. Je draait aan de knop om een bepaalde post te ontvangen. Welke post jij in staat bent te ontvangen vanuit jouw hersenen hangt weer af van jouw bewustzijn. Iedere post is OK, iedere mens is OK….alleen, wij oordelen!!!

    Ieder van onze organen heeft een geheugen, ieder orgaan staat in rechtstreeks contact met een welbepaald deel van het universum en is jouw PERSOONLIJKE interpretatie van dat deel van het universum, jouw bewustzijns-interpretatie. ieder orgaan staat voor een bepaald bewustzijn, een bepaald ZIJN van het universum en vervult hiermee overeenkomend ook deze functie in ons lichaam. Zeg maar…het universum heeft een maag, milt, lever, longen Dikke darm, dunne darm, pancreas, blaas, gal ,nieren, hersenen, drie-vuidige verwarmer en niet te vergeten het hart (zetel van onze ziel zoals Descartes zei) en gouverneur van het hart, iets wat de Russen reeds aantoonden in de zestiger jaren maar ons wetenschap nog steeds niet erkent.

    Indien je het orgaan krijgt van een donor die jou qua bewustzijn en instelling sterk benadert ga je waarschijnlijk weinig hinder ervaren, is dit echter sterk verschillend dan zullen afstootverschijnselen zich manifesteren.

    De vraag of iemand dood is of niet hangt weer sterk samen met ons bewustzijn. welk deel van mijn leven is voor mij het belangrijkste, dit van het lichaam of dit van de ziel.

    de keuze aan iedereen, niets is slecht of goed, alles is wat het is en ieder maakt de keuze vanuit zijn/haar bewustzijn.

    Onze ziel kiest, zij oordeelt niet en eens worden we haar gelijke!

    Liefde voor iedereen!

  9. “Een meisje van acht krijgt het hart van een meisje van tien dat werd vermoord.”

    Ik snap dit verhaal niet helemaal. Hoe lang “mag” je dood zijn zodat ze je hart nog kunnen gebruiken voor transplantatie ?
    Een uur ?

    1. Hoe lang moet je dood zijn: Niet! Je moet hersendood zijn, maar het hart klopt kunstmatig (tja…). De longen worden ook kunstmatig “in leven” gehouden door kunstmatige beademing. Je mag dus niet dood zijn!

    2. een hart moet uit een levend lichaam gehaald worden het lijkt me sterk dat ze hersendood gemaakt is door de moordenaar en meteen naar een ziekenhuis gereden is om direct geopereerd te worden(dan ben je al te laat want bij hersendood kunnen je hersenen je hart niet meer doen kloppen dus de moordenaar moet haar al aan de beademing gelegd hebben)
      dus is dit verhaal bullshit.
      drie jaar te laat maar heej denkt niemand normaal na als je toch bezig bent met orgaandonatie dan is dit basisinformatie.
      En dan maar doen alsof dit soort verhalen heel geloofwaardig zijn en de media je iets anders wil laten geloven en de berichtgeving heel eenzijdig is, als dit soort verhalen niet binnen 2 seconden onderuit gehaald konden worden dan stond het misschien in kranten ja dan is het een verhaal of een gebeurtenis nu is het een verzinsel een sprookje om mensen die niet zelf nadenken bang te maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Naam *