Advertentie

E-book Lyme Kaj Alexander

Advertentie

Vaar Laura.. VAAAR!


Steeds meer mensen krijgen een oogje op de bangmakerij-industrie. Het kan ook niet anders, de tijd is er rijp voor!

Op 14 Mei plaatsten we hier al de weergave van de gesproken column van Maarten van Rossem op Radio 1, die exact deze strekking heeft. De bangmakerij-industrie. HIER dat stukje van Maarten.

Naast het projecteren van je eigen angst op allerlei zaken, is bangmakerij natuurlijk  ook (en wellicht vooral) een leep truucje om macht te krijgen over een situatie, over mensen en over geld. Wie bang is heeft hulp nodig en als jij die nou nét op dat moment biedt, ben je ‘in business’.

Hieronder plaatsen we een mooi relaas van schrijver Ton van der Kroon, o.a. bekend van zijn prachtige roman ‘De terugkeer van de Koning’ en het ‘Boek der Liefde, het verborgen evangelie van Maria Magdalena’.

Zijn uitgangspunt in dit verhaal is Laura, zeg maar de zeilster die te jong is om zeilsster te worden, omdat de witte zeilen van haar bootje kennelijk een prachtig projectiescherm waren voor velen die hun angsten erop kondern projecteren.  Een prachtig verhaal met een even diepzinnige boodschap. “Wees niet bang!” Vaar Laura, VAAAAR!!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vaar, Laura, Vaar!

Of: hoe Nederland ten onder ging

Door Ton van der Kroon

” He, Ton, ben je al terug van vakantie?” staat er op de voicemail. Het is mijn buurman. “ik moet je dringend spreken. Bel je me even?”

Auteur Ton van der Kroon, maar vooral mens!
Ton van der Kroon, auteur maar vooral mens!

Ik luister de andere berichten af,  kijk de post door en kijk op internet of er nog nieuws is. Het verhaal van Laura valt me op, het meisje dat solo rond de aarde wil varen. Het brengt de gemoederen danig in beroering, niet alleen bij mij, maar blijkbaar bij half -Nederland.

Waar we vroeger blijkbaar het lef hadden om dergelijke avonturen aan te gaan, lijken er nu hele hordes mensen, psychologen, kinderbeschermers, rechters, deskundigen en politici op de dijken te staan, die in koor roepen: “Niet doen! Niet doen! Veel te gevaarlijk! Niet je hart volgen, niet je droom achternagaan. Daar kan niets goeds uit voortkomen.”

Het lijkt een scene uit een kinderverhaal van Annie M.G. Schmidt. ‘Maar ik heb nog geen meter gevaren”, roept Laura verbaasd over alle ophef.

Het sprookje lijkt echter nog wat boosaardiger te worden: ‘Als dit zo doorgaat moeten we de vader en moeder de ouderlijke macht over het meisje ontzeggen,’  zegt de kinderrechter. ‘We hebben al naar Nieuw Zeeland gebeld, en ook daar gaan ze haar onverantwoordelijke gedrag niet goedkeuren,’ zegt een kinderbeschermer. ‘Misschien is ze in haar jeugd wel mishandeld door haar ouders,’ zegt een ontwikkelingspsycholoog.

‘Er moet grondig onderzoek worden gedaan,’ oordeelt de raad van de rechters. ‘Dit kan zo maar niet! Stel je voor dat alle kinderen op wereldreis zouden gaan. Wie denkt ze wel dat ze is, Pippi Langkous?’

Ik moet opeens denken aan de film de Truman show waarin de hoofdpersoon ontdekt dat er iets niet klopt in zijn veilige wereldje. Er vallen studiolampen op straat; de lift lijkt een filmset te zijn; zijn vrouw praat in reclameslogans; kortom; er lijkt iets grondig mis te zijn.

Wat een kracht had dat kind, maar vooral verbeeldingskracht!
Wat een kracht had dat kind, vooral verbeeldings-kracht!

Hij gaat op onderzoek, maar het lijkt alsof de hele wereld wil voorkomen dat hij zijn onderzoek voortzet. De ultieme poging die hij onderneemt is met zijn zeilbootje de zee opvaren om uit breken uit de wereld die hem steeds meer benauwd. Een storm steekt op, maar ondanks dat hij bijna verdrinkt, zet Truman door. Dan bereikt hij met zijn boot de rand van de wereld: de boeg van zijn boot blijft steken in de wand van een immense studio, die is opgezet om zijn leven vanaf de wieg te volgen in ‘the Truman Show’. Tijdens zijn worsteling met het water kijken duizenden mensen Live naar zijn strijd en vragen zich af of hij wint of verliest.

Het lijkt op het verhaal van Laura.

De zee: oneindige vlakte van golven, stormen, wind en zout, kusten en stranden. De zee opgaan betekende moed, durf en doorzettingsvermogen. Het betekende voorbij de horizon gaan, nieuwe gebieden ontdekken, het avontuur tegemoet treden. De zee op varen staat symbool voor je droom achternagaan,  je hart volgen, je passie waarmaken… Het betekent ook de strijd met het water aan gaan. Zou het daarom Nederland zo raken in het hart, vraag ik me af, een land dat worstelt met water, dat dijken bouwt om zichzelf te beschermen, en dat groot is geworden door de wereldzeeën te bevaren?

Mijn buurman belt op. ‘he, Ton, je weet dat ik niet van de samenzweringstheorieën ben, maar wat ik nu heb uitgevonden…!’ fluistert hij door de telefoon. ‘Nee, niet nog meer, denk ik.

“Ik ben eens gaan kijken wie er in de Raad van Bestuur zitten van al die grote banken in Amerika die uitgekocht worden…Het zijn allemaal dezelfden!. Eerst verkopen ze malafide hypotheken aan mensen die nauwelijks geld hebben om ze af te lossen. Deze hypotheken worden dan gebundeld en in een verzekeringsconstructie bij AIG ondergebracht. Hun balans is dan gedekt. Maar er is zoveel verstrekt dat ze een eventuele waardedaling nooit kunnen uitbetalen; vervolgens dreigen ze dat het hele bankstelsel omvalt als de regering niet toeschiet met miljarden aan hulp; dan worden ze met gouden handdruk ontslagen; hebben miljoenen verdiend, terwijl het bedrijf of de staat failliet gaat…. ” Mijn buurman draaft door. Ook zijn bootje helt gevaarlijk naar een kant.

“En weet je wat die financiële crisis in het totaal heeft gekost?”

“Nee, zeg ik onschuldig. “” € 7300 miljard… “

“Oh’’ Antwoord ik gelaten. Ik weet niet zo goed hoeveel 7300 miljard euro is.

Bankcrisis of 'Bang'-crisis
Bankcrisis of 'Bang'-crisis

“7300 miljard euro”, roept hij door de telefoon,”dat is € 1044 per aardbewoner!! Heb jij je ooit afgevraagd hoeveel de oorlog in Irak heeft gekost? En hoe we in die oorlog verzeild zijn geraakt?”

“Doet het NIPO daar geen onderzoek naar?” vraag ik hem ter geruststelling, maar hij luistert niet.  Mijn buurman begint danig in de gevarenzone te komen, besef ik me. Ik ruik de storm, en erger nog; de golven die hij maakt maken ook mijn boot aan het schommelen.

Zonder dat hij wacht op mijn antwoord gaat hij door. “De kosten van die oorlog gaat je voorstellingsvermogen te boven, maar de werkelijke vraag is: wie heeft al dat geld verdiend? Heb je je dat wel eens afgevraagd? Dat zijn weer diezelfde mensen.”

“Wie?”

“De mensen die aan de touwtjes trekken. Als je wat doorzoekt op Google en gewoon kijkt wie in welk bedrijf de macht heeft, dan schrik je je rot,” zegt hij onheilspellend. “Slaap je wel genoeg?” vraag ik hem bezorgd.

Maar mijn buurman wimpelt mijn vraag af en gaat door. “Weet je dat ze in Amerika aparte kampen hebben opgezet voor mensen die zich niet willen vaccineren? Ze heten FEMA kampen….En dat de WHO die vaccinatie verplicht kan maken? En weet je wie een grote vinger in de pap heeft bij de WHO?”

“De regering?” vraag ik. “Nee, de pharmaceutische industrie, de mensen die ook miljoenen verdienen aan de vaccinaties. Het bedrijf dat het vaccin produceert heeft een aantal jaren geleden per ongeluk naar onderzoekslaboratoria in 18 landen het virus opgestuurd, in plaats van vaccin. Hoe duidelijk moet ik zijn? Per ongeluk? Per ongeluk!?”  briest hij. “Weet je wat dat betekent? If it looks like a duck, it sits like a duck, it sounds like a duck, it probably is a duck!”

Ik weet niet meer wat ik moet zeggen.

“Heb je dat bericht gelezen over Laura die in haar eentje over de oceaan wil varen?” vraag ik hem voorzichtig.

“Wat heeft dat er nu in vredesnaam mee te maken?” gilt hij bijna door de telefoon. “ik heb het hier over een wereldcomplot!”

Ik laat de woorden van mijn buurman langzaam tot me doordringen. Opeens bekruipt me het bange vermoeden dat ik ook Laura ben, dat we allemaal Laura zijn, en dat ons land de afgelopen tien jaar steeds meer op de Truman Show is gaan lijken. Zou mijn buurman gelijk hebben? Ik denk aan de dingen die me de afgelopen jaren zijn opgevallen. Losse incidenten, maar zet ze bij elkaar en je krijgt een akelig nauwkeurig patroon. Een geheel van feitjes, gebeurtenissen en toevalligheden die schijnbaar niets met elkaar te maken hebben, maar bij elkaar een vreemd gevoel in mijn buik geven.

Worstel en kom boven! Waar zijn de tijden..? Uit het lied van Lange Frans en Baas B: "Dit is het land waar ik zal overwinnen aan het einde. Totdat je deze meezingt aan de ArenA-lijnen. En tot die tijd zal ik schijnen ik heb mijn hart verpand. Dit is voor Nederland.
Worstel en kom boven! Waar zijn de tijden..? Uit het lied van Lange Frans en Baas B: "Dit is het land waar ik zal overwinnen aan het einde. Totdat je deze meezingt aan de ArenA-lijnen. En tot die tijd zal ik schijnen ik heb mijn hart verpand. Dit is voor Nederland."

De premier kondigt een nieuw logo van Nederland aan; een modernere leeuw zonder de ouderwetse spreuk ‘Je maintiendrai’ erop. Kosten € 17 miljoen. “Niemand weet immers meer wat de spreuk betekent” verklaart de premier. ‘Ik houd stand’, denk ik, maar tegelijkertijd heb ik het idee dat ik de enige ben die afglijdt. Misschien is het maar beter ook om die spreuk eruit te halen. Hij is uit de tijd.

Ik denk aan Pim Fortuyn. Met zijn kale kop, zijn vreemde persoonlijkheid en heldere woorden was hij iemand die me wakker schudde. Hij noemde de dingen bij de naam, zei waar het op stond en ook al was ik het vaak niet mee eens met wat hij zei; hij bracht helderheid en frisheid in de gelederen. Maar het duurde niet lang – een dag na bevrijdingsdag, hoe symbolisch kan het – of zijn kop werd eraf geschoten. Hij was te ver met zijn hoofd boven het maaiveld uitgekomen. Hij was Laura, Neo, Truman en al die anderen.

“Een gevaarlijke wildeman”, had premier Kok hem genoemd. Die was nog bezig het debacle van Srebrenica te verwerken, waar we weliswaar schuldig aan waren, maar waar we geen politieke verantwoordelijkheid voor wilden nemen. Dat ging namelijk veel te veel kosten.

Door de inbreng van Fortuyn moest de oude generatie van politici het veld ruimen en een nieuwe lichting ging aan de slag: Bos, Balkenende, Rouvoet. Maar ook al doen ze hun best, het lijkt of Nederland desalniettemin steeds dieper wegzakt in de modder.

In het tweede deel van ‘Lord of the Rings’ komt een prachtige scene voor:

De koning van Rohan zit op zijn troon, maar is vermoeid, ziek en uitgeblust. Hij is zich niet bewust van de strijd die er woedt in de wereld, wentelt zich in zelfmedelijden en laat zich beinvloeden door zijn boosaardige raadgever Wormtong. Het is het beeld wat ik krijg als ik aan de Nederlandse politiek denk.

De koning is ziek en we laten alles rustig geschieden. We staan erbij en kijken ernaar. We zijn lethargisch en verzwakt, niet in staat om op te treden of krachtdadig te handelen. Heldhaftig, vastberaden en barmhartig. Helaas, niet meer. Vrij en onverveerd. Dat is verleden tijd. Normen en waarden? Ik weet niet precies waar ze op doelen, maar ik heb toch heel andere normen en waarden. In de tussentijd fluistert Wilders Wormtong kwade woorden in het oor van de koning. Hij zaait angst en tweedracht dat het een lieve lust is en niemand weet hem te stoppen.

Mijn buurman belt me op. “Weet je hoeveel dieren er per jaar in Nederland geslacht worden?”

“30 miljoen?” opper ik.

“500 miljoen! 500 miljoen!! Kippen, varkens, nertsen, koeien, paarden, kuikens, lammeren. En weet je hoeveel kilo’s vaccins, hormonen en medicijnen daarin gaan? Heb je daar wel eens aan gedacht? Dat is big business! En wie eet dat uiteindelijk op, al dat spul?”

Ik hang op. Ik word gek. Vaar, Laura, vaar, denk ik. Ik ga de stad in met de tram, maar vergeet uit te checken.  “Dat kost € 4- meneer”, zegt de conducteur. “Maar ik heb die rit helemaal niet gemaakt! Kan u dat niet ongedaan maken?”

“Dat kunt u alleen bij het centraal station. Daar kunt u een formulier krijgen en dan wordt het geld teruggeboekt op uw rekening.” Ik pak de tram naar het Centraal Station en vergeet van de weeromstuit opnieuw uit te checken. ‘8 Euro!’ denk ik.

De OV Chipkaart: ook een symbolisch pictogram voor van-het-kastje-naar-de-muur?
De OV Chipkaart: voor velen wellicht ook een symbolisch pictogram voor van-het-kastje-naar-de-muur?

Wie heeft dit systeem in godsnaam bedacht? En: Waarom? Om personeel te kunnen ontslaan? Om zwartrijders te kunnen vermijden (hoeveel waren dat er? Zijn zwartrijders vooral Marrokanen?) Voldeed de strippenkaart niet meer? Een miljoenenoperatie waarvan ik me afvraag wie er in vredesnaam baat bij heeft. De installateur van die metalen poortjes? Of de GVB die verdient aan alle mensen die net als ik vergeten uit te checken bij het verlaten van de tram..?

We leven in een wereld die steeds minder vrij wordt, waar steeds meer regels gelden, steeds meer controle is, waar ondernemerszin steeds vaker wordt afgeremd, waar bureaucratie en kafka-achtige toestanden zich voordoen, en de burger steeds meer betutteld wordt.

Waar kinderen in de gevangenis worden gezet omdat hun ouders illegaal zijn; waar we niet meer op onze paspoortfoto mogen lachen; waar we straks verplicht moeten worden gevaccineerd; waar we via de mobiel en OV-chipkaart tot op de seconde gevolgd kunnen worden; waar monsterprojecten als de Noord-Zuid lijn, de BTW-lijn of de Joint Fight Striker worden doorgedrukt; waar een Europese grondwet op slimme wijze wordt doorgevoerd; waar we onze buurman mogen verklikken als-ie zijn huis onderverhuurt; waar we sluipenderwijs vertrouwd raken met genetisch gemanipuleerde voeding; waar buitenlanders als gevaarlijke mensen worden gezien; waar hun religie als de oorsprong van alle kwaad is (waar heb ik dat eerder gehoord?).

En deze lijst is willekeurig aan te vullen met veiligheidscamera’s, Sociale diensten, UMTS straling, de codex Alimentarius die homeopathische middelen verbiedt …..

Terwijl we op TV vermaakt worden met steeds meer programma’s die er volstrekt niet toe doen, louter om ons in slaap te sussen, lijken we ons niet bewust van een sluipende dreiging die zich meester maakt van Nederland.

We worden niet bedreigd door stijgend water of een gevaarlijk virus, maar door  iets wat veel gevaarlijker is: ANGST.

Angst voor het onbekende, angst voor het nieuwe, angst voor chaos, angst voor onze dromen, angst voor het volgen van ons hart… Niet doen! Niet doen! Veel te gevaarlijk!

Ik zie overal tekenen van de chaos om me heen en begin te twijfelen aan mezelf. Heb ik als puber teveel boeken gelezen als 1984 en Brave New World? Is er helemaal geen samenzwering? Is het alleen maar onwetendheid, verwarring, menselijk falen? Is er geen schuldige? Geen zondebok? Noch de buitenlanders, de belastingdienst of de regering? Maar wie dan wel? God. Die bestaat al niet meer sinds de jaren zestig. Mijn ouders? De buurman? Ikzelf….?

Of is er helemaal geen probleem? Zie ik spoken?

“Momenteel heerst er een jubelstemming” zegt de directeur van de BinckBank over het beursklimaat. (Wat is de Binckbank?)  “Als bank hebben wij geen mening over het verloop van de crisis, maar ik denk zelf dat we het ergste wel gehad hebben.”  Zie je wel, ik maak problemen die er niet zijn. Ik heb een mening over een crisis, waar zelfs de banken geen mening over hebben. Crisis, what crisis?

Ik draai door. De storm steekt op. Mijn bootje schommelt vervaarlijk op en neer.

Als ik weer thuis ben, kijk ik even op Google Nieuws. ‘Laura is onder toezicht gesteld van bureau Jeugdzorg. De vader mag aanblijven. Er is nog niet aangetoond dat hij een slechte vader is.’

Ik vrees dat een paar maanden onderzoek weleens het tegenovergestelde zou kunnen aantonen. Wie weet was Laura wel ongewild drugskoerier voor haar vader? denk ik opeens. Zit die vader ook in het wereldcomplot. Ik weet het niet, maar het zou kunnen. Van Laura’s moeder hoor je weinig. Die woont in het buitenland. Dat is een veeg teken. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik er van overtuigd begin te raken dat haar vader een gevaarlijke crimineel is, die het beste achter slot en grendel zou moeten worden geplaatst.

Tringgg. Mijn buurman.”Weet je waarom de gloeilamp voortaan verboden is? Puur protectionisme. Dan kunnen de arme landen hun gloeilampen niet meer kwijt. Europese bedrijven hebben inmiddels het patent op die fletse spaarlampen. Jij dacht zeker dat dat een maatregel voor het milieu was?”

Ik kan geen woord uitbrengen. Ik leg de hoorn weer neer.  Tringg.

“Nee, nu even niet. Het is genoeg,” roep ik door de telefoon. Maar het blijkt een medewerker van de Postbank te zijn. Oh nee de ING. “Meneer, excuses voor het storen, maar wilt u ook een kapitaalrekening?”

“Ik heb niet veel kapitaal.” antwoord ik,  wat uit het veld geslagen.

“Maar dat hoeft ook helemaal niet”, antwoord de man. “Zodra u wat geld heeft, wordt het automatisch naar uw kapitaalrekening doorgeboekt, en krijgt u daar 5 % rente op. Dan kunt u geld verdienen aan uw geld, zonder dat u er iets voor hoeft te doen. Dan groeit uw kapitaal. Dat is gunstig voor u en gunstig voor de economie.”

“Dát klinkt heel fijn”, antwoord ik, “maar ik hoef niet echt te verdienen aan mijn geld. Ik wil alleen maar dat u het bewaart.”

“Wilt u niet verdienen?” vraagt de medewerker verbluft. “Maar dat wil toch iedereen?”

Laura wil niets anders dan haar droom achterna zeilen..
Laura wil niets anders dan haar droom achterna zeilen..

Ik denk aan Truman en aan de woorden van Laura. “Ik wil mijn droom achterna.”

“Maar dat is nu precies wat ik bedoel”, roept de man opgetogen. “Als u een kapitaalrekening opent kunt u later, als u veel kapitaal hebt verzameld, alle dromen achterna jagen die u heeft. Is dat niet geweldig?” en de man laat een veelbelovende stilte klinken.

“Nee, dank u. Ik laat het liever zoals het is.”

“Maar, meneer, u krijgt het gratis. U hoeft er niets voor te doen!” De man smeekt me bijna.

“Toch niet, dank u wel.” Ik wordt steeds vastbeslotener. Ik moet denken aan een vriend van me die huizenmakelaar is geweest en na de huizencrisis uit de business stapte. “Een huis is om in te wonen, niet om aan te verdienen”, zei hij. “En dat geldt ook voor geld.” Ik moest lang nadenken over zijn woorden.

“Alstublieft, meneer, wilt u het voor mij doen?” klinkt de stem van de medewerker na een lange en beladen stilte. “Ik krijg er namelijk provisie op.” De schaamte klinkt door de telefoon. Ik heb meelij met de man.

Ik moet denken aan het verhaal van Momo, waar de grijze heren langzamerhand de wereld in hun greep krijgen.

'In just a while, nobody will ever remember Giroblauw'
'In just a while, nobody will ever remember Giroblauw'

De vertrouwde Postbank heeft plaatsgemaakt voor de deftige ING. Internationaal, niet meer zo kneuterig nederlands, weg met dat giroblauw past bij jou; dat paste helemaal niet. Het gaat om groot geld, professionaliteit, modern bankwezen, een zakelijke markt die om innovatie vraagt. Geen oude blauwe giromaten, maar frisse oranje.

Momo, Laura, Truman, Neo, Frodo… de lijst wordt steeds langer, het  systeem steeds ingewikkelder. We hebben meer wildemannen nodig, of narren, of kinderen die zich niets aan trekken van kinderrechters. Waar zijn de Pietje Bellen, de Swiebertjes, de Tita Tovenaars, de Floris en Sindala’s, de Hansje Brinkers van Nederland? Diegenen die als het water aan de lippen staat de moed hebben om hun hart te volgen.

“Ik snap hoe het in elkaar zit”, zegt mijn buurman als ik hem bel om te vragen hoe het er mee staat. “Kijk, vroeger speelden we monopoly.’ Dat weet ik nog maar al te goed, bedenk ik me. Het spel eindigde steevast in ruzie. Mijn oudste broer was de bank en die won altijd. Later is hij bankier geworden in Manhattan. Hij kocht en verkocht bedrijven voor banken als Morgan Stanley. Een lucratieve business waar hij altijd bonussen voor kreeg.

Miljoenen dollars gingen er in om, en duizenden mensen verloren er hun baan door. Als afschrift van de bonus kreeg mijn broer een schilderijtje waarin de deal en de namen van de medewerkende banken vermeld stonden: JP Morgan, Lehmann Brothers, The Bank of America, ABN Amro etc. De grote jongens. Mijn broer mocht erin mee spelen, totdat hij verloor. Hij kreeg AIDS en keerde terug naar Nederland. Ik kreeg van hem de schilderijtjes met de bonussen, waar ik later de bonussen uit heb gehaald en er andere plaatjes in heb geplakt.”

“Kijk”, zegt mijn buurman. “Als je maar lang genoeg doorspeelt is er één winaar en de rest verliest. Dat is de opzet van het spel. Dat is in het gewone leven ook zo.”

“Oh ja?” vraag ik beduusd. Ik probeer al jaren niet de verliezer te zijn, sinds de Sociale dienst verklaarde dat ik niet levensvatbaar was. Ik dacht dat dat aan mij lag. Blijkt dat volgens mijn buurman nu opeens door het systeem te komen.

“Ik zal het je uitleggen; ieder systeem waarin een exponent zit, groeit toe naar een limiet. Dat is een wiskundige zekerheid. Ook al is het maar één of twee procent, dat maakt niet uit. Dardoor krijg je een exponentiele curve die eerst langzaam stijgt, uiteindelijk steeds sneller, todat –ie bijna vertikaal stijgt. Dan zijn de rapen gaar. Steeds meer geld komt in handen van steeds minder mensen. De grote groep verliezers – waar jij ook toe behoort – voegt hij er terloops aan toe, moet steeds meer afbetalen via hypotheken, inkomstenbelastingen, omzetbelasting, verzekeringen om het systeem in stand te houden en de gigantische schulden af te betalen van geld wat uiteindelijk maar bij een paar mensen terecht komt. Ben je daar nog?” vraagt hij. Het duizelt me.

“Dus we bewegen naar een limiet, een eindpunt?”

“Klopt, dat proberen ze nog een beetje te rekken en uit te stellen, maar het is onomkeerbaar, net zo onomkeerbaar als het zinken van de Titanic op het moment dat er meer dan 5 laadruimen onder water lagen. Alles is met alles verbonden, begrijp je. Als er een bank valt, valt de rest ook, omdat ze allemaal leningen hebben uitstaan bij elkaar, die uiteinlijk gedekt zijn door de staat. Maar wie dekt de staat? Dat zijn wij. Jij en ik. Kijk maar naar IJsland. Die liggen al onder water.”

Als het gesprek is afgesloten, ik de hoorn erop heb gelegd, moet ik de rand van het bureau vasthouden om niet weg te zakken. Het bootje van Laura is inmiddels een hele Titanic geworden. Alles zakt weg in de diepe oceaan. Hoe komen we hier ooit nog uit? Help, denk ik. Help, Laura!

Alsjeblieft, ga varen. Doe het voor mij, en al die anderen. Neem die boot, kaap desnoods een schip. Wordt piraat en schrijf je in in Somalië. Ik zal voor je bidden, en als het nodig is de Marine om de tuin leiden op mijn surfplank. Ik offer me op. In mijn hart reis ik met je mee.

‘Vaar wel, Laura,’ mompel ik als laatste woorden voordat ik onder mijn bureau op de grond ineen zak.

Epiloog

Als ik bij bewustzijn ben gekomen besluit ik naar de film te gaan. Ik moet hieruit, weer nuchter worden; dat hele verhaal over Laura vergeten. Zoek het maar uit met je boot. Ik moet overleven.

Maar het verhaal van Laura achtervolgt me meedogenloos. Ik zie het voorfilmpje van de nederlandse film ‘De Storm’ over de watersnoodramp in 1953. Grote golven overspoelen Nederland. Een verhaal over helden en rampspoed. Een verhaal over overleven en vergaan. De titelsong is ‘Geef niet op.’

Geef niet op? Maar wat moet ik dan? Hoe komen we hier ooit uit?

U mag met dit artikel doen wat u wilt; er zit geen copyright op. U mag het doorsturen, copieëren, doormailen of in de prullebak doen. Allemaal goed. Ik stuur geen advocaat of rechter op u af.

Op mijn site vindt u alle andere artikelen: www.tonvanderkroon.nl

Met vriendelijke groet, Ton van der Kroon

Advertentie

97 thoughts on “Vaar Laura.. VAAAR!

  1. Je ratiola zegt actieve euthanasie als je haar laat gaan, maar toch zou ik er soms zonder niks zo achteraan willen zwemmen. Voor de leerplicht hoeft ze het niet te laten. Ik pluk met een lapje voor mijn oog ook maar eens zo’n drie-master uit de haven denk ik…

  2. Héééérlijk stuk dit! Prachtige satirische illustratie over hoe Nederland ten onder gaat aan zijn regeltjes en overgestructureerd is. Was al een fan van Ton vanwege zijn boeken, en zijn artikelen zijn duidelijk ook de moeite waard! Wat mij betreft graag méér van deze samenvattingen zodat we beseffen dat we autonoom zijn en dat gaan opeisen!

  3. Wie wil er nu niet zulke stinkrijke ouders hebben die ff een bootje voor je regelen. En paps en mams zijn ook nog eens zeer internationaal. Wat wil je nog meer.
    Nou, gewoon uit varen dus en verzuipen. Hoeveel straatarme kinderen moederziel alleen, moeten dagelijks veel gevaarlijkere situaties het hoofd bieden.
    Ik vind dat hier zeker het gelijkheidsbeginsel moet toegepast worden.
    VAREN met die hap.

  4. laat de wind door je haren waaien
    laat de boot jouw dragen en tillen
    dat heel je leven een lieve lust is
    zwieren en zwaaien op zee
    ik ga met je mee
    Jouw vrijheid is Mijn vrijheid.
    Vaar Laura Vaar voor mij!

  5. Een mooi stuk ja….. Ze is 13! En misschien al heel wijs etc. Waarom niet uitvaren met 2 boten? Ik blijf dit meer koppigheid vinden dan iets anders.
    De gevolgen zijn te groot en dit heeft…in dit geval…. niets met bangmakerij te maken. Dat er straat kinderen zijn die dagelijks hele gevaarlijke dingen tegenkomen…. Is verschrikkelijk en niet de bedoeling. Dit is geen goede vergelijking ( Droppie…). Ik zag NIET dat ik het eens ben met de gaan van zakken rond Laura en haar ondertoezicht plaatsen. De bedoeling was ( dacht ik tenminste…) dat je, je verantwoording als ouder altijd moet nemen. Dit heeft NIETS meer met verantwoording te maken. Hoe mooi het ook verwoord wordt. Dit is doordrammen. En erg voor Laura. Ze kan het…..dat weet ik. Maar, dat is niet …The point. Zien jullie dit niet? X

  6. Misscihen zien we het wel anders Willing? We projecteren onze angsten op haar witte zeiltje..
    Denk je nou echt dat die ouders haar lieten gaan, als ze het niet zou kunnen..?? Zeg scheepsjongen van Bontekoe, waar is je VOC-mentaliteit gebleven..?

    1. Mmmmm VOC mentaliteit? Ontvoeren van mensen uit Afrika en verkopen aan de hoogst biedende ??

      Ken uw geschiedenis!

      (De te verwachten reactie van Guido; het was een grapje ……)

  7. Hey, all aboard. Zo te horen is de bemanning al compleet, en als de “eigenaar” moeilijk doet spijkeren we hem met zijn houten poot aan het dek vast. Let’s hoist the sails!

  8. Já zeg..helemáál het einde zo’n stuk tekst. !! Geweldig neergezet.

    Met tranen van de lach in mijn ogen, maar met het schaamrood op de kaken besef ik dat ik die buurman wel heel erg goed ken. LOL…
    Ik zal rustiger aan doen voortaan goed? Niet iedereens bootje zo laten schommelen, incluis de mijne.

    Bedankt voor dit geweldig stukkie!

  9. Ik projecteer geen angsten op haar witte zeiltje. Waarschijnlijk zien we het inderdaad anders. It’s about responsibility. Een scheepsjongen is niet alleen…projecteren je,je VOC-mentaliteit niet op haar? Wil je dit voor haar of voor jezelf? De romantiek ervan is heerlijk……Maar er klopt iets niet en ik heb het niet over Laura. Want nogmaals dat ze het kan staat als een paal boven water.X

  10. @Willing
    Volgens mij spelen hier inderdaad een heleboel belangen mee, die helemaal niets meer met de persoon Laura te maken hebben.
    Ja, projecties dat ook. Voor mij wringt het aan alle kanten, maar om dat hier helemeaal uit te typen gaat me net een brug ha ha, zee te ver.

  11. Humanity sacrificed itself a great many times for the next generation to survive…. Was this worthwhile and should we carry on, or should we start job-hopping, looking for some new adventure instead?


    TOP TOP TOP stuk

  12. cool nog iemand die verbanden legt die er niet zijn, flikker alles maar op een hoop.

    En trouwens ben een ervaren zeiler en een kind van 13 heeft niet de fysieke kracht om de wereld rond te zeilen.

  13. Laat staan de golf van aiden over te steken, wat zou die huidige prijs zijn voor een nederlands 13 jarig blond gijzelaartje tegenwoordig?

    Dit maakt de nederlandse overheid chantabel dus uit landsbelang no-way

  14. @Reasonable: zou het ook niet lukken, als je de hele tijd de wind mee hebt? Figuurlijk gesproken dan, bedoel ik dan voor meer dan de helft.. Enne.. Ga je nou ook al overal spoken zien? Hoe lang heb je zelf al niet meer gezelen, eh, gezeild..?
    Waar is ieders vrijheid gebleven, dát is de essentie. Zelfbeschikkingsrecht, ook zo’n mooi woord. Je gaat toch niet voor de ouders van een kind zitten beslissen, als die wel toestemming geven. Maar de vraag is natuurlijk of deze niet een soort ‘druk’ op haar hebben uitgeoefend. Ik heb geen van 3-en horen spreken, dussuuh…
    @Droppie: en als je roeit met de riemen die je hebt? Ben wel benieuwd naar wat er onder dat tipje van de sluier ligt..

  15. Ton, hier nog iemand die het prachtig vindt! Ik zet het op mijn website denk ik, en stuur het door via hyves aan mijn vrienden … zoiets. Net zolang tot iedereen het gelezen heeft!

    Trouwens vreselijk dat zo’n kind dan onder curatele (of wat was het precies) gesteld wordt van het uiterst incapabele … jeugdzworg. grrrr

  16. Captain Hook, geen man overboord! Rustig blijven. Anders gaan we allen naar de haaien. Enteren kunnen we straks volop, daar in het ruime sop. Als de wind weer in de zeilen staat..!

  17. Loop langzaam tegen de 50, ben 2 meter en 120 kilo’s. Zit hier met vocht in me ogen….Ton, complimenten voor dit geweldige stuk!!! Guido, bedankt voor het plaatsten. En Laura, ga wijffie, ga!!

  18. @Tsja.. had je nog nooit eerder sambal gegeten..? Vocht in je ogen valt nog wel mee, maar IN je boot.., da’s een heel ander verhaal! Wat heet! Als je maar geen averij oploopt, een droogdok is niet te betalen!

  19. Ben het met je eens over Pimmetje en over de fharmaceurische industrie en vele dingen maar over Laura 13 jaar over de wereld gaan zeilen terwijl de Somalicse piraten op de loer liggen daar kan ik het niet mee eens zijn dus voor mij laura zeil niet Het is potfer een kind van 13 jaar dat is te gek voor woorden laat ze nog maar even wachten moet ze zo nodig in het book off records nee toch ?? Ze doet het voor haarzelf of niet ?? Het kan ook later ! Het is een kind !! Snap dat nou toch eens !!

  20. Een dertienjarige wil de wereldzeeën bevaren en wordt tegengehouden door de rechter. Tja, je kunt het zien als typisch Hollandse benepenheid, gebrek aan avontuur of betutteling;ik ben blij dat het meisje weerhouden wordt van een niet ongevaarlijke onderneming die een ervaren volwassen mannelijke (meer spieren) zeezeiler al problemen genoeg zal opleveren.
    Kan me trouwens niet aan de indruk onttrekken dat Laura’s wens gewoon een kreet om aandacht is. Je ziet het n.l. vaak gebeuren dat een kind, van jongs af aan meegetrokken in een ouderlijke hobby, zich alleen verzekerd weet van aandacht als hij/zij op het zelfde gebied een opzienbarende prestatie levert. Laura is letterlijk op een boot geboren en heeft het zeilen met de paplepel ingegoten gekregen. Logisch dat zo’n meisje in een situatie waarin haar ouders niet meer bij elkaar zijn, op haar manier naar goedkeuring hengelt. Het trieste is dat deze ouders het kennelijk niet kunnen opbrengen om haar duidelijk te maken dat ze er nog een paar jaar van af moet zien omdat ze haar niet willen missen en haar een hoop ellende willen besparen. Ouderlijke liefde betekent namelijk ook grenzen stellen, en je kind zoveel mogelijk behoeden voor sitaties die ze in haar eentje niet het hoofd kan bieden.

  21. de vader van pipi langkous was ook zeerover en toen vonden we het allemaal nog geweldig die vrijheid van dochter Pipi !
    nu dreigen we allemaal onze eigen bromsnor te worden en boze jaloerse stiefmoeder in één
    het afzichtelijke staatskindertehuis genaamd jeugdzorg is nu kennelijk de norm geworden
    en maar lachen om die rariteiten in de voormalige ddr
    zijn we zonder dat we het kennelijk in de gaten hadden in de afgelopen jaren snel omgevormd tot kruiperige klikspanerige sovjets?!
    als ik naar al die aftandse peperdure groene fiscale micro brom mobielen om me heen kijk was de Trabant nog een progressief blitzbakkie eersteklas!
    en je kan het woord bootje al nauwelijks meer uitspreken of je wordt meteen met prikkende oogjes duidelijk gemaakt dat je wel een kriminele kapitalist moet zijn, anders kan het kennelijk niet meer in het tegenwoordige belasting klimaat

    Hey Joyce dat wat jij zegt over naar aandacht hengelen op de leeftijd van dertien door dit soort escapades daar herken ik wel iets van (schaamrood op m’n kaken) toen ik dertien was….en misschien nog wel. Om in zee termen te bijven; “Het loopt hier de spuigaten uit”

  22. De verleiding is groot om na afloop van deze discussie ‘ns voor mijzelf, heerlijk dualistisch en bevooroordeeld, een lijstje te maken:
    ‘te veel stripboeken gelezen en/of computerspelletjes gedaan’
    versus
    ‘redelijk veilig in de realiteit verankerd’.
    Maar bij nader inzien heb ik eigelijk wel wat beters te doen.

  23. Mijn zoontje Jimi is nu 2 jaar oud. Hij is geboren in een gezin wat hem alle liefde van de wereld wil bieden. Een gezin wat hem wil beschermen en behoeden tegen alle leugens in de wereld.
    Vanaf het moment dat hij op mijn buik werd neergelegd had ik medelijden met hem. Hoe moest ik hem nu gaan vertellen dat hij eigenlijk vrij geboren is maar nooit echt vrij zou zijn? Tranen rolden over mijn wangen, van blijdschap, van euforie, van schuld…

    Nu is hij 2 en denkt dat de wereld is zoals hij het ziet. Als ik nu opsta en omhoog vlieg kijkt hij mij niet raar aan. In zijn realiteit is nog alles mogelijk. Beetje bij beetje wordt hem zijn realiteit afgepakt. Beetje bij beetje zal hij waarheden accepteren die geen waarheden zijn. Hoe hard ik ook mijn best doe om hem op te laten groeien vanuit een open vizier…er is geen ontkomen aan.

    Zodra hij veilig aan mama’s hand de deur uitstapt, ziet hij de nieuwe realiteit: Gejaagde mensen in dure kleding die racen over de wegen in te dure auto’s die laten zien hoe goed zij in deze maatschappij presteren, een supermarkt met een overdaad aan voedingsmiddelen waarvan misschien 5% daadwerkelijk voedzaam is, iedere 15 meter op straat wordt hij geconfronteerd met reclame van artikelen waar hij niets aan heeft, vriendjes en vriendinnetjes in de buurt hebben speelgoed als plastic geweren en mobiele telefoons waarvan de ouders het verantwoord speelgoed vinden……..

    Hij zuigt alles op als een spons en ik kan zo weinig doen om hem terug te brengen naar de basis, de basis van alles waar wij zelf zo veel kracht uit putten. Wij proberen op onze manier een bijdrage te leveren aan het herinneren van zijn oude realiteit; we zullen hem leren altijd vragen te blijven stellen, waarheden nooit meteen als waar aan te nemen, zelf keuzes te maken en vooral niet BANG te zijn.
    Niet bang te zijn voor de wereld, niet voor de mensen, maar vooral niet voor zichzelf. Wij hopen dat als hij volwassen is hij zijn ware realiteit accepteert en dit kan doorgeven aan zijn vrienden, zijn familie en zijn kinderen.

    Mijn zoontje Jimi is nu 2 jaar oud. Hij mag genieten van zijn eigen realiteit.

  24. Voor mijn gevoel wordt de realiteit uit het oog verloren door alle harrewar eromheen met Laura.
    Wanneer ik me voor stel dat mijn dochter van dertien t
    twee jaar lang een reis wil doen op zee om een record neer te zetten dan zou ik meteen nee zeggen. Het motief klopt niet. Het is dwingend omdat dit met de leeftijd te maken heeft.
    Voor mij is het onverantwoordelijk om een meisje van 13, 2 jaar alleen de zee op te laten gaan. Dat zou je wat mij betreft als ouder niet moeten willen.
    Laten we nou gewoon nuchter naar de situatie kijken. En hoewel ik de hele ophef weer idoot vind in Nederland, zijn we dan blind aan het worden voor de gevaren die er zijn. Want er zijn toch gevaren in deze waanzinnige wereld. Dat kunnen we toch niet ontkennen.
    Of ben ik nu niet meer helemaal in orde.
    We kunnen dit toch niet gaan verheerlijken en ons eigen behoefte aan vrijheid op projecteren. Dat kunnen we dat kind toch niet aandoen?

  25. @Bibi,

    Tragisch maar waar. De fuik is zo breed opgezet in deze consensus maatschappij dat je geen vin kan verroeren of je zwemt naarbinnen.
    Ik zag dit filmpje
    http://video.elsevier.nl/11778025/Het_kabinet_gaat_IJsland_achterna/
    zonet op Elsevier. Wouter B. gaat leningen aan ondernemers verzekeren via een garantie die wordt afgegeven aan de banken. Ik vond het gelijk een goed idee. Een dagje zonder stroom zitten kan heel verfrissend werken.

  26. @riet
    Ik ben het helemaal met je eens, uit mijn hart gegrepen. Een meisje van 13 opofferen aan een stelletje gefrustreerde gekken. Of ze nu wel of niet vaart. Alleen is in het laatste geval de schade misschien wat moeilijker te meten.

    @Bibi
    Sterkte dan maar in deze verrotte wereld. Jammer dat je jouw zoon niet de vrijheid gunt om zijn eigen waarheid, met vallen en opstaan, zelf te gaan ontdekken. Tenminste dat proef ik uit “Zodra hij veilig aan mama’s hand…”
    Wie is er nu BANG?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.