Advertentie

E-book Lyme Kaj Alexander

Advertentie

Elementaalwezens en scheppend vermogen.


In November 2010 plaatsten we hier op WantToKnow een gastcolumn van Annelie van Eijk. Zij communiceert dagelijks met natuurwezens en haar artikel is een harte-oproep van deze wezens om met hen een Nieuwe Aarde te creëren..! De boodschap die de natuurwezens aan Annelie doorgaven, plaatsen we hierbij graag nog een keer:

“Kom en speel met ons, heb plezier met ons,
lééf met ons.
Wij zijn deel van jullie
en jullie zijn deel van ons.
Wij kunnen in liefde
zoveel moois voor elkaar betekenen.
x

Kom speel met ons, creëer met ons
en vreugde zal ons aller deel zijn.

In liefde samen te werken is
wat wij zó graag willen.

Kom speel met ons.”

Het is de dagelijkse rationele ontvoering uit onze eigen ‘natuur’, die ervoor zorgt dat veel mensen niet in contact staan met de elementaalenergieën. Dat is geen ramp, maar waar het hier over gaat, is dat door de dagelijkse gang van zaken, ons wordt voorgehouden dat elementaalenergieën niet bestaan..! Dat het allemaal sprookjes zijn en dat we niet moeten zeuren  maar hard werken voor ons dagelijks brood..! Daarom op deze plek een bijzonder verhaal; wellicht ken je het al, maar toch is het in deze tijd van wezenlijk  belang dat we beseffen dat we niet alleen zijn in het creëren van een Nieuwe Aarde..! Dat is de onderliggende boodschap van dit artikel. Probeer even je linkerhersenhelft in slaap te sussen en laat je creatieve kracht en vooral je hart even de ruimte om deze informatie tot zich te nemen..!

Of zoals Annelie van Eijk in haar genoemde artikel de volgende vraag beantwoord: “Hoe kunnen wij als mensen de natuurwezens het beste dienen, juist in dit kritieke tijdvlak? ”

De natuurwezens laten ons nu weten:
“Met een liefdevolle houding, met waardering, met aandacht voor al het moois om je heen.
Er is geen kritiek punt. Er is alleen potentie. Wanneer de mens zich daar ten volle op zou richten, dan zouden wij zoveel meer mooie dingen kunnen creëren. Maar het is de mens zelf die zijn aandacht gericht houdt op onvolkomenheden in de natuur, in de wereld en daardoor creëert hij méér van hetzelfde.”
x

* * *

x

Elementaal-wezens en scheppend vermogen..

 2012 © WantToKnow.nl/.be

x

Tanis Helliwell

Tanis Helliwell is bedrijfs/organisatiedeskundig en woont in Canada. Ze is tevens een extra-sensitief persoon en daardoor nam ze in haar kindertijd natuurwezens waar. Naarmate ze ouder werd liet ze deze ‘gave’ voor wat ie was. Totdat ze als dertiger besluit om voor een zomervakantie in retraite te gaan in Ierland, het land van haar voorouders. Het is midden in de jaren 1980 en Tanis vindt een vakantiehuisje in Ierland, op Achill Island, waar ze ’s avonds aankomt. Dit is (een deel van) het relaas van haar belevenissen die vakantie.

”Naarmate mijn ogen gewend raakten aan de donker wordende kamer, nam ik langzaam mijn omgeving in me op. Naast de haard lag een stapel turf, een blaasbalg ernaast. Tegenover de haard stond een half verzakte oude groene bank en daarachter een grote houten tafel met zes zeer stevige stoelen.

Vanaf dat ik naar binnen was gegaan had ik het gevoel gehad alsof ik wederrechtelijk iemands huis was binnen gegaan. Ik probeerde dat gevoel opzij te schuiven, maar raakte er meer en meer van overtuigd dat ik werd gadegeslagen. Ik liet mijn blik over de hoek gaan van waaruit de vibraties leken te komen glijden. Met een schok merkte ik dat er vier mensen naar me keken: een kleine man, een kleine vrouw en twee kinderen. Ik was half verlamd van angst en zat daar met ingehouden adem.

achill islandIk ben inderdaad iemands huis binnengelopen, dacht ik, maar wat een rare kleren hebben ze aan. Lieve hemel, het zijn geen mensen! In een flits dacht ik in een spookhuis beland te zijn- een gedachte die me half hysterisch maakte. Maar voordat ik die gedachte verder kon uitspinnen, richtte de kleine man het woord tot me. ‘We leven al honderd jaar – in jullie tijdstermen uitgedrukt – in dit huisje en we zijn bereid het met jou te delen, zij het op een paar voorwaarden.’

Zijn verschijning onderstreepte het gedrag van zijn woorden. Hij was niet langer dan één meter twintig en gekleed in een ouderwets jasje dat vanaf zijn middel tot boven toe een knoopsluiting had. Het jasje zat strak om zijn ronde buik. Onder een bruine kniebroek droeg hij dikke kousen en zijn voeten staken in grote klompen – veel groter dan zijn voeten redelijkerwijs konden zijn. Het geheel werd gecompleteerd door een reusachtige zwarte hoge hoed.”

Aldus begint de kennismaking met de leprechaun (spreek uit: leprekon), de Ierse benaming voor eigenzinnige kabouterachtige wezens. In de loop van de zomer ontstaat een soort van samenwerking die zal resulteren in een boek. Curieus daarbij is dat wordt afgesproken dat dit boek pas 10 jaar later zal worden geschreven, wat ook gebeurde. In 1997 werd het boek van Tanis Halliwel ‘Summer with the leprechaun’ uitgebracht. De Nederlandse vertaling, ʹEen zomer met het kleine volkje’ werd 7 jaar later, in 2004 uitgegeven.

Bij deze een gesprek over de verhouding tussen de leprechaun.

De leprachaun komt overal terug in Ierse overleveringen. Het lijkt een oerbeeld dat in het Ierse volk voortleeft. De oorsprong van de Leprachaun..? Lees het artikel..!

ʺMijn leprechaun-vriend kwam af en toe langs als mijn buurvrouw, mevrouw O‘Toole, er was, en die dag was er een van. Omdat er op de bank geen plaats was, hees hij zichzelf op een van de eetkamerstoelen en begon met notitieblok en potlood op schoot uitvoerig aantekeningen te maken. Toen mevrouw OʹToole vertrokken was, vroeg ik hem: ʹWat heb je ontdekt?ʹ
ʹFascinerend, werkelijk fascinerendʹ, zei hij, overdreven articulerend als een echte Britse professor -een knijpbrilletje op de punt van zijn knolneus.

Hij tikte met zijn potlood op zijn blocnote om zijn bewering te versterken en vervolgde: ‘Als jij en die zoetekauw van een vriendin van je samen zijn, verandert de energie rondom jullie beiden. Jouw energie is gewoonlijk als die van een kabbelend beekje dat onrustig rond de rotsen danst, terwijl die van haar meer op een oceaan lijkt die komt aandeinen en dan weer wegebt. Als jullie samen zijn, word jij meer als een oceaan en krijgt zij meer van dat beekje. Zij heeft een kalmerende werking op jou, terwijl jij haar ondeugendheid aanwakkert.’
ʹWeet je dat ze wat van ons bloed heeft?ʹ zei hij en gluurde daarbij over zijn brilletje.

ʹVan wat voor soort elementwezen?ʹ vroeg ik. ʹZe behoort tot een kaste waarmee je nog niet veel contact hebt gehadʹ, antwoordde hij. Hij duwde zijn brilletje wat verder naar achteren en strekte zijn handen zwierig uit. ʹZe is een van de koe-mensen. Dat zijn mensen die met allerhande soorten dieren werken. Ze weten alles wat dieren denken en voelen.’
ʹVia jou breidt ze haar energieveld uit, zoals ze dat ook met dieren doet, en dan raakt ze je op een manier zoals je ook door een hond of een kat geraakt kunt worden. Als ze met haar koeien of haar schaapshond is, hoeft ze niets te zeggen. Ze begrijpen elkaar woordeloos. Zo gaat het ook tussen jou en haar. Jullie praten niet veel met elkaar, maar breiden jullie energie tot elkaars aura uit en communiceren dan toch met elkaar.ʹ

Ik onderbrak hem even en informeerde: ʹIs dat iets wat je al bij eerdere gelegenheden hebt waargenomen als je er ook was tijdens het bezoek van mevrouw OʹToole?ʹ  ʹJaʹ, antwoordde hij. ʹIk heb haar met dieren zien communiceren en was benieuwd of ze op jou hetzelfde effect had.ʹ  Met een gebaar naar zijn blocnote zei ik: ʹIk ben benieuwd te zien wat je hebt opgeschreven.’
ʹNee, nee, geen sprake vanʹ, was zijn reactie terwijl hij de blocnote tegen zijn borst drukte. ʹIk ben er vooral zo in geïnteresseerd, omdat ik er geen idee van had dat jullie ook kunnen schrijvenʹ, zei ik en strekte mijn hand naar het blokje uit.

Hij ging nog wat verder van me af zitten en zei, een slag om de arm houdend: ʹWel, we kennen een bepaalde manier van schrijven.’
Om hem op zijn gemak te stellen, leunde ik wat naar achteren en vervolgde: ʹDus het komt erop neer dat jul1ie niet lezen en schrijven zoals mensen?ʹ
Hij ontspande wat en antwoordde: ʹInderdaad.’ Omdat ik ontzettend nieuwsgierig was, glimlachte ik mijn meest veroverende glimlach en vroeg vleiend: ʹMag ik alsjeblieft zien wat je hebt opgeschreven?ʹ

ʹJe zult het waarschijnlijk niet begrijpen’, maande hij voorzichtig, maar ik kon zien dat zijn weerstand wat begon af te zwakken.
Ik realiseerde me plotseling dat zijn tegenzin om me zijn blocnote te laten zien waarschijnlijk verband hield met het feit dat hij de menselijke vaardigheden van lezen en schrijven niet meester was. Dat was een gevoelige slag voor zijn trots. ʹIk ben even geïnteresseerd in elementwezens als jij in mensen’, zei ik en zond in gedachten respect en vertrouwen naar hem.

Mijn vriend leunde naar voren en stak zijn blocnote naar me uit. Ik pakte het aan en zag… een blanco vel papier. Ik keek hem aan en gaf toe: ʹIk zie inderdaad niets.’ ʹDat komt omdat wij elementwezens iets op de pagina denken en bij het ʹteruglezenʹ laat de pagina ons dan de beelden zien die wij erop hebben gedachtʹ, antwoordde hij en gebaarde me dat ook te proberen.

Ik keek nog eens goed en zag toen mevrouw OʹToole en mijzelf, vastgelegd precies op de manier waarop we hadden gezeten en hoe de dingen waren gebeurd -het beeld bewoog als een soort hologram en was driedimensionaal, veel indringender dan onze tweedimensionale televisiebeelden. Voor mijn mensenogen was het nog wazig, maar ik zag het wel. Ik keek naar mijn vriend en lachte om mijn succes.
ʹNiet veel van ons elementwezens doen dat -voornamelijk de geleerden en de helers’, zei hij, eveneens glimlachend. ʹElementwezens lezen mensenboeken op dezelfde wijze als die waarop we met jullie communiceren -telepathisch dus. Op die manier kunnen we Frans en Duits of welke andere taal dan ook lezen. Romans zijn voor ons makkelijker te lezen, omdat we de beelden die de schrijver bij het schrijven heeft gebruikt kunnen zien. Moeilijker zijn wetenschappelijke werken, tenzij mensen bij het schrijven ervan ook in beelden denken.

Bovendien is schrijven in onze wereld niet zo nodig. Elementaalwezens kunnen wat ze maar willen denken en creëren, dus waarom zouden ze dat willen vastleggen! Zie je, tijd en ruimte hebben voor ons geen grenzen, dus we kunnen naar believen in het verleden of de toekomst duiken en creëren wat we willen. Omdat mensen niet in tijd en ruimte kunnen reizen moeten ze dingen opschrijven, vastleggen, om ze op die manier te kunnen herinneren. Onze geleerden hebben leren lezen en schrijven omdat mens en dat nodig hebben.

Ik begreep nu dat de wijze waarop elementwezens lezen, schrijven en spreken meer van doen heeft met hun geest dan met de beweging van ogen, handen of mond. Ook besefte ik dat mensen deze eigenschappen bij zichzelf zouden kunnen ontwikkelen als ze zich er maar in oefenden. ʹZo is het’, zei de leprechaun, ʹen dat zullen jullie in de toekomst ook gaan doen. Mensen in Atlantis hadden dat vermogen, maar zijn dat later kwijtgeraakt. De kracht van de geest en de kracht van de wil zijn voor alle wezens de sleutels tot materialisatie. Mensen leven in een dichtere werkelijkheid dan elementwezens, dus daarom moeten jullie niet alleen met de geest maar ook met jullie lichaam werken om de dingen die jullie willen tot stand te brengen.

Over het algemeen genomen is de menselijke geest sterker dan die van elementwezens omdat mensen met hun wilskracht de weerstand van die dichtere werkelijkheid moeten zien te doorbreken. Dit soort weerstand maakt mensen sterker. Helaas zijn er veel mensen met een zwakke geest die gewoon andermans gedachten en gevoelens volgen. Die leren niet hun eigen geest te gebruiken -dat kost ze te veel inspanning.
En er zijn veel meer mensen dan elementwezens die hun potentieel niet ten volle benutten. Mensen zijn vaak te passief. Maar de mensen die hun geest wel tot uitdrukking brengen zijn veel sterker dan bijna alle elementwezens. Wisten ze dat maar.’

Terwijl ik de gedachtenlijn van mijn vriend al luisterend volgde, begon ik me af te vragen of elementwezens hun lichaam eigenlijk wel gebruiken voor het maken van bepaalde voorwerpen of producten, of dat dit allemaal alleen maar in hun geest bestond. Dus ik vroeg: ʹMaken schoenmakers bij jullie echt fysiek tastbare schoenen, of creëren jullie gewoon de illusie dat ze schoenen maken ?ʹ
ʹOnze ambachtsliedenʹ, begon hij, ʹmaken dingen die fysiek tastbaar voor onze realiteit zijn. Ze werken met zwaardere elementen dan de meesten van ons en staan daarom het dichtst bij de mensen in hun vermogen met de fysieke realiteit te werken. In jullie folklore, zoals jullie dat noemen, bestaan verhalen over mensen die voorwerpen van elementwezens krijgen die van subliem vakmanschap getuigen. Onze ambachtslieden maken prachtige juwelen van edelstenen, goud, zilver en koper. Sommige gilden maken wapenschilden, andere mooie boeken met prachtige omslagen en lijsten voor de afbeeldingen.’
ʹOnze helers hebben een sterke geest en vragen bloemen en bomen om extracten van hun levenssappen af te staan voor de drankjes die ze maken om andere wezens te genezen. Gewoon door naar een boom, een mens of een dier te kijken, weten die helers precies welk extract dat wezen nodig heeft, en dan vragen ze dat extract ergens anders in de natuur. Het natuurrijk geeft die extracten graag aan onze helers omdat – door dat te doen – alles wat leeft samenwerkt met het goddelijke plan.’

Samenwerken met mensen.
Terwijl hij sprak moest ik denken aan menselijke praktijken als homeopathie en aromatherapie, dus ik zei: ʹEr zijn ook mensen die op een dergelijke manier genezen.’
‘Zeker, dat kloptʹ, zei hij en knikte instemmend. ʹWerken mensen samen met het rijk der elementwezens bij het toepassen van dergelijke methoden?ʹ
ʹInderdaad, jaʹ, vervolgde hij. ‘Mensen doen dat trouwens ook bij het verbouwen van voedsel. Als jullie boeren zaaien, stellen ze zich in gedachten voor dat daar flinke planten uit zullen voortkomen die veel graan of andere vruchten zullen opleveren. Als ze zich dat beeld maar goed voor ogen houden, komt die voorstelling meestal uit -vooral als het zaad sterk en de aarde vruchtbaar is en als er precies genoeg zon schijnt -niet te weinig, maar ook niet te veel.

De boer moet met de natuur samenwerken bij het zaaien van de aanplant. Je kunt het zaad niet zomaar ergens in de grond stoppen. Mensen zouden heerlijk voedsel, prachtige tuinen en gezonde bomen kunnen laten groeien als ze maar zouden luisteren naar wat de natuur wil en het vermogen tot visualisatie van het gewenste doel zouden ontwikkelen.’ʺ
( Zomer met kleine volkje, blz 73-77)

De naamdag en over de keuze om samen te werken met mensen
ʹTijd om op te staanʹ, kwam als van ver een stem. Daarmee werd ik uit mijn droom van zonnige stranden gerukt om in de werkelijkheid van weer een grijze Ierse dag terug te keren.
ʹNog een paar minuutjesʹ, bedelde ik, terwijl ik de dekens over mijn hoofd trok.
ʹNee, nuʹ, zei de leprechaun beslist. ʹVandaag is het een belangrijke dag. Het is een naamdag.’
Ik opende een oog en zag tot mijn verbazing dat de kamer met ballonnen en slingers versierd was. De leprechaun stond voor me en was gekleed als een verjaarspakketje. Hij droeg een goudlamé broek en een bloedrood fluwelen jasje. Zijn favoriete hoge hoed was met een enorme klavervier versierd en om zijn hals had hij een grote strik van een lint waarin het goud, rood en groen van zijn kleren terugkwamen.

ʹOmdat je mijn kennis omtrent mensen een flink stuk vooruit geholpen hebt, zal ik nu het belangrijkste met je delen wat een leprechaun met een ander wezen kan delen.’ Mijn vriend maakte een formele buiging, zweeg even om de importantie van de gebeurtenis te onderstrepen en zei: ʹMijn naam.’ Vervolgens viel hij terug in zijn gebruikelijke, abrupte manier van spreken en voegde eraan toe: ʹSta dus op.’
Hij draaide zich om en verliet de kamer. Verbaasd over wat hij had gezegd, sloeg ik de dekens terug en kleedde me snel aan. Het was in de folklore algemeen bekend dat als een leprechaun je zijn naam onthulde, je daarmee controle over hem zou kunnen krijgen. Wel, ik zou straks meteen uitvinden of dat waar was, dacht ik, glimlachend om de waarschijnlijkheid, of liever onwaarschijnlijkheid, dat mijn vriend zich ooit door mij zou laten controleren.

Juist toen ik aangekleed en wel de woonkamer binnenkwam, kwam mijn vriend terug, een prachtig boek in de hand houdend. Het was wit, met glanzend gouden letters erop. Hij droeg het met eerbied, zonder een spoortje van de hem zo eigen spottende manier van doen. Het was overduidelijk dat hij vandaag echt ernstig zou zijn.
Hij ging op de bank naast me zitten en begon: ʹDit is mijn namenboek. Hier staan alle herinneringen in aan wie ik ben en wat ik heb gedaan of zal doen.’
Ik wachtte tot hij doorging. Hij sloeg het boek zo te zien op een willekeurige pagina open en zei: ʹHier gaat het over de tijd waarin ik besloot mijn traditionele kaste te verlaten om een studie van mensen te gaan maken.’ Hij wilde verder gaan, maar omdat ik mijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen, onderbrak ik hem en vroeg: ʹWelke was jouw traditionele kaste?ʹ

De cover van het boek van Tanis Helliwell. (klik voor lead naar Bol.com) ‘Een zomer met het Kleine Volkje’ geeft inzicht in vele geheimen van het kabouterrijk en verhaalt over hun levendige spel, humor, nieuwsgierigheid, ondeugendheid, plezier, wijsheid en goddelijke doel. Volgens de leprechauns streven de elementwezens er momenteel naar om, samen met geëngageerde mensen, de Aarde te genezen en een “nieuwe” wereld te scheppen.

De leprechaun trok licht misprijzend zijn rechter wenkbrauw omhoog, maar schoot toen in de lach. ʹJe doet me aan mijn kinderen denken. Altijd maar vragen.’
ʹNou, en geef je me dan ook antwoord?ʹ drong ik voorzichtig aan. ʹIk behoor natuurlijk tot de kaste van de leprechauns!ʹ zei hij trots. ʹMaar zijn daar dan geen subgroeperingen -zoals schoenmakers en kleermakers?ʹ, vroeg ik belangstellend.
ʹO, ik begrijp wat je bedoeltʹ
, zei hij. ʹInderdaad, er zijn leprechauns die dit soort werk doen, en er zijn ook wat edelsmeden onder ons. Maar het zijn toch vooral de dwergen die met metalen werken. Als ik had moeten kiezen, had ik me waarschijnlijk gespecialiseerd in kleding voor bijzondere gelegenheden, maar iets zorgde ervoor dat mijn pad een andere richting op ging.’

Bij die woorden boog hij zich vertrouwelijk naar me toe en zei op samenzweerderige toon: ʹIk ontmoette een mens.’ Hierop kon ik mijn verwondering niet onderdrukken: ʹIk begrijp je niet zo goed. Je ziet toch elke dag mensen ?ʹ Gniffelend antwoordde hij: ʹOnze eigen wereld is interessant genoeg zonder ons in die van jullie te wagen. Is het je niet opgevallen hoe zelden je mijn vriendin en de kinderen ziet! Dat komt omdat ze gewoon in onze wereld blijven. En niet alleen dat, maar er zijn meer werelden dan alleen die van jou en mij die we kunnen bezoeken.’ Hij hief zijn hand op om mijn onvermijdelijke vraag af te weren en zei glimlachend: ʹNee, nee, nee. Daar zullen we het een andere dag over hebben. Laten we terugkeren naar de mens die ik ontmoette.’

De ontmoeting..
ʹHij bezocht onze wereld en deed onderzoek naar ons leven. Ik was jong, nog niet volwassen, en hing een beetje bij geleerden rond om stukjes en beetjes informatie op te pikken. Dat werd in onze wereld al als iets ongebruikelijks beschouwd. maar soms worden leprechauns geleerden. Hoewel geleerden meestal uit een andere kaste komen. Ze zijn…’
ʹZoals je zei -die mens..’, onderbrak ik hem, in een poging tot het uitgangspunt terug te keren. Ik begreep al wel dat we nog een heel eind af waren van het spreken over zijn naam.
ʹO ja. die mens..,’ vervolgde hij, terwijl hij zijn jasje rechttrok. ʹDie mens zag dat ik hem gadesloeg en liep op me toe. Ik was doodsbang. Van kinds af aan hadden we verhalen gehoord over hoe mensen onze energie stalen en de wereld doodden. Maar toch bewoog ik me niet. Naarmate hij dichterbij kwam, werd hij almaar groter -hij was ongeveer net zo lang als de leden van onze edelen-kaste. maar compacter en zwaarder. Hij had diepzwart haar en droeg een zwarte cape. Hij had iets van een tovenaar -heel intelligent en heel sterk.ʹ

ʹHallo. jongemanʹ. begroette hij me. ʹNou, zo jong ben ik heus niet!ʹ antwoordde ik een beetje beledigd zoals alleen jonge mensen dat kunnen zijn. Hij gooide zijn hoofd naar achteren en lachte. waarbij ik het goud in zijn kiezen kon zien en vroeg: ʹHeb je al besloten welk pad je in je leven gaat nemen?’
ʹJe moet wetenʹ, zei de leprechaun nu fluisterend tegen mij. ʹdat deze vraag in de wereld van de elementwezens nooit wordt gesteld. Het zou als een soort schande zijn beschouwd als anderen zouden weten dat ik me met die vraag bezighield. dus ik voelde me in verlegenheid gebracht.’

ʹHij leek mijn gedachten te lezen, iets waarvan ik dacht dat mensen dat niet konden, en zei: ʹDe tijden veranderen jongeman. Ik heb met jullie oudere geleerden erover gesproken, een groep op te richten van elementwezens uit a1le verschillende kasten om met mensen samen te werken. We zijn op zoek naar wezens die voor zichzelf denken in plaats van klakkeloos anderen te volgen, en die nieuwsgierig en moedig zijn. Iets voor jou?ʹ

Ik wist toen nog niet dat onze nieuwe kaste aanvankelijk belachelijk zou worden gemaakt en vervolgens door onze soortgenoten gevreesd zou worden. Had ik dat wel geweten, dan was ik er misschien nooit aan begonnen. Maar ik besefte dat ik bij een belangrijke tweesprong in mijn leven was gekomen en bepaalde keuzes moest maken. Ik richtte me in mijn volle lengte op, keek deze mens recht aan en zei: ʹJa, dat wil ik wel proberen.’
ʹDat was ongeveer honderd jaar geledenʹ, zei mijn vriend en leunde wat achterover op de bank. ʹNu weten heel wat elementwezens van ons werk af en jongeren melden zich bij ons aan om zich bij ons te voegen. Ook weten we dat het ware doel van onze kaste is, bewuste scheppende wezens te leren worden, zoals jullie mensen dat zijn.’

ʹWat een ongelofelijk verhaal!ʹ zei ik verbaasd. ʹHeeft het iets te maken met het feit dat je me je naam wilt vertellen?ʹ
‘Allesʹ, giechelde hij, terwijl hij zijn handen over zijn buik legde en over de bank rolde van het lachen. Ik wist dat hij lachte om mijn handigheid dat ik dat had geraden. Soms vergat ik gewoon dat hij en ik tot twee heel verschillende soorten behoorden, maar op momenten als dit werd ik daaraan herinnerd. Ik wachtte rustig af tot hij weer tot bedaren was gekomen. Maar omdat hij zag hoe ik naar hem zat te kijken, barstte hij weer in lachen uit en ditmaal schoot ik ook in de lach. We waren als twee kinderen en misschien op de keper beschouwd toch niet zo verschillend.

Langzaamaan kreeg hij zichzelf weer in de hand. Hij nam zijn hoed af en ik zag dat zijn hoofd bedekt was met een dikke bos vuurrood haar. Hij legde zijn hoed op zijn schoot en zei: ʹVoordat ik je ga vertellen hoe ik heet, zal ik je eerst wat over namen in het algemeen vertellen.’ O, O, de zoveelste uitweiding, dacht ik heel snel. Als hij me al had gehoord, deed hij of dat niet het geval was en vervolgde: ʹDe meesten van jullie mensen weten niet eens hun eigenlijke naam, dus jullie weten niet wie je werkelijk bent.’ Onmiddellijk vroeg ik me af of mijn naam wel de juiste voor me was. Tot dit moment had ik daar nooit aan getwijfeld. Mijn ouders hadden me verteld dat ze, toen mijn moeder acht maanden zwanger was, in bed hadden gelegen en dat mijn vader ineens die naam had gehoord -Tanis. Geen van beiden kende een Tanis, maar ze hadden de naam al wel eens gehoord in verband met vrienden van de familie.

Mijn naam is altijd een soort wegwijzer voor me geweest. Als kind was me verteld dat mijn naam afkomstig was van de Cree Indianen en ʹmijn dochterʹ betekende. Later, toen ik volwassen was, had een Cree man me verteld dat de naam Tanis heel speciaal was voor zijn volk en zowel ʹdochter van de hele stamʹ als ʹgeschenk van de Schepperʹ betekende. In de afgelopen paar jaren had ik nog andere betekenissen van mijn naam gehoord. De oude stad Tanis lag in de Egyptische delta en was de hoofdstad tijdens de regering van Ramses II. De stad lag in het kruinchakra van Egypte. En in de Bijbel heet de stad in het Hebreeuws Zoan -door de Grieken Tanis genoemd -de plaats waar de rechtvaardige mensen heen vluchtten na de verwoesting van Sodom en Gomorra.

Mijn leprechaun-vriend volgde mijn gedachten en zei: ʹJouw naam is je juiste, echte naam. Dat zou een naam ook echt voor mens en moeten zijn -hun identiteit.ʹ
ʹVaak ontmoet ik mensenʹ, antwoordde ik, ʹen vergeet dan hun namen omdat die me niet juist lijken te zijn, ze passen niet bij de betreffende personen. Soms noem ik ze zelfs anders dan ze heten.ʹ
ʹMisschien noem je hen dan wel bij hun ware naam, Tanisʹ, antwoordde hij.
ʹIs er nog iets anders dat je me over mijn naam wilt vertellen voordat we het over de jouwe gaan hebben?ʹ vroeg ik plagerig.
ʹIn een minuutje komen we bij de mijne, maar ik wil je graag eerst vertellen waarom elementwezens niet graag hun naam vertellenʹ, zei hij. De spanning nam toe.
ʹDat zou ik graag horenʹ, zei ik met gespeelde ernst. ʹIn de eerste plaatsʹ, begon hij, ʹkrijgen we niet zoals mensen een naam als we worden geboren. We dienen in onze naam te groeien. Pas als we voldoende levenservaring hebben om ons ons eigen levensverhaal bewust te zijn, kunnen we onze naam kiezen. De ouderen moeten het met onze keuze eens zijn, en dat zijn ze als we de juiste naam hebben gekozen.’

Terwijl ik naar hem luisterde, moest ik denken aan vergelijkbare praktijken in de menselijke samenleving. ʹBij sommige inheemse volkerenʹ, zei ik, ʹkrijgen kinderen bij hun geboorte een naam en kiezen vervolgens zelf als ze in de puberteit zijn een tweede. En sommige heel speciale individuen krijgen dan nog een naam van de stam als ze bijzondere daden hebben verricht. Die manier vind ik, net als die van jullie, veel zinvoller dan het conventionele naamgevingsproces bij mensen. Het lijkt ook niet juist bij je geboorte een naam te krijgen van mensen die geen verbinding hebben met je spirituele wezen. Maar je zit vaak wel je hele leven vast aan zoʹn naam. Dus ikbegrijp dus heel goed de betekenis van namen, maar waarom willen elementwezens die niet vertellen?ʹ informeerde ik, in een poging tot het uitgangspunt terug te keren. ʹZoals ik er tegenaan kijk, zou het noemen van hun naam hun ik versterken, en dat is toch wat jullie graag willen.’

…het feit dat gnomen, nimfen, elfen en vuurgeesten niet net zo waar te nemen zijn als dieren en planten is alleen eraan toe te schrijven dat de mens in het tegenwoordige ontwikkelingsstadium niet in staat is zijn ziel en geest te ontplooien zonder hulp van zijn etherische lichaam. …net zoals we over het verleden lering hebben kunnen trekken uit de dierenreeks, zo zullen we uit de mineraalreeks hoop kunnen putten voor de toekomst van de aarde. Het is overduidelijk dat de mensheid tegenwoordig weer iets nodig heeft van een civilisatie die heel dicht bij het menselijk gemoed, bij het menselijk hart komt; een civilisatie die direkt uit het menselijk gemoed en het menselijk hart te voorschijn komt.

ʹDat is waarʹ, zei hij, ʹmaar elementwezens met een sterk ik zouden dan de levensessentie van de zwakkeren kennen en dus in staat zijn die wezens in hun greep te krijgen. Daarom vertellen we mensen onze naam niet. Als ze ons dan zouden roepen en ons om iets zouden vragen, zouden we hen niet kunnen weerstaan.’
ʹWaarom wil je mij dan wel je naam vertellen ?ʹ vroeg ik. ʹIk geef toe dat ik daar van meet af aan nieuwsgierig naar ben geweest, maar ik wil je niet tot iets dwingen dat je tegen je zin zou doen.’
ʹDat is nou precies de reden waarom ik met jou mijn naam wil delenʹ, zei de leprechaun. ʹJe hebt me niet eenmaal gevraagd, iets tegen mijn wil te doen. Bovendien zou je zoiets ook anderen nooit aandoen.’
ʹHebben we er beiden baat bij als je mij je naam vertelt?ʹ bracht ik er gauw tussenin voor hij verder zou uitweiden. Ik begon steeds zenuwachtiger te worden, omdat het kennen van zijn naam nogal wat verantwoordelijkheid met zich mee leek te brengen. ʹDat zul je ervaren als ik hem uitspreekʹ, zei hij, en vervolgde: ʹMijn naam is Lloyd…’

ʹJe naam is niet Lloyd. Zeg me nu je ware naamʹ, zei ik op bevelende toon. Zachtjes zei de leprechaun toen zijn werkelijke naam en terwijl hij dat deed, was het alsof er een hek tussen ons openging. Onze beide energieën stroomden naar elkaar vanuit het centrum van ons hart en vloeiden samen. Terwijl dat aan het gebeuren was, voelde ik hoe ook andere dimensies, andere realiteiten zich voor me openden. Ik wist dat ik door het hek zou kunnen gaan om die te onderzoeken, maar de tijd daarvoor leek me nog niet rijp. Ik deed een stap terug en sloot mijn deel van het hek. De energie van de leprechaun hing eventjes sprankelend in de lucht om vervolgens weer door zijn lichaam te worden geabsorbeerd.

Hij zat naar me te kijken -wijs, vriendelijk en heel anders dan het ondeugende wezen dat ik had leren kennen. Toen ik terugkeek, trok hij zijn energie nog verder in zijn aura terug en werd weer zijn schalkse zelf. ʹZie je, nu ik mijn naam met je heb gedeeld kunnen we samen andere gebieden betredenʹ, zei hij glimlachend.
ʹWaarom wilde je dat ik je een bevel gaf?ʹ vroeg ik, wetend dat hij dat van me had verwacht.
ʹBij naamdeling-ceremonies is het van belang dat beide betrokkenen qua energie tegen elkaar opgewassen zijn. Gewoonlijk houd jij je energie in, uit angst anderen van streek te maken -je probeert minder ruimte in te nemen. Maar in dit geval was het noodzakelijk dat je in je eigen kracht ging staan.’
ʹDank je voor dit geschenkʹ, zei ik.
ʹOns geschenkʹ, corrigeerde hij me.
ʹMag ik anderen jouw naam vertellen?ʹ vroeg ik- ik wilde geen fouten maken.
ʹMeer daarover morgenʹ, zei hij en begon te verdwijnen.
ʹNog een vraagʹ, riep ik hem na. ʹWie was de mens die je honderd jaar geleden ontmoette?ʹ
ʹSteiner. Rudolf Steinerʹ, kwam als een zwakke echo zijn antwoord. (1)

(Fragment uit: ʹEen zomer met het kleine volkjeʹ, hfst 12: ʹde Naamdagʹ)

Noot:
(1) Zie in dit verband ook de uitgave Gesprekken met Elementwezens door Wolfgang Weihrauch en Verena Staël von Holstein (Christofoor 2004):
Het waterwezen dat bij het gespreksproject betrokken is, Etschewit, ‘de Natte’, verantwoordelijk voor de waterhuishouding in de regio waar de gesprekken plaatsvinden en al sinds de ijstijd daar ‘woonachtig’, geeft het volgende aan: “Ik heb 500 jaar nodig gehad om deze gesprekken voor te bereiden. En nu is het tijd daarvoor.”

Het werk van Rudolf Steiner bevat een vanzelfsprekendheid inzake de verbindingen tussen de geziene en ongeziene werelden..

Weihrauch: “Kun je daarover iets meer zeggen?”

De Natte: “Ik ben begonnen dit idee in de daad om te zetten, toen ik merkte dat de mensen niet meer konden’zien’.Vroeger werd ik hier als een soort watergod waargenomen. Men wierp met Pasen bloemen of een stukje brood in de rivier. En in één klap hield dat op. Jullie antroposofen noemen dat ‘het begin van het bewustzijnzieletijdperk’. Daarom begon ik erover na te denken dat nu communicatie door het woord noodzakelijk wordt.

Ik heb toen gemerkt dat ik deze communicatie langzaam op gang moest brengen. Ik heb de alchemisten bestudeerd, die –zij het nog onbewust-contact met ons opgenomen hebben (…) Pas veel later heb ik dan van het initiatief gehoord en hebben wij natuurgeesten ons aangesloten.”

Weihrauch: “Wat bedoel je met ‘het initiatief’?”

De Natte: “Het initiatief begon door de gesprekken van Rudolf Steiner met de elementwezens. (…) Rudolf Steiner heeft op zeven plaatsen van de aarde wezens aangesproken. Dat gebeurde grotendeels op geestelijke wijze, niet ter plaatse. Hij heeft in de elementenwereld geschouwd of in de verschillende natuurrijken wezens te vinden waren die de noodzaak inzagen zich op gesprekken met mensen voor te bereiden. En deze wezens heeft hij gevraagd die gesprekken in de toekomst ook te voeren. Dat gebeurt niet alleen hier.”

X

Advertentie

115 thoughts on “Elementaalwezens en scheppend vermogen.

  1. Ik hoef gelukkig ‘NIET’ helemaal naar Ierland af te reizen omdat kleine volkske te willen ontmoeten. Want die kleine jongens zitten nu eenmaal alle 25! gewoon gezellig bij mij op de bank, bed of werkkamer of gewoon in de achtertuin. Je staat er voor open of je sluit je d’r voor af, in iedergeval zij zorgen ervoor dat alles in kannen en kruiken is bij ons thuis…

    http://img805.imageshack.us/img805/9899/06829009.jpg

    Jongens! vannacht moeten jullie nog de was opvouwen, 3 artikels schrijven, ontbijt klaar maken en de tuin doen, dan kan ik morgen lekker uitslapen…

    😀

  2. Excuses voor de promotie, maar even een mooi stukje scheppend vermogen delen hier voor de eventuele geinteresseerden (vooral ook alle vrouwen) en voor alle WTK lezers misschien een mooie kans om ons eens live mee te maken. Vandaag vieren/organiseren wij ‘FEMALE INTUITION’, alles over (vrouwelijke) scheppingskracht, verbinding, schoonheid, wellness, gezondheid en meer.

    Maar naast de beurs met diverse stands en speciaal kinderprogramma (van de Feesttantes) ook een uitgebreid en heel bijzonder programma vol live muziek, zang, diverse dansacts, verhalen, presentaties, lezingen, video-kunst en complete live shows van o.a. HealingSoundMovement (met eigen muziek, muziekinstrumenten die klinken door licht te breken, soundhealing, met zangeres/danseres Renske Skills, gastartiesten PietJan Blauw, Jeff Hollie op saxofoon, singer-songwriter Yjoti Verhoeff & Maya Fridman, danseressen) en meer artiesten.

    Meer informatie (het is in Club Lite Amsterdam en begint en is van 12-20 uur) hier: http://www.vocalmovements.com

    1. @ John
      He jammer dat je het nu pas promoot, ik zie het te laat om er nog heen te gaan.

    2. Met 140.000 bezoekers elke maand is € 25,- meer symbolisch idd dan ‘feitelijk’…! John adverteert nu op deze ‘wijze’.. No hard feelings, maar het is mastery, ook in dit soort zaken, om balans te vinden. Ofzo.

    3. Juist Guido! maar tis zo jammer als er overheen wordt gekeken, niet iedereen gaat hier kabouters en elfen verhalen lezen, daarom is het meer aanstekelijk als John meer wat voetsporen achterlaat op de index pagina. Was een idee van 1 van mijn kabouters hier in huis en dat kon ik niet weigeren bij deze…

    4. schiet ook lekker op om 4 uurtjes voor een event een promo te plaatsen 😆

  3. Zelf denk ik stellig dat er nog veel meer mis zou gaan met het reilen en zeilen van de wereld en ons als het kleine volkje vanuit de onzichtbare wereld ons niet helpt, ik weet wel zeker dat ze samenwerkt met alles wat natuurlijk is, maar jammer genoeg staat bij ons de ratio voorop, er wordt gedacht dat ons verstand; ons brein dus; ons belangrijkste deel van ons doen en laten is. Zoek maar eens wat uitspraken van Albert Einstein op hoe hij er over dacht. En dan onze Wetenschap die er vanuit gaat dat alleen bestaat wat gemeten, gewogen en zichtbaar kan worden gemaakt, daardoor pretenderen ze te weten: nou jammer voor hun: ze WETEN niks.

    Dit las ik eens: het is niet onverstandig om eens een keer je verstand niet te gebruiken.

    Hartengroet Alice

    1. Weet je wat het is Alice? Ik voelde dat ik dit artikel wilde plaatsen; en hoe zeer ik mezelf ook ‘vrij’ voel om te plaatsen wat ik wil op deze site, tóch was er een ‘merkbare’ drempel die ik over moest gaan.. ‘Té soft’ en ‘wazig’… Zoiets, wat natuurlijk nergens op slaat. En nu staat het artikel erop! Voila.
      (En vergeet niet het artikel van Annelie van Dijk, waarnaar de inleiding verwijst!)

    2. @Guido, sorry ik wil niet belerend doen, maar het is Annelie van Eijk ze behoort al een tijd tot mijn favorieten, evenals Michael Roads, prachtige boeken zoals “terug naar de natuur”, en mijn complimenten dat je het artikel toch hebt geplaatst ondanks je bedenkingen, hopelijk zet het weer mensen aan het denken, dat is toch je opzet? 🙂

    3. Vergeet bij deze dan ook niet Rien Poortvliet, mijn favouriete en geliefde illustrator die mij deed wankelen dat er meer waren die natuurwezens kenden. David de Kabouter is een verwijzing naar ‘NISSE’ die in Zweden woont, daar is een hele streek waar men gewoon gelooft in kabouters, wee o wee als je daar dan ook anders over denkt dan krijg je van zelf ook met een heel trollen bos te maken.

      Nisse:
      In Scandinavië is de Nisse of Tomte bekend. De Nisse wordt in verband gebracht met de Kerstman en julbocken. Een bijnaam voor de Nisse is Nils (denk ook aan Niels Holgerson). De Nisse kan van vorm veranderen in enkele verhalen, ook zijn er verhalen waarbij hij slechts één oog heeft zoals een cycloop. De Nisse zorgt voor dieren en houdt vooral van paarden. In het heidense geloof was de Nisse de ziel van de eerste bewoner van de boerderij. De Nisse bewoonde de grafheuvels rond de boerderij. Het gebruik om pap aan de Nisse te geven tijdens kerst kan gezien worden als overblijfsel van voorouderverering.

      http://nl.wikipedia.org/wiki/Kabouter

      Tussen de ‘Grown a Beard’ liefhebbers hier op WTK duiken ook met grote regelmaat trollen op, die denken dat ze hun slijmerige sporen wel verdiend achter kunnen laten. Helaas daar zijn sommige nog al kabouterend goed in om ze weer te verdrijven.

      “Waar er meisjes zijn en goede wijn daar zullen ook Kabouters zijn.
      Volg me naar de bron en ontdek het geheim. Over Paulus de RooiBoskabouter (Paul & Co), Piggelmee en Tureluur (L.G. Steenhuizen, Pinkeltje en Wolkewietje (Dick Laan) Wiplala (Annie M.G. Schmidt) en David (Rien Poortvliet) praten we niet, want die zijn verzonnen.”

      Veel gehoord Kabouter versje:

      Hinkel de pinkel.

      Hinkel de pinkel, daar komen wij weer aan.
      Wij hebben geen kousen of schoenen meer aan,
      maar met de handen op de rug,
      Hinkel de pinkel en dan weer terug.

    4. Heb met Poortvliet nog mogen samenwerken.. Totdat… Er commerciële rommel de boel verstoorde.. Welke boel..? Het beeld van die kabouter..
      Totdat ik er ‘achter’ kwam, dat die kabouter in ‘mezelf’ zit.. Alsubegrijptwatikbedoel! Die kon niemand van me afpakken..!
      kabouterpaar

    5. Rien Poortvliet. Wat een prachtige kabouters heeft hij getekend.
      Al die aparte karakters en leventjes. Ik heb daar heel veel uurtjes van genoten.
      Het staat niet meer bij mij in de boekenkast maar dat geeft niet. Ik heb er enorm mooie herinneringen aan.
      Eindelijk bleken er meer mensen te zijn die in kabouters durfden geloven. Al was het maar even.

    6. @ Selene

      Kijk eens bij mijn reactie op 1 hier onder bij het plaatje dan zie oa een paar hele echte Rien Poortvliet Kabouters, dan weet je wie er nig meer Fans zijn.

    7. Dat ratio(denken) voorop staat is ons met de paplepel in gegoten.Kennis is macht? Of bedoelen ze wie Macht heeft heeft bepaalt wat wij we en niet mogen weten?

      Ik heb dat boek van Tanis Halliwell gelezen. Prima boek.Ze heeft dit boek geschreven om mensen bewust te laten worden hoe om te gaan met leprechauns(een van de vele natuurelementalen) en zij heeft dit boek ook voor leprechauns geschreven om hun te vertellen hoe zij met mensen kunnen communiceren. Samenvattend ze maakt verbinding tussen de elementwezens en de mensen.En daar is ze goed in geslaagd, vind ik.

      Een boek die ik ook wel de moeite waard vond is ‘Elven, een subtiele realiteit’ een vertaling uit Eng. van Dora van Gelder Kunz, ISBN 9077074015. Veel leesplezier.

  4. Leuk artikel hoor Guido! Soms is het met onze ratio lastig om ons open te stellen, dat heb ik ook, ik ben ook vaak skeptisch. Maar toch doet dit verhaal mij weer denken aan 2 gebeurtenissen die ik op dit vlak heb meegemaakt. De eerste keer dat ik een elementaal waarnam was in Engeland, in het natuurpark Dartmoor. We waren daar onder leiding van een hogepriester op zoek naar oude steencirkels. Je bent dan een hele vakantie in contact met het magische van de natuur. Op een gegeven moment zei een vriendin van mij: “ik hoor voetstapjes”, precies op datzelfde moment zag ik een omtrek van een figuurtje lopen, zo’n 60 cm hoog. Hij had duidelijk geen zin in contact met ons, maar we hadden hem wel opgemerkt.

    De 2e gebeurtenis was gewoon in op een Nederlandse hei, na een wandeling was ik even op een bankje gaan zitten om stil te zijn. En ineens merkte ik een hele speelse energie in de lucht die heel voorzichtig contact maakte, het was denk ik een soort van elf. Mijn hele ziel vervulde zich met een grappige lieve lach, we voelden een verstandhouding naar elkaar toe.

    Het leuke met dit soort dingen is dat het magische kind in jezelf weer wakker mag worden, er is heel veel mogelijk. Het is een kwestie van openstaan vanuit je hart.

    1. Kijk eens op het Whizzardproject.com. Een uitgave van mijn uitgeverij. Pure elementaalenergie in onderlinge verbinding.. Deze coherente velden die je spiegelen in je oer-energie. Verbindingen die IN jouzelf stromen en waarvan je je bewust kunt worden; waar je mee kunt…. SPELEN!
      Dus bijv. water en vuur = lava..! Vuur en water = stoom.. Hoe stelt het coherente veld ‘stoom’ zich aan je voor.. Hoe spiegelt dit zich in je, hoe voel je de beschrijving van elk veld IN JEZELF..!
      Vanuit de oerverbindingen van de 4/5 elementale elementen (om het zo even te noemen) is een mens in staat zichzelf te spiegelen in deze hologrammen..! Alle 36 kaarten/velden op een rij:
      whizzardkaarten

    1. Leuk artikel . Als hardcore diehard antizweefteef nonsense promotor durf ik jullie in alle eerlijkheid te zeggen dat ik meerdere malen zowel tijdens mijn zeer aardse werkzaamheden alswel gewoon tijdens verblijfjes in de natuur glimpsjes heb opgevangen van deze elementaalwezens , ze zijn wat schuw en reageren op jouw gedachten die voor hun krachten zijn .

    2. Scheppingskracht..! Simpel as that. Alleen weten we het niet. Sterker nog: we GELOVEN het niet. En hahahaha, daardóór werkt het niet..! Wat een heerlijke spagaat..

      Luke: “I don’t believe it.”
      Yoda: “That is why you fail…!”

      Yoda & Luke

      So Coz… Start ‘believing’ en ze komen op je schoot zitten.. Poetsen misschien wel je schoenen.. Of de plaat..

    3. Cozmic, zet ook eens eerst een rooie puntmuts op, dan lijk je ineens ook een beetje op de (b)aardige rest hier en dan val je ook zowiezo niet zo op! Want je wilt toch hier niet voor ‘TROL’ aangezien worden heh?!

      Groetjes; Paulus de Rooibos Kabouter!

    4. Ach mij zien een typo in mijn 5.1 commentos , nonsense moet zijn nononsensof no-nonsense , wat je wilt 😉
      So Guido , I need no evidence , seen em with my bare eyes . Waarschijnlijk ligt hun bestaansdimensie heel dicht bij de onze , en ja ze zijn schuw , waarschijnlijk met een reden . Als ze in de gaten hebben dat je ze ziet zijn ze snel foetsie . Gelijk de vogeltjes en bosdieren , zit stil en het bos komt tot leven .

      Paul ik wil geen baard of snor , daar gaat soep , koffie en snot in zitten :mrgreen:

    1. Ja , die rood met witte paddestoel waar kabouter Spillebeen op heeft zitten wippen kan je beter niet door je omelet versnipperen , als je dan alleen kabouters tegenkomt dan kom je er nog goed vanaf .

    2. OooHooo maar Liszzie Leprechaun met het aller aller liefste make believe oog, nou weet ik hoe het zit, die rode kruis huis arts met z’n allergische overkruis nies buien heeft een Latijnse letters verkeerd gespeld, per ongeluk een wazig receptje uitgeschreven, zonder dat je het zelf weet ben je nu eerste fase sjaahaamaam geworden, eerst komt er heilige witte rook uit je oortjes en dan ga je kabouters zien en weet je ook wat de mensen denken, best handig wel… jaah ik geef het toe, heb gisteren even op jouw beauty farm site rondgeneusd… die chemische big pharma standard olie rockefeller middeltjes zijn erg eng, sterk spul, met een paar pukkeltjes had ik je net zo knap gevonden hoorrr, geloof ze toch niet, tegenwoordig is uiterlijk het enige dat telt.. het komt ook van binnenuit geloof mij maar. Maar je kunt toch ook zalfjes brouwen met mens vriendelijke kruiden, met of zonder kruuden zegt ze hier in Drenthe (gebakken vis).. Eye heeft vast nog wel wat tips en die vliegt ook bezemsteel, jammer dat ze nog geen vlieg lessen geeft.

      Wicked Grin
      http://www.youtube.com/watch?v=zlFP9hjOGs4

    3. @Hyper, leuk dat je even langs bent geweest…ja uiterlijk..daar draait alles tegenwoordig om, wat wil je ook met tv, internet, etc. waar ongeveer alles wat voorbij komt te perfect om waar te zijn is. Maar voor mij al een tijdje nauwelijks tv, alleen de nuttige dingen. Goed in je vel zitten en gelukkig zijn is steeds belangrijker. Ik ben gelukkiger zonder de acne en zonder tv :P, je weet niet half in wat voor isolement je dan kan raken. (dat had ik niet echt trouwens) Ik ben gelukkiger als ik gezonde huidverzorgingsproducten gebruik, net zoals ze vroeger deden. Homemade gezichtsmaksers en DIY dagcrème. Ik zit nu goed in mijn vel en ben zelfverzekerder, daar draait alles om. De bezemsteel laat ik voorlopig staan, ik ga wel lopen of pak de fiets is ook nog gezond, van die bezem wordt je lui. Gelukkig leven we in de 21 eeuw ipv de 16e aangezien ik dan waarschijnlijk niet hier achter de pc zat. Gebruik maken van de geneeskrachtige eigenschappen van de natuur, wat is daar nou wicked aan? Chemische troep overal aan toevoegen dat noem ik wicked. Maar meer mensen met mij hebben dit inzicht en je gelooft het niet, maar het is een trend! Dus gaat de massa eindelijk mee op de bezemsteel opzoek naar geneeskrachtige zeldzame kruiden ergens verstopt in het gras op een berg achter een heel mooi paradijs 🙂

  5. Prachtig artikel Guido, dank je voor het plaatsen. Ik heb nog een tip: Ga er eens met je fototoestel, die macro opnames kan maken, op uit in het bos of park. Kijk vooral in holletjes van oude bomen, struiken en maak foto’s op gevoel. Als je die thuis op de computer zet weet je niet wat je ziet. Prachtige foto’s met elementalen erop!
    Er is ook een website van een nederlandse man, Leon Stam, die prachtige foto’s heeft gemaakt van elementalen.De website is in het engels.

    http://www.differentnature.com

  6. Over kabouters gesproken ik was eens in een park met een 4 jarig neefje van een vriendin van mij, die jongen riep iedere keer kom nou eens kijken daar zitten ze onder de bomen ! Nou ja ik zag natuurlijk niets maar hij beschreef ze helemaal en ook wat ze aan het doen waren. Dus ik deed net of het waar was want ja een jochie van 4 daar haal je de illusie niet weg ! Maar de overtuiging van dat kind was overweldigend ! Dus ja sommige mensen kunnen het zien en zeker onze kleintjes omdat ze nog zo open zijn denk ik…. Dat hebben wij of de meeste van ons helaas verloren jammer hoor….

    1. Op zich wel grappig dat men de elementaaltjes altijd afbeeld met kleding aan , ze zijn namelijk piemelnaakt 😆

    1. @ janee
      Welkom thuis dikke hug van mij en dochter lief.

    2. @ paul
      Als , en dat is een vette als , ik me scheer gebruik ik de haren voor mijn orgonite chembuster . Dat zal ze leren en het is organisch toch?

    3. Das bloemen tegen prikkeldraad of erger, geef mij maar hendrix .

    4. Daar kan ik in mee gaan met die eerdere mafkees niet klinkt heel demonisch . Geef mij maar bloemenkind hendrix ook al ging ie uit zijn dak met de verkeerde spulletjes, het was een spiritueel mens .En in veel zaken volledig verkeerd begrepen schat ik zo in

    5. Ook al heeft ie geen baard ,hij speelt net DAT beetje beter contrabas dan ik. Dat wordt dus hard studeren begrijp ik al hihi

  7. dr. inr. SUSAN JOY RENNISON onderbouwd het geen wat helliwel beschrijft, dus zij is niet de enige ikzelf ervaar ook entiteiten waar ik geen verklaring voor heb. live is a journey and it happened to be spiritual and energetic
    geloof me over een tijdsruimte van een duizendjaar wij meer ervaren dan nu, omdat ook ontwikkelingen aangaande nieuwe technieken in een RAP tempo gaan

    1. Alsof we technieken nodig hebben . Geen techniek beschermd tegen zonnevlammen , nee zonnevlammen zijn een gevaar voor techniek , daarom gaat techniek meten watvoor gevaar er voor techniek is . Met nog meer techniek , straks gaat de techniek ook nog de gemiddelde hoogte van de noordatlantische kaboutertjes meten en vinden de kaboutertjes dat niet prettig vanwege de gebruikte techniek die hun gezondheid aantast . Komt er weer een wet dat alle kaboutertjes zich moeten registreren anders zijn ze kafoutertjes en mag iedereen op ze schieten want ze hebben misschien een vers gebakken tulband op hun kop . Enige land waar ze nog naar toe kunnen is Zure Namen want daar is de president de zoon van K. Bouterse en die snapt hunnie probleem , hoe klein dan ook en ook al heeft het een baard .
      Almetal is SRJ een heldere geest die een deel van het deel belicht maar nog steeds kunstmatige verlichting nodig heeft om in het donker te kunnen lezen .
      Cosmic radiation is er altijd al geweest en zal er altijd zijn , wie dat verkoopt als fearporn is voor mij een oplichter , oplichter leuk woord , alsof er iets lichter wordt 😆

    2. Please father , forgive me for I have sinned , reactie niet eens in de wacht , gewoon weg . Is fearp*rn nog steeds een verboden woord ?

    3. Eigenlijk wordt ik daar schijtchagrijnig van , zo’n evangelisch spamfilter die je zonder vooraf te waarschuwen op welke woorden die hoerentrut wel of niet reageert , je hele inspiratie wegflikkert alsof het en ouwe natte krant is van drie maanden terug . Geen waarschuwing , geen fucking mogelijkheid tot correctie , nee , pats boem , fuck you , weg , mazzel sukkel . En ja ik weet ook wel dat je als je een dingetje in de wacht krijgt , je het naar pietjepuk kan sturen , maar als het gewoon helemaal verdwijnt voor de zoveelste keer krijg ik er zwaar de schijtbalen van in .

    4. beetje boos COSMIC het ligt niet in de perceptie elke waarnemingen die wij;
      op de aarde ervaren af te doen als een wissewasje NEEN dat wij de mensen
      ook meer tussen hemel en aarde ventileren en meemaken.
      helliwel komt er rond vooruit! moedig om in deze tijd jou pad en leven te leven
      en dergelijk
      IK zou meer van deze materie willen zien op wanttoknow.nl
      met deze materie ga ik helemaal los
      te vrede COSMIC

    5. het grappige bij Tanis boekje die WTK nu promoot. Is dat zij een commitment aangaat met de leprechaun om dit boekje te mogen schrijven voor de mensheid en elementalenwezenrijk. Informatie mocht niet ‘uitgewisseld’ worden voor dat het boekje daadwerkelijk ‘klaar’ was en door ‘het kaboutervolk’ was goedgekeurd. Alles ging ‘opeens’ kapot of werkte ‘tijdelijk niet meer’. Tanis faxapparaat begaf het ‘plotseling’. Het doorsturen van informatie via internet lukte opeens ‘niet neer’, printer plotsklap op ‘tilt’. Moedwil van de ‘kabouters’ of…… 😉

    6. @ cozmic 14.2
      Ik kan er niks aan doen maar ik moet vreselijk om je boze comment lachen. Heerlijk, het was alweer even geleden.

    7. @ Cozmic

      Jah tis moeilijk om het even zonder ons te moeten stellen met imponeren van dansende teksten op een stukje hagelwit wtk scherm. Ach het went zullen we maar zeggen dat het NIET MAG! mag zoveel niet zelfs in de wereld om je heen. Zou vandaag ook D. Wilcock weer begeleiden maar zit ziek thuis, moet wel zo met tegenzin nog me even afmelden daar ter plekke want ik had het een en ander plechtig beloofd. Gisteren al zo beroerd maar tja het leven gaat door en niet altijd van het leien dakje zoals het gaan zou moeten.
      Gisteren was Wilcock in een heuse Jos Brink Kerk ‘De Duif’ aan het preken over zijn kwantumfysica bevindingen en nu staat hij ten toon gespreid als een struikje bonte lof op een locatie waar men enkel groente en fruit verhandeld. Inzicht van locaties noemt men dat op een sombere manier, zou zelf iets anders kiezen als het aan mij lag, ruil ik het zo om voor een strandtent. Illimunatishitreikiorganigasmusoganisatie van Amsterdamse/Duits VOConspiracy beleid.
      http://www.youtube.com/watch?v=0D5wWWo6S7w&feature=related

      Ga er vandoor anders heb ik het weer gedaan :mrgreen:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.