Euthanasie in relatie tot de Ziel..


x

Euthanasie in relatie tot de ziel van de mens.

Euthanasie afdwingen via een versnellende ingreep brengt risico’s met zich mee.

2012 © Marieke de Vrij / Stichting ‘De Vrije Mare’

x

Spiritueel raadsvrouwe Marieke de Vrij

Euthanasie in relatie tot de ziel van de mens is geen gemakkelijk onderwerp. Als je het wezenlijk vanuit diepte wilt belichten, dien je uit zielenkennis te spreken en daar de ziel onzichtbaar is, vraagt het een heel verfijnd niveau van aanvoelen, van waarnemen en van beluisteren om op dat niveau de kennis vrij te kunnen geven. Zolang we op aarde lopen en leven is de ziel gehuisd in het stoffelijk lichaam: de Tempel van de ziel, zoals het ook wel eens genoemd wordt. De ziel bevrijdt zich weer wanneer letterlijk overlijden plaatsvindt, niet eerder dan dat het hart stopt met kloppen.

Dan volgt de fase die nodig is om de ziel te onthechten van het stoffelijk lichaam. Vanuit mijn helderziende waarnemingen, neem ik waar, dat in de periode na het letterlijk sterven, soms tot enige minuten soms langer tot aan twee dagen, de ziel langzaam via het fluïdum koord het lichaam verlaat. Wij denken vaak dat de ziel al weg is met dat het hart gestopt is met kloppen, terwijl de ervaring leert, dat als je heel gevoelig bent je kunt voelen dat het nog in het lichaam aanwezig is.

Er gaat enige tijd overheen voordat het lichaam werkelijk een leeg omhulsel is, dat hangt heel erg af van de persoon en van de geschiedenis die daaraan gekoppeld is.

Wat is euthanasie feitelijk?
Euthanasie is verzoeken de ziel versneld uit het stoffelijk lichaam te laten keren op een moment dat het lichaam nog niet 100 procent eraan toe was om op een natuurlijke manier sterven. Wanneer men de ziel in een lichaam wat het nog niet “begeven” heeft, vervroegd laat overgaan, dan is het zielenleven dat gekoppeld is aan de tijdsduur van het stoffelijk lichaam nog niet klaar met zijn aardereis als geheel. Er is reeds een deel van deze levensreis verlopen, het gaat er eigenlijk nog om ‘de puntjes op de ‘i’ te zetten.

Euthanasie is een veel vragend proces, niet alleen voor degene die het betreft, maar ook voor de omstanders. Want we zijn ons bewust dat we op een gegeven moment ingrijpen met een wilsbeschikking op dat, wat het leven niet op een natuurlijke manier opgeeft. Met andere woorden, het sterven vindt niet op een natuurlijke manier plaats op een wijze die maakt dat het voorbeschikt is voor jou om op zo’n manier te overlijden.

Wel moge het duidelijk zijn dat bijvoorbeeld stoppen met medicatie geen euthanasie is, omdat het lichaam in principe al had kunnen overlijden zonder die medicatie. Medicatie voor pijn is gerechtvaardigd.

Euthanasie en zielsbestemming.
Sterven vraagt altijd aandacht en die aandacht kan soms door een euthanasie-proces verlegd worden omdat het tijdsmoment van het sterven steeds in de wilsbeschikking aangepast kan worden. Als we ervan uit durven gaan dat iedere ziel een bepaalde bestemming met zich mee draagt tijdens het leven zelf en dat deze gekoppeld is aan een innerlijke opdracht die alleen die ziel toebehoort, dan is er vaak ook een tijd aangemeten om die opdracht naar behoren, naar eigenkeuze, te vervullen.

Menigmaal is de tijd waarop het lichaam nog levend is, aangesloten aan de zielsopdracht. Dat houdt in dat als een leven verkort wordt, om welke reden dan ook, dat de zielsopdracht nog niet geheel is afgerond of onvoldoende belopen is op het niveau van doorleving. We dienen ons te realiseren dat in de eindfase van het leven vaak de mogelijkheid is om veel aandacht te besteden aan verwerkingsprocessen die nog aandacht behoeven en dan kunnen verkrijgen.

Wat ik waarneem is dat de ziel die in ons lichaam huist door pijn en lijden zaken loslaat die bij leven nog niet doorleeft zijn. Lichamelijke pijn wordt dan versterkt door de psychische pijn van de niet afgemaakte zaken in ons leven en in die fase van het leven kan de ziel geestelijk ontlast worden. Via de pijn die het lichaam draagt worden namelijk de traumatische energieën, niet verwerkte zaken, verdriet, dat wat niet uitgeschreid is altijd mee losgeklopt (zo moet ik het haast noemen) en ontladen.

Onze ziel stijgt op, met medeneming van de frequenties van al onze Aardse ervaringen..

Ze worden dan als het ware als donkere wolkjes het auraveld uitgetriggerd en hier op aarde achtergelaten, waardoor het zielslichaam steeds ijler en lichter wordt en in een hogere lichtfrequentie komt. Ondanks dat vaak niet meer letterlijk benoemd kan worden waar men pijn aan lijdt, is deze pijn rond stervensprocessen derhalve opruimend van karakter, zonder dat het helemaal zichtbaar maakt waar de pijn ook letterlijk over ging.

Als dit proces een natuurlijk verloop mag hebben en diegene natuurlijk overlijdt, heeft deze het zielslichaam zo geschoond van overbodige ballast, dat de overgang naar de onstoffelijke wereld plaats vindt in een hele lichte frequentie van de ziel. Voorwaarde in dit proces is dat de stervende met goede zorg op het niveau van pijnbestrijding, gekoppeld aan overgave en zorgbemiddeling van anderen, wordt omringd.

Als de ziel in de onstoffelijke wereld aankomt, naar de tijd die hij nodig heeft gehad om zich van het stoffelijke lichaam los te koppelen, arriveert hij onbelaster daar, omdat, wat hier op aarde nog afgelegd kon worden, nog gedaan is. Op het moment dat vroegtijdig ingegrepen wordt door euthanasie, met alle begrip van dien, en als je dan overlijdt en je hebt niet losgelaten hier, dan reizen alle onverwerkte processen mee naar de onstoffelijke wereld en dient men het daar op een andersoortige manier tot inzicht te brengen, wat men al vrij had kunnen maken hier op de aarde zelf.

Overwegingen rond euthanasie in relatie tot pijnbelasting/ pijnbestrijding.
In deze tijd, waarin we veelal alleen vanuit overwicht op zaken reageren, is de mogelijkheid om via euthanasie pijnloos te kunnen sterven opdat het lijden niet nodeloos verlengd wordt, veel groter geworden. Dit geeft mogelijkheden, hetgeen ook dilemma’s schept bij mensen, omdat het keuzemoment waarop je kunt handelen niet meer voortkomt uit de mogelijkheden vanuit natuurlijkheid. Men kan nu dus medicatie krijgen waardoor men versneld kan overgaan.

Los hiervan wil ik er toch nadrukkelijk op wijzen, dat rondom euthanasie, met alle respect, de pijnbelasting zo zwaar kan zijn, dat je er echt helemaal tureluurs van wordt en je daardoor eruit wilt stappen. Soms is het lijden zo zwaar, langdurig en bijna niet aan te zien dat de wens sterk is om mensen uit hun lijden te verlossen via euthanasie.

Misschien is het goed voor ons inzicht om een vergelijking te maken met een moeder die bevalt en het met de persweeën ook heel zwaar heeft. Zij kan dan gewoon ook niet zeggen: “Ik ga stoppen de persweeën”, dit omdat het een ontsluitingsproces is naar dat andere leven toe! Om niet te snel over te gaan tot euthanasie geeft de wijze waarop pijnbestrijding nu plaats vindt, mogelijkheden te zien waarop men zeer vergevorderde pijn kan minimaliseren tot op een niveau waarop het houdbaar is.

Daarnaast zijn er steeds meer technieken die mensen tot ontspanning kunnen brengen zodat die pijn meer vloeiend aanwezig kan zijn in plaats van als helse pijn te ondergaan. Daarom is het in deze tijd zo ontzettend belangrijk hoe pijnbestrijding en technieken rondom ontspanning maximaal ingezet kunnen worden om de overgave aan het lichaam en aan de psyche van een mens centraal te durven stellen.

Veel mensen hebben tijdens het leven onvoldoende geleerd hoe ze hun lichaam maximaal kunnen ontspannen. Zij hebben onvoldoende geleerd processen van het leven te aanvaarden. Zij hebben menigmaal ook onvoldoende geoefend hun pijn in het lichaam te aanvaarden en met psychisch lijden in contact te blijven staan. Even heel zwart-wit gesteld: voor veel mensen zal een opkomende hoofdpijn meteen bestreden worden met een pilletje en psychisch leed met een borreltje..

Een natuurlijke vorm van Euthanasie.
Het zou een natuurlijke vorm van euthanasie zijn, dat wanneer het lichaam de pijn niet meer verdraagt er technieken komen voor maximale ontspanning, waardoor de ziel zo verijlt dat hij op een natuurlijke manier het lichaam uitgaat. Dus naast de pijnbestrijding dienen we nog veel te leren hoe we een terminaal lichaam in de uiterste ontspanning kunnen brengen waardoor de ziel heel gemakkelijk losschiet. Dit alles heeft te maken met de oefening: hoe durf je vanuit overgave de pijn te doorstaan waardoor je ultiem verijlt en zo ijl wordt dat je het lichaam uitglipt.

Euthanasie en het stervensproces.
Sterven in overgave is een moedig proces. Tot overgave komen is een proces van een leven lang. Niet alleen naar sterven toe, maar naar alle processen van het leven zelf. Het gevolg van overgave, in het durven te staan voor wat het leven je brengt gekoppeld aan leven en levensprocessen van allerlei aard, is er ook overgave mogelijk naar sterven.

En bij pijnbelasting binnen dat stervensproces zijn er allerlei hulpmiddelen mogelijk. Hulpmiddelen van medemenselijkheid, hulpmiddelen van verzorging, hulpmiddelen van medische aard. Overgave vraagt aan jezelf voortdurende afstemming, van wat vraagt mijn proces van mijzelf als eerste in acceptatie, waar ik ben vandaag, op dit moment, in deze minuut. Vervolgens kan ik zorg toelaten en welke zorg wens ik te verkrijgen en welke medicatie is behulpzaam om de overgave aan mijn proces als geheel te bevorderen.

Dit zal per persoon verschillend van aard zijn en zeker op het gebied van pijnbestrijding. Vooral omdat wat de een nog kan verdragen aan pijn voor de ander onhoudbaar is. De oefening van in overgave te zijn met dat, wat gedragen kan worden is persoonlijk van aard en dient gerespecteerd te worden boven al.

Maatschappij in relatie tot respect naar lijden.
We zien dat wij een hele regelbare maatschappij ontwikkeld hebben. Met als gevolg, dat onze wilskracht heel vermogend is in wat het heeft kunnen bereiken. Wij hebben vaak voor processen, waarvoor in andere eeuwen heel veel tijd en aandacht nodig was zaken te bereiken, daarvoor veel minder capaciteit en daadkracht nodig. Het ligt meer beschikbaar. Met als gevolg dat ons innerlijk vermogen om zaken naar waarde te schatten, soms ook sterk afgenomen is. Hierdoor kan er in een bepaalde vorm een gemakzucht ontstaan die moeilijke dingen niet gemakkelijk aanvaardt.

Een van de zaken, waarvoor nog steeds te weinig respect voor is maatschappelijk gezien, is een respect naar lijden, respect naar verdriet, langdurig respect naar rouwprocessen, respect langdurig naar verliessituaties.

De ervaring is dat, hoewel mensen vaak kortstondig aandacht kunnen genieten, er op de lange duur pijn en lijden niet benaderd wordt als een innerlijk proces wat zeer veelvragend is, moed genererend op de lange duur en bijzondere ondersteuning vraagt, in plaats van dat men dat als zielig bestempelt.

In het geval van euthanasie zie je menigmaal, dat mensen die zeer krachtig hebben kunnen functioneren tijdens het leven en ook vaak medebepalend zijn geweest naar de anderen toe, het uiterst moeilijk vinden zich zorgzaam te laten omgeven door anderen en om geheel hulpbehoevend te zijn. Mensen, die ik gesproken heb, die voor euthanasie kiezen, hebben veelal het gevoel dat ze hun omgeving niet tot onnodige last willen zijn. Ze hebben er moeite mee dat hun lichaam in verval raakt en wellicht onooglijk zal zijn op het laatst. Ze hebben hun persoonlijkheid zo gekoppeld aan hun uiterlijk aanschijn, dat ze het heel moeilijk vinden om het lichaam, dat in verval is, te accepteren.

Wat een belemmering is binnen stervensprocessen is de controledrang. Net als bij persweeën past geen controledrang, bij sterven ook niet. Dus de controledrang maakt dat de wilsbeschikking zoveel gezag over het lichaam uitoefent dat uiterst vermoeiend is voor het lichaam zelf. Met als gevolg dat in de psyche te weinig respect gehouden wordt voor het lichaam als zodanig waardoor men niet weet wat het lichaam nodig heeft om tot een natuurlijke overgang te komen.

Overwicht uitoefenen op het stervensproces geeft menigmaal verzwaring te zien wanneer daar onvoldoende overgave aanwezig is. De controle houden heeft ermee te maken dat je overzicht wilt houden op de situatie om je heen, terwijl je voelt dat dàt je ontglipt. In mijn innerlijke beelden zie ik vaak dat op dat soort momenten, de hang tot controle zich laat vertalen in een euthanasie-aanvraag:

  • Is er wel voldoende hulp op het laatst, als ik het nodig heb?
  • Kan mijn partner het wel aan?
  • Ben ik niet een last voor mijn kinderen?
  • Wil ik op deze plaats wel sterven, bijvoorbeeld in een verpleegtehuis?
  • Wil ik niet vanuit mijn gewone bewustzijn afscheid nemen?
  • Kan ik het wel aan als ik er straks niet meer helemaal bij ben?

Het zijn de mentale overwegingen, met alle begrip van dien, die het moeilijk maken voor de persoon te accepteren dat er minder ‘mentaliteit’ in het proces ligt. Het geldt met name bij hoge pijnbelasting dat het mentaal functioneren helemaal weggetraceerd wordt. Ik bedoel, hoe mentaal is iemand nog, wanneer hij voortdurend pijn heeft? Dat is haast nihil.

.

Pijn verdragen, vraagt een gedragen omgeving. En een gedragen omgeving kan alleen echt aangeboden worden door mensen die in staat zijn, door de oefening die zij in hun leven met kleinere of grotere pijnen van het leven hebben uit te staan. Als je in een omgeving overlijdt waar een taboe op lijden is, dan is het een slechte plek om te over-lijden. Want in het woord overlijden zit, dat je op een gegeven ogenblik over lijden heen kan stappen.

Dus als je dient te overlijden op een plaats, waar men moeite heeft met lijden in welke betekenis dan ook, dan is die plaats niet geschikt voor over-lijden. Dat maakt dat een euthanasie verzoek ook versneld ontstaat in een omgeving, waar ze jouw pijn niet kunnen aanzien. Je mag ieder moment buigen naar middelen om de pijn te ontlasten, tot een niveau, dat je er weer mee in overgave kunt komen.

Als je in een omgeving bent waar niet van uit gemakzucht geleefd wordt en even zwart-wit gechargeerd, dan zie je dat stervensprocessen veel genuanceerder plaats kunnen vinden. Euthanasie is soms een bemoeilijkte omstandigheid of soms een omstandigheid, waardoor men het beter kan laten om te kiezen voor euthanasie.

Wanneer euthanasie een versnellende ingreep wordt, omdat men grip op het proces van sterven wil krijgen door die versnelling zelf af te dwingen, dat brengt risico’s met zich mee. Men zou zich daardoor op zielsniveau tekort kunnen doen.

x

x

* * *

Advertentie

21 thoughts on “Euthanasie in relatie tot de Ziel..

  1. Ik heb met een wijze Rinpoché daarover gesproken en die vond dat het koste wat kost in leven houden (uit winstoogmerk) van een persoon meer schade -voor diegene die winst wil maken- uitrichtte als voor diegene die vond dat zijn leven niet NODELOOS verlengt zou moeten worden. en dat het stoppen van het nodeloos verlengen een daad van COMPASSIE is.
    dat nuanceert wel effe het bovenstaande.

    1. Ik ben het helemaal met de wijze Rinpoché eens . Alsof je verplicht pijnlijdend je laatste dagen hier moet vertieren ! Over vrije wil gesproken 🙄

  2. @frans
    Het kunstmatig in leven houden – via allerlei apparatuur – van een ongeneeslijk zieke mens is onaanvaardbaar en enkel op inkomsten gericht.
    Daartegenover staat de palliatieve zorg, waar de ongeneeslijke zieke actief wordt bijgestaan door een medisch team. Er wordt aan pijnbestrijding gedaan en de zieke wordt een zo groot mogelijk comfort gegeven, zowel fysiek als mentaal en als op het vlak van stervensbegeleiding. Meestal is deze afdeling in het ziekenhuis zo ingericht dat er een huiselijke en gemoedelijke sfeer heerst.
    Ik vind dat waardig sterven een mensenrecht is.
    Euthanasie is een typisch westers consumptieproduct, vergeef mij die uitdrukking. Alles moet snel en haast gevoelloos gebeuren. Vooral niet afzien, terwijl lijden soms bij het levenscontract hoort.
    Zo mist de stervende de gelegenheid om met veel zaken in het reine te komen, maar dat aspect telt niet meer mee. Het is niet toevallig dat in België de grootste voorvechters van euthanasie vrijzinnige artsen zijn…

    1. Anelle, jij hebt het over mensen die stervend zijn en daar hulp bij nodig hebben en krijgen. Daar ken ik heel mooie verhalen over. Ook mensen die door al die zorg weer genezen.
      Euthanasie wordt door mensen gevraagd die niet dichtbij de dood zijn maar een veel te lange weg van (ziele)pijn voor zich zien.
      Karma of geen. Als je al jaren heel veel pijn hebt en afhankelijk bent voor pijnstilling en verzorging dan begrijp ik de wens om “verlost” te worden van al die ellende.
      Dat zijn mensen met bijvoorbeeld MS. Maar ook mensen met schizofrenie. En dat ligt weer veel moeilijker. Terwijl die mensen ook zeker ondraaglijk lijden. Maar bewijs dat maar eens als ze je geen pijnstillers maar kalmeringsmiddelen voor kunnen schrijven.
      Het vervelende is ook dat je zelf moet zorgen dat je een aanvraag indient. Daar kun je te ver voor heen zijn of niet capabel geacht worden. Iemand anders kan het niet voor je aanvragen. Ik ben in ieder geval blij dat het hier mogelijk is in Nederland.

  3. Euthanasie het begrip wat weer door het ‘EGO’ wordt bepaald. Overal wil de mens invloed hebben wat ‘de ziel’ weer wel en niet mag. Lijden is ‘gevangen’ zitten in een lichaam die vrijwel niet meer geheel naar behoren functioneert, medisch als psychisch gezien. Nooit wordt er aan ‘de ziel’ gevraagd wat het nou zelf zou willen, geen vrijheid maar eerder een ‘melk-koe’ effect goed voor een ander zijn portemonnee. Ik kan me het goed voorstellen als je elke dag pijn ervaart in het lichaam en waar geen middelen voor zijn om die pijn barriëre te kunnen doorbreken, chronisch zieken idem. Alleen het buitenkantje telt en daar gaat het dan ook om bij anderen (kortzichtigheid) dan de ellende van een heuse oorlog die zich in en om het lichaam heen speelt. Kon je het enkel maar even voelen dan zou je er bij sommige gelijk overtuigd zijn voor onmiddelijk toevoeging van euthanasie. Het zijn niet enkel de mensen rechten maar ook die van ‘de ziel’ en dat wordt nog al te vaak vergeten. Tenzij je een gevaar of een bedreig vormt voor een ander zijn ‘EGO’ dan is de mening gelijk al zo verdeelt: ‘Schieten maar!’….

    1. Zo kun je weer nuchter relativeren. Een tuin op het zuiden is echt fantastisch. Dat wil iedereen wel.

  4. Wanneer je ziel niet in overeenstemming zou zijn met de keus tot het beeïndigen van een leven vanwege lijden, zou het leven niet beeïndigd worden. Het lichaam alleen maakt die beslissing niet. Dit gebeurt in samenwerking met de geest/ziel. De ziel is de ‘bestuurder’ van ons lichaam; een auto rijd ook niet zonder bestuurder, een computer werkt niet zonder een gebruiker. Wanneer zo’n beslissing uiteindelijk dus genomen wordt door een mens, is de ziel het daarmee eens omdat deze een belangrijke rol speelt in het nemen van deze beslissing. Wanneer het tijd is voor een mens om het leven op aarde te verlaten dan zal dat gebeuren, op welke manier dan ook, omdat het je tijd is, omdat het tijd is.

    1. Voor elk leven bestaat een blauwdruk die nog fijn ingevuld dient te worden. Zo is er voor elke persoon die verongelukt/vermoordt word een persoon in wiens planning het geschreven is dat hij/zij een dodelijk ongeluk/moord zal plegen. Beide zielen hebben hier hun noodzakelijke ervaringen op te doen.

  5. In het artikel staat dat de ziel er wel 2 dagen over kaan doen om zich vrij te maken van het lichaam.
    Weet iemand hoe dat zit met de ervaring van zoiets. In sommige culturen worden de doden binnen 24 uur begraven of gecremeerd. Merk je daar dan iets van als de ziel nog niet los gekomen is?

  6. Dank je wel Marieke voor je prachtige artikel.Zo ervaar ik het ook. En of het zo moet zijn lees ik je artikel. Het is als EHS’er (elektro hypersensitieve person) zo moeilijk om je nu staande te houden op aarde waar geen plek en aandacht is voor de EHS’er. Waar het lijden enorm is en onzichtbaar voor de buitenwereld lijkt het wel. Het zal een reden hebben. Fijn om dit nu te lezen. Ik houd vol!

    1. Dag Ria, ken je dit artikel al?
      http://www.stopumts.nl/pdf/VoorwoordDFGenuis-NL.pdf
      Er komen steeds meer mensen tot de ontdekking dat ze overgevoelig zijn voor straling, dit kan niet lang meer in de doofpot blijven.

      Wat mij betreft mag defensie met de schietopleiding oefenen op alle onderdelen die op zendmasten zitten, inclusief eventuele lampjes 🙂

  7. Beste Marieke,
    Ik spreek uit persoonlijke ervaring en kan mededelen aan iedereen dat
    de geest (ik noem het energie ) heel snel uit het lichaam gaat, in een tel,je ziel is aan de andere zijde.
    Denk aan de mensen die een snelle dood meemaken, door oorlogen of ander menselijk geweld, Er zijn veel dingen waarover wordt geschreven, niet alles klopt, iedereen moet zijn leven ( leven ) En ik wens iedereen veel liefde en licht toe en sterkte met zijn of haar beslissing.

    Zekerheden bestaan niet in dit leven, je kan ze ook niet kopen.
    Er zijn maar twee zekerheden ,en dat is geboorte en sterfte.

    1. Het prachtig-machtige vind ik de verhalen van de ‘andere kant’ over sterven en geboorte.. “Bij ons is de ervaring preciés andersom” wordt er daar gezegd.. “Jullie kijken tegen sterven op, wij weten dat het een thuiskomst is; jullie vieren feest bij een geboorte; wij weten dat het een ankering van de vrije geest in de materie is”..!

    2. Mooi gesproken, Guido. Ben het helemaal met je eens.

      Sterven is geen afscheid, maar een vertrek van de ziel naar een nieuwe bestemming. Een bestemming om nieuwe ervaringen op te doen, levenslessen te leren en spiritueel verder te groeien.

      Omarm het hemelse licht. De Aarde is op dit moment door alle ongelijkheid, oorlogen en geweld voor veel mensen al verworden tot een hel.

      De trein naar onze volgende bestemming is altijd onderweg; we moeten enkel het juiste station vinden waar we op kunnen stappen. Dan pas zal onze ziel de rust krijgen die hij verdient en leren we de echte vrede en liefde kennen.

  8. Goed artikel, om nog weer eens over na te denken.”Je moet wat voor het leven over hebben de dood komt vanzelf”.! maar betekent ook het leven op de gegeven tijd loslaten. Dat kan alleen de stervende aangeven voelen en beleven.Echter Pijnbestrijden vind ik geoorloofd,wat dan ook mogelijk een “wat vroegere dood”tot gevolg kan hebben.
    Helaas gunnen we ons zelf en de lijdende heel vaak niet de tijd en de ruimte om het op zijn/haar eigen unieke manier over te gaan naar de andere wereld.

  9. We zijn een ziel en we hebben tijdelijk op aarde een lichaam en we nemen deel aan het rad van wedergeboorte om ervaringen op te doen.
    Als we een bewuste incarnatie zijn, weet je dat de ziel niet een paar dagen in of bij het stoffelijk lichaam hoeft te blijven, maar dat is dus voor iedereen verschillend.
    Ik ben het er niet mee eens dat er altijd een adequate pijnstilling mogelijk is, ik weet wel dat voetreflexmassage een welkom hulpmiddel kan zijn. In mijn loopbaan heb ik meegemaakt dat mensen ondanks de maximale pijnstilling krepeerden van de pijn. Dus kàn ik me voorstellen dat er stemmen opgaan voor euthanasie. Maar als het moet gaan zoals met Lucie destijds… dankje feestelijk!
    Het is misschien ook een troost om te weten dat men wordt opgehaald door geliefden die ons voorgegaan zijn.
    Als een overgang abrubt gebeurt door moord of een ongeluk, wil het wel gebeuren dat de ziel nog een poos(je) bij het lichaam blijft, door de paniekreactie, tenzij het een bewuste incarnatie is .

  10. We hébben een lichaam. Ons lichaam is een zelfsturend organisme onderverdeeld in talloze zelfstandige sub-versies tot aan het sub-atomaire level toe.

    Hoe graag we het ook willen, uiteindelijk leeft ons lichaam het eigen leven. Het is een voertuig waar we direct als indirect invloed op kunnen uitoefenen, maar meer ook niet.

    De reden dat we ons niet altijd schuldig hoeven te voelen op processen die buiten onszelf plaatsvinden zoals, bepaalde ziekten binnen het fysieke systeem.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.