Advertentie

E-book Lyme Kaj Alexander

Wat is er met de stem van mijn ziel gebeurd..?


‘Niet kennende de weg, ga ik de weg met geopende handen’.. Dát staat er op de site van Riet Scheers, een regelmatig bezoekster van onze site. Riet schreef het onderstaande artikel en stelt zich voor:

“Mijn naam is Riet Scheers (1950). Ik heb in het begin van mijn leven allerlei hobbels moeten nemen, die me al vroeg op het pad van bewustwording brachten. Rond mijn 30ste, kwam ik in het dieptepunt in mijn leven terecht; na een lange periode van aanpassen, inpassen en me ‘voegen’, kwam ik op een punt dat ik het belangrijkste kwijt was, dat een mens heeft: ‘Mezelf’..!

Riet Scheers

Ik besloot de buitenwereld een tijdje de rug toe te keren en de puinhopen in mijn innerlijke en uiterlijke leven onder ogen te zien en orde op zaken te stellen. Stap voor stap volgde de reis naar binnen; op een weg die ik zelf in eenzaamheid moest plaveien en slechts in gezelschap van mezelf kon bewandelen. Nooit heb ik spijt gehad van mijn besluit, ondanks de vaak moeilijke en stormachtige momenten die ik onderweg heb gekend.

Daar, van binnen, ontmoette ik verschillende, verwaarloosde en ontkende delen van mezelf; ze verdrongen elkaar om mijn aandacht. Stuk voor stuk zag ik ze onder ogen, bracht weer tot leven door ernaar te luisteren.. Als een schaduw volgden ze me en doken steeds opnieuw op, vaak op de meest ongelukkige momenten.

Het donker werd lichter in mij op het moment dat ik mijn licht (aandacht) erop liet vallen en durfde te kijken wat tot dan toe in het verborgene (schaduw) lag. Er kwam meer orde in de chaos, waardoor ik steeds meer begon te begrijpen van mezelf. Door de maskers die ik had opgezet, was mijn kijk op het leven verwrongen en onverklaarbare woede maakte zich soms van mij meester. En mijn tranen, ze bleven maar stromen.

Het verleden gaf langzaam zijn geheimen prijs en geleidelijk vond ik het kind in mij: de Bron van inspiratie. Door de jaren heen kwam ik steeds méér met mezelf in contact en ik zie het leven nu als een avontuur; problemen zijn uitdagingen die mijn kracht toetsen. Ik ontdekte op een bron aangesloten te zijn, waaruit ik onophoudelijk kon putten. Deze mysterieuze bron aanvaard ik als mijn spiritualiteit. Ik heb geen behoefte deze kracht te onderzoeken noch te ontleden, want voor mij is deze kracht het mysterie en in mijn verbeelding spreekt zij tot mij als een eeuwig bloeiende bloem.

Er waren en er zijn nog steeds perioden dat ik overstroom van inspiratie en creativiteit, maar ook perioden van stilstand en leegte. Ik zie dat nu als mijn levensritme. Ik voel me een nieuwe knop aan een tak; een knop die geboren is om zich te ontwikkelen, haar geur te verspreiden en haar hart te tonen en zo tot volle bloei te komen. Dit geldt volgens mij voor ieder mens. En vanuit dit gegeven is mijn wens geboren om mijn ervaringen te delen met anderen.

Het doel van mijn reis is nog steeds mezelf ontdekken en accepteren wat ik tegenkom, zowel het positieve als het negatieve, ofwel een ‘volledig mens worden’. Maar vooral:  ‘Tot leven komen’..”

* * *

x

Wat is er met de stem van mijn ziel gebeurt..?

© Riet Scheers – mei 2011

x

Wij vrouwen zijn ver van onze instinctieve natuur verwijderd geraakt. Het vrouwelijke is eeuwenlang onderdrukt geweest. Vrouwen waren gevaarlijk omdat ze onvoorspelbaar waren. Ze hadden weet van de mystieke zaken waardoor ze niet te volgen waren. Ze konden omgaan met emoties, gaven er vorm aan. Ze vertoefden in werelden die met name door het mannelijke niet begrepen werd en daardoor ontkent en onderdrukt moesten worden.

“En wanneer je niet meer weet wie deze ‘Zij die weet’ is, luister dan diep in jezelf. Zij maakt zich kenbaar in de spontaniteit, de passie, de emotie, de drang om te leven, echt te leven. Luister naar haar, geef haar een stem en laat zij jouw koers bepalen.”

De angst voor vrouwen is altijd groot geweest, vooral voor sterke vrouwen. En nog. De instinctieve natuur is gevaarlijk, onvoorspelbaar en moet beheerst worden. Wij vrouwen hebben onze vrouwelijke natuur het zwijgen op moeten leggen om allerlei redenen. We pasten niet in het systeem van onderdrukking, van beheersing en machtsuitoefening van de gevestigde orde.

Maar op dit moment laat zij weer van zich spreken, ‘Zij die weet’.. Ze rommelt in de diepte van onze ziel en wil zich kenbaar maken. Ze wil haar zegje weer zeggen. Ze komt weer in beweging, ze begint weer te spreken, ze uit zich in boosheid, opstandigheid, passie en een intens gevoel van liefde, die indien niet opgeroepen door een minnaar, vanuit haar eigen diepte naar boven opwelt en alles omvat. Het leven omvat.

Zij is het onverwoestbaar zelf, het instinctieve, dat wel geschonden kan worden, maar nooit gedood. Zij zorgt ervoor dat er verandering en groei komt daar waar nodig. Wij vrouwen kunnen opnieuw naar haar luisteren, haar een stem geven, onze stem.

Wij kunnen met haar samenwerken, in plaats van tegenwerken. Wij kunnen aan haar kant gaan staan en ons uitspreken, haar kracht gebruiken om dingen te veranderen. Ons laten inspireren door haar. Wij kunnen haar een naam geven. Ze leeft in ons vrouwen en wacht erop gehoord te worden. Te worden herkent en erkent.

We zijn nog maar een aftreksel van haar doordat we zijn gaan twijfelen aan haar bestaansrecht en en daarom zien we ook niets terug van wat het vrouwelijke in wezen is. Open, ontvankelijk, koesterend en levengevend in plaats van levennemend. Krachtig, met een scala aan emoties, onvoorspelbaar, met scherpe nagels wanneer we worden aangevallen. Het recht om boos te worden, ruimte op te eisen, onze eigen ruimte te beschermen. We zijn door opvoeding en onze cultuur onderworpen aan de wetten van het mannelijke denken.

Hoe kunnen wij als vrouw zonder gevaar voor eigen leven aan de stem van ‘Zij die weet’, gehoor geven in een uitgeholde maatschappij die volledig in de ban is geraakt van structuren, geld en systemen waarin de mens, laat staan de vrouw al lang niet meer het middelpunt is waar het om draait.
In die mallemolen zijn we zo ver verdwaald van onze ware zelf. Viert de illusie hoogtij en worden mensen aan de lopende band opgeofferd. Het is een zichzelf vernietigend systeem die nooit kan overleven, omdat er geen in zit. Het gaat niet meer om levende individuen maar om dingen. Levenloze zaken die een eigen leven zijn gaan leiden.

.

Het gaat om geld, macht, gecreëerde behoeften en het vreet aan onze menselijkheid. Het gaat om het doosje, niet wat er in zit. Hoe brengen wij weer beweging in die ziekmakende toestand van z.g. welvaart. Wat kunnen wij als vrouwen, die het vrouwelijke vertegenwoordigen dat zo nodig is in deze wereld, bijdragen en op welke manier. Kijk naar moeder aarde, ze is het voorbeeld van wat er met ons vrouwen gebeurt is en nog gebeurt.

Gaan we in onze kracht staan, respecteren we onze eigen vrouwelijke natuur in plaats van er bang voor te zijn. Wie heeft ons wijs gemaakt dat zij niet deugd en waarom? Allemaal vragen die we onszelf kunnen stellen, die ik aan jou stel in de hoop dat je er over na gaat denken en een antwoord op probeert te vinden. En wanneer je niet meer weet wie deze ‘Zij die weet’ is, luister dan diep in jezelf. Zij maakt zich kenbaar in de spontaniteit, de passie, de emotie, de drang om te leven, echt te leven. Luister naar haar, geef haar een stem en laat zij jouw koers bepalen.

Je hoeft je eigen natuur niet te wantrouwen. Zoek haar in jezelf en wanneer je haar gevonden hebt en in jezelf tot leven gebracht zal zij je helpen je te bevrijden van de onderwerping van een te strenge opvoeding of de eisen van een te materialistische levenloze wereld.

Riet Scheers,

mei 2011

website: Bloesem4Free

8 thoughts on “Wat is er met de stem van mijn ziel gebeurd..?

  1. Wat ontzetten mooi, Riet, dankjewel.

    Ik wil later hier nog wat bij dragen, over de vrouwelijke kracht.

    Ik wil je uitnodigen eens naar Equi te kijken, bronkracht:
    letterlijk waarde hechten aan elkaars bestaan.

    Leven laten leven.

    Het woord ‘laten’ niet als de actieve variant, maar de latende variant…….

    Krachtige, liefdevolle groet,

    Astrid

  2. Hallo Riet,

    Ik wil je uitnodigen om de bronkracht van de vrouwelijke kracht waarover je schrijft, helemaal naar voren te halen, en het randje van ‘martelaarschap’ daar omheen, te veranderen naar een grote uitnodiging tot verbinding.

    ‘Kijk naar moeder aarde, ze is het voorbeeld van wat er met ons vrouwen gebeurt is en nog gebeurt.’

    Wordt dan bijvoorbeeld:

    ‘De vrouwelijke kracht van moeder aarde ontvangt vanzelf de mannelijke kracht van het leven en transformeert daaruit nieuw leven. Bestaan, leven, schoonheid, voeding, inspiratie: moeder aarde schenkt het ons allemaal vanzelf vanuit haar vrouwelijke kracht die vanzelf verbindt, draagt, transformeert, voedt, beschermt en schenkt.
    Vanzelf.
    Helemaal vanzelf.
    Zij heeft daar geen belastingen of politiek voor nodig.

    Ik nodig iedere vrouw en man uit om deze bronkracht ook in zichzelf te zien, en in zichzelf te kunnen ervaren, dat het leven vanzelf leeft. In leven zijn is het enige wat we ‘nodig’ hebben, dan leeft het leven zichzelf.

    Bronkracht zelfbeleving: http://transitie.equi-place.net/index.php?hoofd_id=33 .

    Wij roepen vrouwen niet op ‘iets aan de wereld van nu te doen’.
    Wij nodigen iedereen uit om zich in vrijheid met elkaar te verbinden, zonder elkar te belasten. Dan komt de kracht van vrouwen vanzelf in vrijheid tot haar recht.

    Dit is een groots vrouwelijk gebaar/uitnodiging: leven laten leven.
    We are all invited on this planet.

    Alle verhalen zijn los gelaten.

  3. Prachtig verhaal. Doet mij denken aan mijn eigen werk als zwangerschapsbegeleider. Door ons eeuwenlang te voegen naar de mannelijke norm lijkt het net alsof wij vrouwen niet (meer)in staat zijn om ons eigen kind te baren, maar hier komt het goede nieuws: We kunnen het nog steeds. Ons lichaam heeft het nooit verleert. Maar je moet je wel kunnen losmaken van ‘het systeem van onderdrukking, van beheersing en machtsuitoefening van de gevestigde orde.’

    http://www.youtube.com/watch?v=4grRewQ-AQ0

    Liefs,
    Minke

  4. hoi Riet,

    Ik ervaar dat er nu in het instinctieve, onvoorspelbare (irrationele) vrouwelijke zijn, net zo als bij het niets ontziende, recht omlijnde mannelijke, gevraagd gaat worden.

    Hoe ontstijg ik mijn (of onze, zoals je wil) eigen pitfall, op momenten dat ik moeten kiezen voor een gezamenlijk hoger belang.
    We mogen toch zeker samen de regenboog over wandelen.

    Want een vrouw kan in dag verwoesten waar een man zijn hele leven aan heeft gewerkt, met onverklaarbare redenen. Niet omdat zij het weet ( behalve de ingewijden vrouwen) maar omdat er iets anders aan de hand was/is. Wat door vrouwen zelf onderdrukt of niet begrepen word. Dat is natuurlijk erg persoonlijk.

    Ik zie dat in de praktijk zo weinig terug. En ik weet wel dat onze samenleving een beetje onhandig in elkaar zit, maar kiezen voor iets, is wat anders als weten wat je niet meer wil. Gelukkig lukt het enkele wel !

    Ik kijk zoveel vrouwen aan face to face, maar herken er maar weinig die in hun liefde blijven wanneer er gevraagd wordt :

    hou je van mij of eigenlijk alleen van jezelf. En gebruik je mij daarvoor.
    Het eeuwigdurende rad is voor iedereen uit evenwicht, maar daar staat wel tegenover dat je moet durven te kiezen. Het verhaal kan ook andersom worden geschreven ik weet, ik weet. Maar in het algemeen zie ik vrouwen met bosjes vallen voor bepaalde mannelijke gedragspatronen. En staan er nog te weinig vrouwen werkelijk op

    je schrijft : Je hoeft je eigen natuur niet te wantrouwen. Zoek haar in jezelf en wanneer je haar gevonden hebt en in jezelf tot leven gebracht zal zij je helpen je te bevrijden van de onderwerping van een te strenge opvoeding of de eisen van een te materialistische levenloze wereld. Maar, dat is nog steeds een slachtoffer die ik hoor spreken.

    Ik zal het niet tegenspreken het is allemaal waar, maar is dit je natuur ?
    Volgens mij is het vrouwelijke principe, weten wat moeder (aarde) wil scheppen en overdragen op (mannen en vrouwen) en dat zielloze dat er inderdaad heerst durven te veranderen, door gezamenlijke verantwoording te nemen, door samen op te staan, hoop dat daar wat meer verandering in mag komen. Zodat we allemaal durven te gaan scheppen vanuit ons eigen Licht.

    Wens je natuurlijk veel succes, want net zo als voor mij, is het oefenen en oefenen.

    Bert

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.