Advertentie

E-book Lyme Kaj Alexander

Zonder armen de hemel raken!


Jessica werd geboren zonder armen, door een aangeboren ziekte. Net als elk ander kind, begreep ook Jessica niet waarom ze geen armen had zoals de andere mensen. “Het anders-zijn was heel moeilijk.” Maar Jessica groeide op en nam altijd deel aan verschillende activiteiten, zoals turnen, dans, zang en had dikwijls grote optredens in deze activiteiten.

Maar vooral toen ze jong was, maakte ze zich voortdurend kwaad, omdat haar ledematen ontbraken. Maar dit niet tegenstaande: met al haar energie deed ze aan sport.

Voor Jessica werd haar fysiche handicap hierdoor de grootste uitdaging in haar leven, meer dan de nieuwsgierige blikken van de mensen.

“Ik ergerde mij dikwijls als de mensen op de straat mij bekeken of als ik at met mijn tenen. Maar ik heb geleerd het positieve te zien van deze situaties en ze geven mij de gelegenheid een voorbeeld te zijn van optimisme.“

Jessica geeft haar ouders krediet, doordat deze voor haar model staan voor haar gedrag; ze zijn haar steunpilaren.

“Mijn moeder is mijn voorbeeld en zegt me altijd dat ik mag doen wat ik graag doe. Mijn vader heeft nooit een traan gelaten omdat ik gehandicapt ben, want hij ziet mij niet als slachtoffer.

Toch is het volgens mij niet gemakkelijk de vader te zijn van een gehandicapt kind. Maar hij was voor mij een rots tijdens de moeilijke jaren en hij is het die mij gevormd heeft, zoals ik nu ben.”

“Wanneer ik voor de eerste keer leerde een auto te besturen, was het dank zij de speciale aanpassingen.  Maar nadat ik het goed heb geleerd, besloot ik de aanpassingen te laten wegdoen en nu heb ik het toelatingsbewijs om zonder beperkingen te rijden… Als ik onderweg de tank van mijn auto vul in het benzinestation heb ik nog veel beziens…”

“Ik heb een universitaire graad in Psychologie aan de Universiteit van Arizona behaald.

Ik kan 25 woorden schrijven per minuut, mijn haar drogen, mezelf maquilleren, contactlenzen plaatsen met de grootste gemakkelijkheid zoals gelijk wie. Jazeker, met mijn voeten!”

En inmiddels is Jessica met haar 26 jaar en 1,55 m groot, ook de eerste vrouwelijke piloot in de geschiedenis van het vliegwezen geworden, een piloot zonder armen. Dankzij haar ongelooflijke doorzettingsvermogen én haar geloof dat álles kan, is zij erin geslaagd haar vliegbevret te halen.

Deze bezielde vrouw, een heldin voor velen, straalt altijd geluk uit en heeft veel gevoel voor humor.  Vorig jaar met moederdag vloog ze alleen met op een spandoek over haar ouderlijke huis: ”Kijk mama en zonder handen!”

Tot op vandaag heeft ze zo’n 130 vlieguren genoteerd staan. Jessica vertelt: “Soms is de angst gebaseerd op gebrek aan kennis, angst voor het onbekende. Toen ik begon te vliegen, gaf ik me rekenschap van mijn angst omdat ik er niet veel over wist.

Er is een universele angst in de mens, het is de vrees van onbekwaamheid en tekort aan geloof in zichzelf.”

Dank aan haar vertrouwen, voorbereiding en ambitie heeft Jessica een lange weg gelopen om te zijn wie ze nu is.

Bovendien is Jessica een gemotiveerde spreekster en de laatste 5 jaar doet ze de begeleiding van gehandicapte kinderen, in een internationaal netwerk. Jessica Cox wil graag trouwen en kinderen hebben.

“Ik weet dat het moeilijk zal zijn een familie te stichten, maar ik zal een goede moeder zijn.”

Lachend zegt ze:

”Ik weet dat het moeilijk zal zijn iemand te vinden die mijn hand vraagt aan mijn ouders. Ik heb geen armen maar dat bepaalt niet tot waar ik kan gaan. Onze diepste angst is niet dat we gebrekkig zijn, we zijn buiten het gewone en kunnen meer. De mens moet slechte tijden doormaken in het leven om emotionele ogenblikken te beleven. Hoe groter de moeilijkheid, des te groter de glorie.

Wat ontbreekt jou om de hemel  te raken?


12 thoughts on “Zonder armen de hemel raken!

  1. Wow, ben van stomheid geslagen, werkelijk, de wonderen zijn de wereld nog niet eens uit.
    Dit soort mensen geven mij weer de blijmoed om verder te ademen, dat er meer in het leven is dan waar wij massaal dagelijks over struikelen.

    Geweldig Artikel Guido.

  2. In onze maatschappij wordt vooral gekeken naar wat je niet kunt maar niet naar wat je allemaal wel kunt. Een ander probleem is dat wij kinderen al scheiden op de basisschool, een lichamelijke handicap? Mythyl school, leer en/of gedragsproblemen? speciaal onderwijs. Daarna maken we al direct onderscheid door ze op basis van leervermogen een bepaald opleidingsniveau te laten volgen. In Frankrijk wordt er geen onderscheid gemaakt, handicap of niet, allemaal op dezelfde school. Daarnaast volgt ook iedereen dezelfde basis op de middelbare school. We leren onze kinderen daarmee onderscheid te maken wanneer er een afwijking is op het gemiddelde in plaats van ze te leren dat niet iedereen hetzelfde is en dat dit ook mag!

  3. Niet durven, niet geloven, niet kunnen.. Of zoals Jessica zegt:
    “Er is een universele angst in de mens, het is de vrees van onbekwaamheid en tekort aan geloof in zichzelf”.

  4. Fantastisch zoals jij in het leven staat! Petje af! Zelf heb ik wel al mijn ledematen maar heb maar één arm tot mijn beschikking; dankzij mijn hulphond (die ik zelf heb opgeleid, net als de vorige) kan ik zelfstandig leven maar zover als jij ben ik niet gekomen hoor! Toch ben ik gelukkig zoals ik ben want zonder deze beperkingen had ik de kanjers van honden nooit leren kennen en waren ze nooit mijn maatjes geworden!

    Blijf erover praten want eens zal er een maatschappij zijn dat er niet naar onze beperkingen maar naar onze mogelijkheden gekeken worden!

  5. Niet op negatief te klinken maar ik heb diepe respect voor Jessica. Maar soms is men ook gelukkig (wanneer je alles lichamelijk zelfs op de plek hebt zitten) met maar heel weinig. Ik ben vredig en heb niet veel vereisten. Mensen om me heen en lachen en kletsen vind ik het aller belangrijkste.

    Leuk dat Jessica zoveel ambitie heeft en veel doet, maar ik moet zeggen dat ik dit zelf helemaal niet nodig vind. Zal het ook wel kunnen leren (wie niet, men kan veel!) maar in een mindere hectische wereld misschien..

    Neemt niet weg dat wat Jessica doet en heeft gedaan geen applaus en respect verdient! Het is de vraag of iedereen zo zou zijn zonder armen… waarschijnlijk niet maar dat weet je ook weer niet. Misshcien juist als je iets hebt probeer je alles op alles op andere te verbazen en/of jezelf.

    Leuk stukje!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.