Inspiratie: De commissie Davids in een spiritueel licht..

Ken je de uitdrukking dat je zaken eens ‘in een bepaald licht’ zou moeten bekijken. Alsof je een fotograaf bent, die het onderwerp waar hij zijn focus op richt, op verschillende manieren kan ‘belichten’. Het bijzondere van deze mind-oefening voor een fotograaf is, dat hij figuurlijk gesproken, afstand moet gaan nemen van zijn huidige positie  en zich neutraler moet opstellen, om een goede, eerlijke afweging te maken van de ‘foto’ die hij gaat nemen. Wat ga je vastleggen als je ergens naar kijkt?! Wat zie je überhaupt.

Hoe vreemd het wellicht ook mag klinken, deze zelfde vraag komt aan de orde bij de bewegingen die nu plaatsvinden rondom het rapport van de Commissie Davids, die de Nederlandse deelname aan de oorlog in Irak onderzoekt. Hoe kijk je naar het onderwerp, in welk licht zet jij de gebeurtenissen. En waar sta je zelf..? Deze mooie observatie is van Hannah van Buuren, die al eerder een gastcolumn schreef op WantToKnow.nl Het woord is aan Hannah.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Waarom de bewegingen rond de conclusies van het rapport-Davids,

ook spiritueeltjes aangaan!

Hannah van Buuren, Stichting Poort © 2010

Wij -’spiritueeltjes’-  hebben de neiging ons te verheffen boven de politiek. Daar zijn wíj immers niet mee bezig? Gaan wij niet over tot licht en liefde?

Mr. Willibrord Davids, oud president van de Hoge Raad, en zijn commissie, zetten met hun rapport de zaken op scherp, inzake onze deelname aan de oorlog in Irak. Resultaat: 'Dualiteit ten top'!

Uit licht en liefde zijn wij geboren. Vanwege licht en liefde hebben wij in deze tijd geboren willen worden. Vanuit diepe liefde en vanuit lichtende wijsheid hebben wij ons neergelaten in een web, een weefsel. Daar staan wij niet los van, integendeel, dit weefsel voedt ons, draagt ons, en beïnvloedt ons, of we het willen of niet. Zonder dat weefsel zijn wij niet. Dit weefsel is jouw netwerk. Jij hebt daar een eigen looproute in, dat is waar, maar jouw looproute ontwikkelt zich dank zij de weg in het landschap, en niet zonder de weg in dit landschap.

De commissie Davids heeft het over een oorlog die bijna 500.000 doden heeft geëist, miljoenen vluchtelingen, en de kiem legde voor een nog steeds wanordelijk en onmenselijk bestuur. De redenen voor die oorlog, eventuele massavernietigingswapens, bleken al snel achterhaald; het ging om het hoofd van Saddam Hussein. Desalniettemin werd de oorlog, met alle schade aan dat land en aan dat volk en aan de zelfbeschikkingsrecht van Irakezen voortgezet.

Niet alleen bloed aan de handen van de oorlogvoerende naties van toen, van hen die dat ondersteunden, maar -slechte beeldspraak- ook bloed aan de handen van het hele weefsel, van de hele wereld. Hoe krijgen wij, die geboren wilden worden om een bijdrage te leveren aan de 20e en 21e eeuw, het voor elkaar om dáár de ogen voor te sluiten?

Als wij hier de ogen voor sluiten, als mens, dan sluiten wij ook de ogen voor Darfur, voor Angola, voor Zuid-Amerika, voor de behoeftigen, verminkten, vluchtelingen in onze eigen achtertuin.

Zelfs het Internationaal Volkerenrecht heeft geen mandaat gevonden voor het begaan van deze honderdduizenden moorden, voor deze miljoenen vluchtelingen, en voor al die mensen die één voor één psychisch leed ondervonden en ondervinden. Hier past geen spirituele onverschilligheid. Hier past spiritueel mededogen, en de vraag: “hoe heeft dit in deze wereld, waaraan ik deelneem, zo kunnen gebeuren?”

Let wel: ik pleit niet vóór of tegen Balkenende of vóór of tegen Tony Blair, of George W. Bush. Ik pleit voor iets diepers: voor rekenschap aan de vraag: ‘wat is het weefsel waarin ik mij dag na dag neerlaat door nu als mens te bestaan?’ En daaruit voortvloeiend: ‘wat draag ik daaraan bij, in gedachte, woord en daad, of door onverschilligheid?’

Ik pleit voor iets diepers: voor rekenschap aan de vraag: ‘Wat is het weefsel waarin ik mij dag na dag neerlaat door nu als mens te bestaan?’

En daaruit voortvloeiend: ‘Wat draag ik daaraan bij, in gedachte, woord en daad, of door onverschilligheid?’

Vorig jaar is ons door diverse gezaghebbende spirituele instanties voorspeld dat de onderste stenen van massa-misleiding en massa-manipulatie met informatie boven zouden komen. Dat boven zou komen hoe democratie en openheid nog steeds woorden zijn, en geen leidraad voor handelen. Menselijk is dan te denken: ‘lekker, dan moeten ‘ze’ dus met de billen bloot.’ Maar dat is ego, dat komt voort uit een te vaak gefrustreerd rechtvaardigheidsgevoel. Je verlekkeren aan andermans/andervrouws blootgekomen billen mag er best even wezen, maar als spiritueel kun je dieper gaan.

En dan bedoel ik niet: ‘o, ik ben ergens ook medeplichtig’, of ‘dus ik heb daar onbewust ook aan meegedaan….’Nee. Dat is even tunnelachtig als het verlekkeren.

Het licht en de liefde waar wij uit voortkomen, het licht en de liefde omwille waarvan wij een leven hebben aangenomen juist in dit weefsel, het licht en de liefde waar wij zelf door gevoed worden en waar wij zelf voeding aan willen geven, zouden ons tot andere bewegingen kunnen leiden.

Droefheid bij voorbeeld. Tranen om wat gebeurd is. Tranen om wat elke dag nog steeds gebeurt.

Er wordt gezegd dat Jezus, toen hij een voor-zicht kreeg over wat Jerusalem rond het jaar 70 door eigen schuld te wachten stond, weende. Weende. Weende uit betrokkenheid. Weende vanuit het tegendeel van onverschilligheid. Weende vanuit zijn spirituele Wezen.

De tunnel waarin wij allemaal, als collectief, nu doorheen gaan, is de uiterste consequentie van een collectief karma, van wat nu naar boven spoelt om gezien te worden. Het is, weet ik uit eigen recente ervaring, ‘niet leuk’ om te moeten zien waar we als beschaving(en) aan hebben gebouwd. Het is verschrikkelijk om te zien aan wat voor leed de beschaving die wij de onze noemen heeft bijgedragen. Het doet pijn.

Wat eruit voort kan komen is: ‘dit nooit weer!’ Karma is geen straf voor wie het als les ziet, en aanpakt. Tranen, ja. Straf, nee. Licht! Licht is inherent aan je openheid, aan je willen zien. Liefde volgt licht op de voet. Waar je droef kunt zijn om wat zich nu in openheid aan je ogen openbaart, daar kun je ook meetrillen, daar kun je ook mededogen opbrengen, daar kun je bewogen betrokkenheid leveren aan het geschonden weefsel van deze planeet anno nu.

Het weefsel waar je uit licht en liefde in geboren hebt willen worden, vraagt nu je bewogenheid. Om en met wat er nu IS.

Ween maar, kind van deze tijd, en huil maar om wat het weefsel, jouw voedingsbodem, nu aantrilt.

Tranen maken de ogen helder, zegt men.

Hannah van Buuren,

Stichting Poort © januari 2010

site Stichting Poort HIER