Energie: Heb het HART eens mijn organen te verwijderen!

Nu de orgaandonatie-machine weer volop draait om zoveel mogelijk donoren te ronselen, omdat het toch van levensbelang is dat iedereen dat doet, geloven wij dat het tijd is, de ‘achterkant’ van het plaatje nog maar weer eens naar voren te halen..

Het onderstaande artikel verscheen begin dit jaar en we raden je aan, als je overweegt orgaandonor te worden, dit verhaal mee te nemen in je overwegingen. Er zijn vele vele voorbeelden van mensen, die een donororgaan hebben en dit verhaal kunnen bevestigen. Dát zij dus de gevoelens van de donor mee-ingeplant hebben gekregen..! Hier is het artikel.

* * *

Waarom is er bij mensen zoveel verborgen of onbewust verzet tegen orgaandonatie?

Zou het écht zo zijn dat wij, bij wijze van spreken, te lui zijn om een orgaandonatie-kaartje in te vullen?
Of dat we misschien bang zijn, dat we na de dood tóch nog de pijn zullen voelen van het verwijderen van onze organen?
Of is het misschien gewoon een éng idee…

Dat kan natuurlijk allemaal, maar de vraag is of er niet een ander gevoel aan ten grondslag kan liggen. Waarom is er eigenlijk nooit onderzoek gedaan naar de oorzaken en de achtergronden van dit stille ’verzet’ of protest tegen orgaandonatie..? Waarom heeft dit fenomeen alleen maar luide, overigens zeer goed bedoelende, voorstanders.

Het lijkt allemaal koek en ei, simpel allemaal.

Het is niet onze taak om hier een oordeel uit te gaan spreken over welles/nietes van orgaandonatie. De enige vraag blijft gewoon keihard overend staan: “Waarom is er zoveel ‘stil’ verzet? ”
Maar we vragen ons hier alleen af, of het wellicht zo kan zijn dat de stilte in dit opzicht veelzeggender is dan de ‘logische’ voordelen. Kan het zijn dat er onderbelichte achtergronden achter dit fenomeen schuil gaan bij IEDER mens..?!

Achtergronden die mogelijk te duiden zijn als ‘onbewuste gevoelens van afkeur’? Gevoelens die wellicht ieder mens met zich meedraagt die geen klakkeloze voorstander is van orgaandonatie?

Marieke de Vrij is een vrouw die haar talenten op het gebied van het lezen van collectieve velden meer dan eens heeft mogen aanwenden voor maatschappelijke belangen- en vakorganisaties op velerlei gebied. De door haar vrijgegeven inzichten geven menig vakman reden zichzelf eens achter de oren te krabben en haar uiteindelijk te complimenteren met zoveel ‘vakmanschap’ en ‘inzicht’. Als bestuurslid van de Stichting De Vrije Mare’, die haar werk ondersteunt, heb ik 5 jaar aan haar zijde gewerkt. De onverdrotenheid waarmee Marieke de Vrij haar werk doet en de intense compassie die ze met haar medemens heeft, is voor mij een groot voorbeeld geweest en is dat nog.

Het is tijd om haar, voor sommige zeer herkenbare, inzichten op het gebied van orgaandonatie, hier te delen. De essentie van haar inzichten staan in dit artikel. Nogmaals: het is niet onze bedoeling om hier een potje welles/nietes te gaan zitten spelen; het enige wat we willen bereiken met dit artikel, is dat je tot een waardevolle, innerlijke afweging kunt komen inzake orgaandonatie, met de hier aangereikte informatie.

X

* * * * * * *

X

Heb het HART eens om mijn organen te verwijderen!

Marieke de Vrij © 2006

X

Marieke de Vrij, spiritueel raadsvrouwe

“In de mens is een sterke hang gaande tot vernieuwing. Deze vernieuwing wordt menigmaal te eenzijdig beleefd, namelijk vernieuwing van het uiterlijk schoon, de verfraaiing van de eigen identiteit, of de verlenging van het leven door orgaandonatie.
Dit wordt niet altijd zorgvuldig wezenlijk doorgetrokken naar het eigen Zijn, want de diepere persoonsbewuste zelf-aanname en zelf-acceptatie blijven te vaak achterwege.

Dat houdt in dat – doordat er collectief al of niet bewust veel angst is voor verval – we voortdurend nieuwe technieken ontwikkelen om verval te voorkomen. We denken namelijk dat verval onomkeerbaar is en op een dieper niveau de eigen identiteit zal aantasten.

We durven onvoldoende ons eigen wezen te accepteren binnen onze menselijke beperking.

Vanuit een meer spiritueel standpunt is dit ongegrond. De mens is in wezen niet zijn lichaam maar dát wat hem doet ‘begeesteren’. Hiermee wordt bedoeld zijn innerlijke vonk, zijn geest, die via een ziels-afsplitsing geïncarneerd is om een bepaalde spirituele persoonseigen opdracht te vervolmaken hier op aarde.

Deze innerlijke vonk overstijgt het aardse leven en evolueert geestelijk bestaanszeker. Er is hier geen sprake van verval, de eigen identiteit blijft gehandhaafd en vervolmaakt zich. Ieder orgaan beeldt een complexe specifieke individuele psychologische gesteldheid uit, daarin ligt de neerslag van de complexiteit van jóuw individuele innerlijke levensopdracht, daarin ligt eveneens opgeslagen jóuw opgedane levenservaring.

Met andere woorden jouw diepere wezen,  jouw zijn, wordt aards onder meer vertolkt en vertaald door verscheidene organen. Elk orgaan bevat andere specifieke herinneringsopslag en kwaliteiten. Bepaalde organen, mede soms afhankelijk van grootte en complexiteit ook in relatie tot andere organen, zijn veel ‘welsprekender’ in energie-uitdrukking dan andere organen. Bijvoorbeeld het hart, dat direct bemiddelend is naar alle organen toe. Alle organen zijn immers primair afhankelijk van het hart.

De fysieke overdracht van een orgaan, is méér dan een fysiek proces.

Organen en datgene waar het orgaan psychologisch voor staat, kunnen door verscheidene levens heen te weinig aandacht gehad hebben. Dat wil zeggen dat er te weinig bewust geaccepteerd contact is geweest tussen de persoon, het orgaan en datgene waar het orgaan psychologisch voor stond.

Hierdoor kan het orgaan al in een vroeg stadium zich in meer of mindere mate niet gezond gedragen, met als oproepende kracht om bewustwording te genereren vanuit een diepere zelfacceptatie.

Als wij in plaats van dit aan te gaan, een donororgaan in ons lichaam laten plaatsen, is de vraag wat dit ‘nieuwe’ orgaan ons wezenlijk te bieden heeft. Door de orgaantransplantatie neemt een ontvanger eigenlijk afscheid van dat wat hij onvoldoende heeft leren beminnen door acceptatie van een innerlijk leerproces.

Aan de andere kant wordt een enorm verlangen gewekt naar een gezond orgaan. Dit is eigenlijk ook heel symbolisch: dat wat jou belast wil je overstijgen, zowel op psychologisch als op lichamelijk niveau. Dan zie je de orgaantransplantatie als de kans tot vernieuwing. Niet de doorleving van de oude levensprocessen maar het nieuw gewenste staat  op de voorgrond.

Organen als energetische-informatie-opslagplaatsen..

Je kunt je voorstellen dat de vitale organen door de hoeveelheid indrukken die er in zijn opgeslagen zeer essentiële organen zijn. Bij de uitname van je eigen organen om plaats te maken voor de donororganen, ontstaat een gemis van je eigen specifieke herinneringsopslag om plaats te maken voor de herinneringsopslag van de donor die aan het donororgaan gekoppeld is. Vervolgens krijg je heel veel subtiele overdracht van zielsenergie van die ander in jouw lichaam. De eigen levensintenties en gedragsimpulsen kun je verliezen, en die van de donor overnemen. (GJ: lees ook ons artikel ‘Het hart heeft een geheugen’ HIER)

Een diepe wijsheid in één plaatje. Een glimlach waar(d)...

Als de donor is overleden, is hij etherisch nog wel op jou aangesloten. Het etherisch lichaam van de ander kan immers niet honderd procent functioneren, want de zielskwaliteit die in zijn stoffelijk lichaam geaard was, heeft niet volledig mogen overgaan naar het onstoffelijk lichaam. Immers zijn hart klopt nog terwijl het orgaan of  meerdere organen verwijderd worden.

Zolang het hart klopt, kan de ziel zich nimmer volledig terugtrekken in de geestelijke wereld en al zijn zielsenergie daarvoor verzamelen. Een deel van zijn zielskwalititeit is nog ín het donororgaan aanwezig en leeft voort in het lichaam van de ontvanger en wordt in de loop van de tijd steeds sterker vermengd met de energie van de donor. Er ontstaat zielsverstrengeling.

Werkelijke bewustwording zou praktisch en emotioneel ingezet kunnen worden als de ontvanger zeer bewust afscheid genomen heeft van het oude orgaan en de ontvanger zich wezenlijk bewust wil zijn wat de mogelijkheden en onmogelijkheden geweest zijn die dit orgaan hem geschonken heeft op het niveau van innerlijke bewustwording en persoonlijke leeropdracht, voor zover dit tot zijn mogelijkheden behoort.

Vervolgens zal men het ‘nieuwe’ orgaan moeten zien als een hulpmiddel dat verkregen is door mededogen van een ander mens en men zal oog moeten hebben voor het proces waarin de donorziel nu verkeert. Hiermee wordt de belasting die wederzijds is opgetreden niet ongedaan gemaakt, maar bewuster tegemoet getreden. De zielsverstrengeling, die al of niet in grote mate, heeft plaatsgevonden wordt onder ogen gezien.

Als een orgaan niet meer te opereren valt, dan is dat het tijdslot, dan is dat ook de begrenzing van het aards bestaan omdat je dan in een andere vorm dient door te leven. Als je die grens kunstmatig oprekt – want dit is echt tegennatuurlijk grensverleggend – wordt de ziel onnodig lang vastgehouden in de aardse dimensie.

De wereld op zijn kop? Over de energetische warboel die ontstaat ná orgaanwisselingen, wordt niet gerept..

De ontvlechting van Ziel en Lichaam.

Na het overlijden dient enige tijd in acht genomen te worden voordat de persoon zijn gehele zielseenheid uit zijn organen en stoffelijk lichaam heeft teruggetrokken. Per persoon is de tijd die hiervoor nodig is verschillend, van enkele seconden tot enkele dagen. Dit vraagt aandacht en bewustwording naar hoe wij met de overledene om wensen te gaan. Ook in relatie tot donatie na definitieve hartstilstand, is dit belangrijk.

In het algemeen gesproken is de lichamelijke en psychologische gesteldheid van een mens aangepast aan het draagvermogen dat nodig is om een innerlijke opdracht of meerdere opdrachten te vertegenwoordigen voor zover als in dit leven raadzaam geacht werd.

Als je doet aan levensverkorting of aan levensverlenging grijp je in op basis van je eigen vrije wil in een kosmisch patroon. Dat is dan wel je eigen keuze, maar het punt is – het woord ongerijmdheid voel ik daar dan ook bij – dat je ingrijpt in het raadselachtige, in het wonder van het leven zelf.

Het is iets heel anders als je vanuit bewustzijn probeert het orgaan te ondersteunen, op een persoonseigen wijze, met aandacht en zorgvuldige handelingen, zodat het orgaan niet onnodig snel in verval behoeft te geraken. Je werkt dan op basis van jouw vrije keuze zonder dat je daar anderen op zielsbestemmingsniveau mee hindert.

Het is van het grootste belang te begrijpen waar het nu eigenlijk ten diepste om gaat.
Het zou een zegen zijn als men zich durft te gaan realiseren dat het eeuwige leven vertolkt wordt door de mensenlevens heen. En dat men wanneer men niet slechts opkijkt naar de fysiek waarneembare materiële vorm waarin alles zich aards manifesteert, maar men ook inziet dat het leven op een onstoffelijke, niet waarneembare, wijze zich voortzet. Hiervan hebben vele mensen, die sterk fijnzintuiglijk ontwikkeld zijn, door alle tijden heen getuigenis van afgelegd.

Wetenschappelijk gezien is het belangrijk om oog te ontwikkelen voor de beperkingen van het huidige wetenschappelijk waarnemen. Wanneer onderwerpen als orgaandonatie teveel benaderd worden vanuit het mentaal denken, wordt er een grote kans gemist om vanuit meer ‘wezen’lijke benadering overstijgend te schouwen. Bepaalde takken van de huidige wetenschap leggen dit gebied overigens ook steeds meer bloot.

Het ‘goed’ doen aan elkaar middels donatie, wat maatschappelijk om diverse redenen aangeprezen wordt, hoe begrijpelijk ook in relatie tot hen die psychologisch en lichamelijk in innerlijke nood verkeren, wordt bezien vanuit het zielsaspect niet wezenlijk gewenst. De organen worden afgestoten, niet natuurlijk geaccepteerd in het lichaam van de ontvanger. Immers alleen middels zware medicatie kan het orgaan (tijdelijk) doorleven in het lichaam van de ontvanger.

Orgaandonatie cultiveert onze angst voor verval en staat de acceptatie in de weg, die veel vraagt van onszelf of van de geliefde ander, om uiteindelijk met zware lichamelijke klachten verder te leven en uiteindelijk te sterven.
X

Tot slot.

Ik ben zelf iemand die houdt van sterk genuanceerd, gedetailleerd spreken en ik vind voor het eerst in alle informatie die ik vrijgegeven heb (zo’n 45.000 bladzijden) een grens die niet te overschrijden valt.

Gedurende (de laatste) 5 jaren heb ik bij herhaling dit onderwerp opnieuw voorgelegd aan mijn onstoffelijke begeleiders en de uitkomst blijft steeds dezelfde. Ik word al langdurig geconsulteerd op diverse onderwerpen en het vrijgeven van dieperliggende inzichten heeft mij vaak intense vreugde geschonken. Ondanks dat ik vaak werk op moeilijke en ‘zware’ onderwerpen, werk ik aan vernieuwing.

Mijn hart voelt zwaar omdat ik mensen vanuit hún visie zou gunnen wat zij graag wensen, bijvoorbeeld verlenging van hun leven hier op aarde met hun dierbaren. Ik zou mensen mijn inzichten willen besparen, als ik twijfel zou hebben omtrent wat ik o.a. hier vrijgeef.

Ik vertel deze keer dus in dat opzicht geen ‘goed’ nieuws. Echter wanneer ik niet spreek zullen meer orgaandonaties plaats gaan vinden met alle gevolgen van dien. Mijn verzoek aan u is deze kennis serieus te overwegen en daarmee naar eigen inzicht en verantwoordelijkheid om te gaan.”

Naar mijn mening is het belangrijk dat in de maatschappelijke overwegingen zaken van zielsaard een rol gaan spelen op een meer bewuste wijze dan voorheen.

Marieke de Vrij

* * * * * *

Mocht je meer willen weten over dit facet van orgaandonatie, dan raden we je aan ook ons artikel van vorig jaar Februari te lezen, zie HIER. Een onmiskenbaar verhaal, dat hopelijk net zoveel indruk bij jou zal achterlaten, als dat het bij ons deed.

Een citaat uit dit artikel:
“Heeft het hart een herinnering? Gaat met een transplantatie ook een deel van de persoonlijkheid van de donor over naar de ontvanger van het orgaan? Een 8-jarig joods jongetje komt om bij een auto-ongeluk. Zijn dood betekent de redding voor een 3-jarig Arabisch meisje met een ernstige hartafwijking. Wanneer het meisje ontwaakt uit de narcose, vraagt zij haar moeder om een joods snoepje waarvan zij de naam niet kon kennen…”

Via stichting die het werk van Marieke de Vrij ondersteunt, Stichting De Vrije Mare, kun je het boekje ‘Orgaandonatie en orgaantransplantatie, belicht vanuit de ziel’ bestellen.

Hiernaast zie je de cover van het boekje, dat €5,- kost. Mogelijk zal het een nieuwe wereld én volledig nieuwe inzichten voor je openen…

Klik op deze link HIER en kijk rechtsboven bij ‘bestellen’.