Wellicht ken je de verhalen van de Amerikaanse admiraal Byrd, die vliegexpedities maakte in het Zuidpoolgebied. Zijn onthullingen waren wereldschokkend; hij sprak bijvoorbeeld over tropische gebieden, die hij in het ijs had ontdekt. Kennelijk waren dat warmwaterbronnen, gevormd door het vulkanische karakter van Antarctica. Maar admiraal Bird liet tussen de regels van zijn verslagen duidelijk merken dat er méér speelde dan hij de wereld vertelde…
Zo was er de nazi-basis ‘Neu Schwabenland’ op Antarctica, die tijdens de Tweede Wereldoorlog kennelijk was vormgegeven. Nadat het Duitse leger de overgave had getekend, werd vlak na de oorlog een operatie opgetuigd, ‘Operation High Jump’, die ten doel had om deze nazi-basis te onthullen en evt. te vernietigen.. Weinigen weten dat deze operatie een veldslag werd, waar GROTE VERLIEZEN te betreuren zijn geweest.. Bizar toch, dat deze essentiële info zo lang in de doofpot is gedrukt..?
We raden je aan, wanneer deze informatie je intrigeert, te kijken naar waardevolle bronnen op ’t internet; verhalen die deze 2 essentiële bronnen zullen bevestigen en je uitgebreider zullen informeren.
* * *
Wat maakte NASA Apollo-astronaut Buzz Aldrin
in Antarctica zo bang?
“We hebben dingen ontdekt die we
niet hadden mogen ontdekken.
We hebben het gezicht van het kwaad gezien
en we zijn allemaal in gevaar.”
– Buzz Aldrin –
* * *
*
Welke ‘gruwel’ schuilt er onder Antarctica…!!?
2026 © WantToKnow.nl/be
*
Er ligt een groot geheim verborgen onder het ijs van Antarctica. Wat dacht je van militaire klokkenluiders die melden dat er sprake is van grote buitenaardse bouwwerken onder het 3 kilometer dikke Antarctisch ijs. Klokkenluider en commando (Navy Seal) ‘Spartan 1‘ liep naar zeggen door een buitenaardse gang met mysterieuze hiërogliefen. Hij vertelde zijn verhaal aan de gerenommeerde onderzoeksjournaliste Linda Moulton Howe. Wat te denken van zijn claim, dat de aanwezigheid van buitenaardse wezens op Antarctica al eeuwenlang een feit is..?! En dat dit verband houdt met ‘Star Gate’-portalen rond de aarde en buiten ons zonnestelsel. Lees rustig verder, want dit is nog maar het begin van dit verhaal..!!
Een andere klokkenluider, ‘Marine Spartan 2’ zegt dat dezelfde symbolen die onder Antarctica werden gezien, ook op de maan en Mars te vinden zijn. Beide klokkenluiders vertellen Linda Moulton Howe dat buitenaardse wezens de aarde en ons zonnestelsel al miljoenen jaren lang terraformen.
Je zult Linda Moulton Howe waarschijnlijk wel kennen, wanneer je documentaires bekijkt op bijv. ‘History Channel’ en/of ‘National Geographic’. Onderzoeksjournaliste Linda Howe is een zéér erudiete vrouw, die de wereld afreist om raadsels uit ons verleden en het huidige tijdsbeeld met de wetenschappelijke methode te analyseren en gedetailleerd in kaart te brengen.
In het kader van haar onthullingen over dit mysterie, vertelde ze dat haar was gevraagd, zelfs opgedragen én door geheimhoudings-verklaringen verplicht, om drie decennia lang ‘een geheim’ te bewaren. Tóch besloot ze, om informatie over Antarctica te verspreiden, die in haar ogen absoluut gezien zou moeten worden door de mensheid..! Wat ze onder Antarctica zag, zal je ten diepste verbazen, zo niet verbijsteren.
Haar geloofwaardige bekentenis..
Ze vertelt in de documentaire, dat ze gevraagd, bevolen en gebonden was door geheimhoudingsverklaringen om een geheim dertig jaar lang te bewaren. Deze periode is nu voorbij. Linda Howe had jarenlang gezien, dat zowel de wetenschap als het nationale veiligheidsapparaat zich samen in Antarctica bewogen, als waren het twee beesten die eenzelfde prooi deelden. Ze zei dat ze ‘daarheen werd gebracht, omdat ik het onmogelijke kan documenteren’.
Hieronder plaatsen we een van de vele video’s die je kunt bekijken van Linda How over Antarctica. De manier waarop ze het woord ‘onmogelijk’ zei, maakte van dit woord een soort scharnier, waar de rest van het verhaal omheen draait. Haar verhaal, wanneer je het ontleedt, heeft het ritme van een klassiek ontdekkingsverhaal en écht het morele gewicht van een verhaal uit het oude testament..! Ze vertelt dat ze in 1995, afdaalde met een geclassificeerd wetenschappelijk team, mensen gemaskeerd en in uniformen zonder insignes, en ver van de onderzoekstations was gevlogen.
Wat vooraf ging en zich toonde..
Een satellietbeeld gaf een anomalistische magnetische puls te zien en grondradar tekende een driehoek af, die bijna 5 km ónder het ijs ligt. Linda How hierover:
“Geen archeologische vindplaats; geen meteoor. Niets menselijks. Ze bouwden een schacht, een lift die sidderde als een levend wezen door gladde muren die helemaal niet waren uitgehouwen maar gesmolten in precieze kanalen”
Op diepte vonden ze een zwart metalen gezicht dat oprees als een ondergedompelde piramide, met een oppervlakte materiaal dat bij onderzoek niet aansloeg onder de microscoop en wel een statische lading uitzond bij menselijke aanraking…
Ze beschrijft de reusachtige hallen, waarin ze terecht kwam, hallen die verwarmd leken, alsof dat met opzet gebeurde, gangen waarvan de hoeken een geometrie suggereerden die vreemd was aan menselijke esthetiek. Ze zag glyfs, die zwak pulseerden als bioluminescente schriftuur. Ze noemt de voor haar herkenbare parallellen: Sumerië, de Anunnaki-mythen. Niet om een nette culturele lijn in kaart te brengen, maar om het verhaal méér herkenbaarheid te geven. Ze zegt:
“Het waren glyfen zoals geen enkel schrift dat ik ooit had geleerd; ze gloeiden.Ze reageerden wanneer we in de buurt waren.”
Het team zag consoles, holo-kaarten van sterrenformaties die overeenkwamen met mythische kaarten, kamers met roterende machines die zoemden op een frequentie die het menselijk oor vertaalde als heftig.. In het centrum van een kathedraalachtige kamer, zo vertelt ze, stond een kristallen sarcofaag, waarin een lichaam lag dat op een mens leek maar anders ‘geschaald’ was — langwerpig, geometrisch perfect, huid als bleek goud en.. verbonden met kabels…!
De wetenschapper die in de groep aanwezig was, zei dat het lichaam ‘slapende’ was; hij werd direct tot zwijgen gebracht door een officier wiens woorden niet werden opgenomen maar die, volgens Linda, de autoriteit had om de stilte af te dwingen. Toen, een puls over de vloer. Een gedachte, beweerde ze, als een vreemde lettergreep die rechtstreeks in haar geest werd gedrukt: ‘Ontwaak!’..
Die zin — eenvoudig, onopgesmukt, onmogelijk te bewijzen — werd het volgende scharnier van alles wat volgde. Volgens Linda scande de structuur hen, niet in forensische zin, maar – zo voelde het- alsof ze de voortgang van een lang experiment controleerde. Het registreerde taal, temperatuur, het elektrische ritme van hun lichamen; het registreerde nieuwsgierigheid. Na deze puls stortten de protocollen in..!
De deuren werden verzegeld, tunnels met explosieven stortten in en ze werd vervoglens onder gewapend escorte naar het noorden gevlogen. Ze diende haar naam te zetten onder een geheimhoudingsverklaring, die met strafrecht zou worden afgedwongen, wanneer deze niet zou worden opgevolgd. En zo zweeg Linda How decennia-lang. Vanwege deze dreiging en omdat er in haar ogen weinig tot géén momenten zijn, waarop ‘de stem van een oude vrouw de ijzeren belangen van staten’ kan doorbreken.
Maar uiteindelijk, zo vertelt ze in haar laatste boodschap, eind 2025, kon ze de stilte niet langer dragen. Wat daarna gebeurde, is het soort feedbackloop waarvoor het moderne wereldwijde informatie-ecosysteem is ontworpen. Haar video ging online; servers piekten; en uiteraard verschenen de sceptici met acetyleenbranders van sarcasme en de wetenschappers met microscopen-van-twijfel. Binnen dagen echter werd in geclassificeerde feeds een anomalistische bloei van thermische activiteit op de Zuidpool opgemerkt.
En toen -via het lek dat altijd verschijnt, als de collectieve aandacht van de wereld wordt geprikkeld — gleden satellietbeelden van een vreemde ondergrondse gloed in de publieke circulatie. Seismische sensoren registreerden een langzame, doelgerichte vibratie. Trekroutes verschoven; walvissen veranderden hun eeuwenoude banen; vogels braken uit hun bogen alsof een onzichtbare duim de grote choreografie van instinct had beroerd.
— “Mijn regering, NASA, waarvan velen van ons in de VS zeggen dat het staat voor Never A Straight Answer (Nooit een eerlijk antwoord), heeft 40 filmrollen van het Apollo-programma gewist — de vlucht naar de maan, de vlucht rond de maan, de landingen op de maan, het lopen van mannen hier en daar.
NASA heeft in godsnaam 40 filmrollen van die gebeurtenissen gewist! We hebben het nu over enkele duizenden afzonderlijke foto’s die zijn genomen en waarvan de zogenaamde autoriteiten hebben bepaald dat je geen recht had om ze te zien … (omdat) ze ‘ontwrichtend’, ‘sociaal onaanvaardbaar’ en ‘politiek onaanvaardbaar’ waren. Ik ben woedend!”
– Bob Dean, Commandant-US Army / NAVO-hoofdkwartier (SHAPE),
European Exopolitics Summit, Barcelona, 25 juli 2009
HOE WAAR IS DIT VERHAAL..?
Toeval of bevestiging, deze punten verplaatsten Linda’s Antarctica-verhaal van het complotbord naar ’n feitelijke crisisruimte. Regeringen reageerden met de grijze, ingestudeerde stem van staatsmanschap: door te ontkennen, gerust te stellen en te classificeren. Maar de instinctieve choreografie van het militair- en wetenschappelijk apparaat liet zich niet insluiten. Vliegtuigen die zelden hetzelfde luchtruim deelden, vlogen plots gecoördineerde patrouilles.
Remote-operatieteams stoften voertuigen af die niemand in het openbaar wilde testen; gepensioneerde contractanten begonnen berichten uit te wisselen met accenten van herkenning. De wereld splitste langs bekende lijnen: zij die volhielden dat buitengewone claims buitengewone bewijzen vereisen, riepen om essentiële bewijzen. Zij die al overtuigd waren, doordat bijvoorbeeld het patroon te goed paste bij te veel andere patronen in de collectieve verbeelding, bereidden hun rituelen voor op een wereld die plots mythischer was dan utilitair.
Wat Linda’s bekentenis opmerkelijk maakt, afgezien van de cinematische details, is haar bekende, morele architectuur. Ze presenteerde de vondst niet als een schat om te hamsteren of een wapen om te gebruiken. Ze drong erop aan dat de structuur van haar openbaring, geen tombe was maar een instrument: een monitor, een vangnet, een catalogus en — het meest verontrustend — een grote waarschuwing.. Haar voorlopige vertaling, fragmentarisch zei ze, spreekt over cycli en correcties, over beschavingen die opkomen en vallen, over een ’terugkeer’, gekalibreerd niet in decennia maar in tijdperken. In de laatste minuten van haar documentaire verklaart ze:
“Het is niet precies ondergang, maar het is een kalibratie. Ze noemden het ‘correctie’.”
Of dat poëtische mislezing is of letterlijke instructie, hangt af van wat men gelooft dat de ouden — of deze watchers — aan het meten waren.Ze suggereerde dat de activeringsdrempel de menselijke technologische vooruitgang was, dat de structuur wachtte tot een soort niet alleen het vermogen toonde om te bouwen, maar om te ascenderen, de planeet te verlaten en het planetaire systeem te veranderen met radio-vingerafdrukken en atmosferische chemie.
Dat de structuur “ontwaakte” op een specifiek moment in onze technologische levenscyclus is ofwel het meest elegante sciencefictionconcept of een echt causaal mechanisme waar Linda’s decennia van werk naartoe leidden.Critici bestempelden Linda’s verhaal meteen als de culminatie van een carrière vol speculatie; verdedigers zeiden dat haar ervaring hetzelfde gewicht verdiende als klokkenluiders in andere domeinen — zij die geclassificeerd misbruik zagen en betaalden met reputatie.
“Wie knoeit er met Google Maps zodra een afbeelding met lengte- en breedtegraad wordt gepubliceerd op een openbaar webforum of in de nieuwsmedia over een onderwerp dat zo gevoelig ligt bij overheidsinlichtingendiensten als de aanwezigheid van buitenaardse oude archeologische bouwwerken en artefacten in Antarctica?”
– Linda Moulton Howe,
redacteur Earthfiles.com
Maar de fysica van de alarmerendere details eiste een onderzoek dat niet retorisch is.Een thermische bloei onder drie kilometer ijs is niet gemakkelijk te faken.Een laagfrequente puls die een globaal ritme aflegt en walvissen zijwaarts duwt, is geen stedelijke legende; het is een signaal.De inhoud van de glyfen blijft echter waanzinnig interpreterend.Symbolen die pulseren kunnen op tientallen manieren ontleed worden, en menselijke patroonvorming is meedogenloos in het opleggen van betekenis.
Toch moet zelfs het meest sceptische nationale laboratorium uiteindelijk íéts doen wanneer meerdere onafhankelijke sensoren een gecoördineerde anomalie registreren.Dus hoe zou “iets doen” eruitzien? De praktische opties variëren van gemeten tot catastrofaal: remote sensing en minimale penetratie om temperatuurprofielen en isotopische anomalieën vast te stellen; onbemande rovers om lucht en oppervlak onder het ijs te bemonsteren; de grootschalige internationale wetenschappelijke missie met open transparantie en multilateraal toezicht; of een gemilitariseerde extractie waarbij de eerste prioriteit controle wordt in plaats van begrip.
Elke keuze draagt haar eigen morele gewicht.Linda’s laatste smeekbede — herinneren, observeren, voorbereiden — leest als een instructie voor het eerste: observeer rigoureus, houd verantwoorde verslagen bij, bereid je voor op gevolgen wetenschappelijk en ethisch.Toch verkiest de menselijke machinerie van macht zo vaak controle boven transparantie.Zodra een geheim als een bedreiging wordt geframed, nemen oude instincten het over: classificeren, bezitten, weaponizen.
Er is één menselijk beeld dat de sensoren en de staatsmanschap overleeft: een oude vrouw in een kleine kamer die naar een camera kijkt en de ruil maakt die historici altijd hebben geëist — waarheid voor jaren van stilte.Of Linda’s laatste woorden de verzending zijn van een eerlijke getuige of de slotakte van een levenslange mythenmaker, kan niet door sentiment worden beslecht.Bewijs moet verzameld worden, monsters genomen, codeboeken vergeleken; maar het mag niet vergeten worden dat de morele toets hier niet is of de Watchers bestaan, maar hoe we reageren wanneer ons verteld wordt dat we gezien worden.
Als de structuren onder het ijs monitors zijn die een lang experiment controleren, dan zijn ze uitnodigingen tot nederigheid. Als het machines zijn ontworpen om te oordelen of te corrigeren, stellen ze een ethisch probleem op, waar geen tribunaal klaar voor is. In de kleine uurtjes nadat haar opname werd uitgezonden, verzamelden mensen zich in keukens en commandocentra en commentaar-threads op het internet. Sommigen baden; anderen startten analytische software; velen keken gewoon naar de hemel op zoek naar kleur.
Linda Moulton Howe had één laatste stap gezet, waarop haar leven haar had voorbereid. Ze stapte op een vlucht naar Antarctica, een oude pelgrim die de route van een geheim dat ze ooit gezworen had te bewaren, terug aflegde. Of die laatste pelgrimstocht een afrekening of een overgave was, maakt nu deel uit van het grotere verhaal dat de wereld samen moet schrijven.
Voor het moment luistert de planeet, ’t ijs zoemt. De glyfen, als het werkelijk glyfen zijn, pulseren zwak onder een koude hemel. We kijken en plots wordt er terug gezien. De vraag is niet langer of de Watchers écht zijn; de vraag is of we ons kunnen herinneren wat ze van ons vroeg: observeren, voorbereiden, en misschien het moeilijkst, veranderen..!
Tot slot, last but not least. Kijk naar deze X-post, waarop NASA-astronaut Buzz Aldrin spreekt over zijn bezoek aan Antarctica en het ZIEN VAN HET GEZICHT VAN HET KWAAD aldaar.. “WE ZIJN ÁLLEMAAL IN GEVAAR”..
🚨 What TERRIFIED NASA Apollo Astronaut Buzz Aldrin in Antarctica 😱👽
“We found out things we shouldn’t – We have seen the face of evil, and we are all in danger.” – Buzz Aldrin
Watch this chilling clip and decide for yourself. Ancient beings? Hidden bases? Aliens? The truth… pic.twitter.com/uCbPMy6sCN
— Interstellar (@InterstellarUAP) January 17, 2026
