Hoofdartikelen: ALLE informatie over ‘De Maan’ deugt niet..!

Als een groep alternatieve maanfoto- en filmonderzoekers, na afloop van hun diepgaande onderzoek, en ná de resultaten ervan te hebben laten zien aan een medewerker/insider van BellCom/Nasa, aan deze zelfde man vraagt:
C
“Jullie hebben wel over veel zaken gelogen?”, antwoordt deze, ná een korte  pauze: “Nee”..

“Nee, we hebben niet over ‘veel’ zaken gelogen, we hebben OVER ALLES GELOGEN”..!

* * *X

Is er een kortere introductie mogelijk op het onderwerp waarover je hieronder kunt lezen: de grote maansamenzwering..! Je kunt nu weer denken, wat hier ‘nou weer’ voor samenzweringstheorie op tafel moet komen, maar we vragen je niets anders dan dat we normaal van je vragen: OORDEEL ZELF, maar dan alsjeblieft wel met een OPEN MIND!

De Madonna, zoals geschilderd door Lorenzo della Fontana. Rechtsboven haar de ‘UFO’, met daaronder de man en hond als toeschouwer van een ‘fysiek aards verschijnsel’.

We spreken in dit artikel over de ontdekking van vreemde figuren en objecten, die zijn te ontdekken op de vele miljoenen maanfoto’s, die door NASA zijn vrijgegeven. Het zijn foto’s die gemaakt zijn in het tijdperk van Apolloproject, in de periode 1961 – 1972.

Maar het ontdekken van bizarre of vreemde vormen en figuren op afbeeldingen is nou niet bepaald iets uit het fotografie-tijdperk..

Want wist jij bijvoorbeeld dat er vooral uit de Renaissance schilderkunst veel afbeeldingen bekend zijn met o.a. UFO-afbeeldingen?

En dat deze afbeeldingen UFO-vormen vertonen die heden ten dagen  ook gefilmd zijn/worden tijdens UFO-waarnemingen? Op de afbeelding hiernaast zie je één van de meest indrukwekkende voorbeelden van dit fenomeen.

Het schilderij ‘Madonna’ is van de hand van de schilder Lorenzo della Fontana. Hij was een leerling van Leonardo da Vinci. Mocht je een idee voor een verklaring voor deze afbeelding hebben, bijvoorbeeld in de mogelijke ‘zinnebeeldige’ voorstelling van een ‘Heilige verschijning’, dan vragen we je eens goed te kijken naar de man met zijn hond die rechts achter de madonna, op de schuine heuvel, staat te kijken naar dit ‘hemelse spektakel’..! Dat heeft iets met een ‘materiële verschijning’ te maken, zou je zeggen.

Informatie over de maan.
In relatie tot de maan kunnen we het inmiddels duidelijk stellen, zonder overdrijving: Wij worden bedonderd met de informatie die we van de maan te horen en zien krijgen. Zo simpel is de conclusie.. En daar waar de MainStreamMedia in dit onderwerp weer hun functie hadden kunnen bevestigen van maatschappelijk waakhond’, daar laten ze het hier wéér liggen. Zelfs uitermate heftige uitspraken van Neil Armstrong, de eerste mens op de maan, over UFO’s op de rand van een maankrater en Werner von Braun, de raketingenieur, over de intenties van ‘krachten achter de schermen’ om atoomraketten net buiten de dampkring te plaatsen tégen ‘aliens’..!, konden deze MSM niet bewegen onderzoek te doen.

En niet dat het allemaal zo heel ingewikkeld is deze materie; nee, je hoeft slechts 1 en 1 op te tellen om tot ’3′ te komen! Een kind kan de was doen; waarom de media dan niet?

Detailopname van de UFO, met de duidelijke accentuering van het object!

Informatie die voorhanden is, film en foto-opnames gemaakt door de verschillende maanmissies, informatie die gewoon vrij op het internet staat, is beschikbaar voor iedereen in de grote NASA-bibliotheken. Omdat NASA heel rustig achterover kan hangen en heel veel foto’s keihard bewerkt heeft..! Weggepoetst! Hup, met de eerste digitale fotoshop-programma’s.

Maar daar ligt nu ook juist de schitterende voet-tussen-de-deur..! Want met de huidige digitale fotoshop-programma’s, die voor een paar tientjes in de eerste de beste computerwinkel te koop zijn, is het al mogelijk de manipulaties van NASA van destijds aan te tonen. Laat staan wat er  gebeurt als professionals aan de slag gaan met dit fotomateriaal!

Een van de foto’s die beschikbaar kwamen via het Clementine Project. Duidelijk zijn de ‘levende kleuren’ zichtbaar van onze maan..! Slechts één van de vele verstoringen van de werkelijkheid die we voor onze kiezen kregen van NASA en de ‘krachten achter de schermen’!

Clementine project
Uitvoerige foto-analyses maken. dat is precies wat José Escamilla heeft gedaan voor zijn film ‘Moon Rising’. In deze film worden deze uitvoerige analyses uitgebreid besproken. Het zijn foto’s die beschikbaar zijn gekomen via het Clementine Project. Deze film laten we je hieronder graag zien, in onze speciale filmviewer.

We raden je aan om alles rustig te bekijken en met een ‘open mind’ te beoordelen. Dan, en alleen dan, ben je in staat om een glimp van de grootsheid van dit bedrog tot je door te laten dringen! Want bedrog is het, tot op het bot is deze maaninformatie voor ons verborgen gehouden!

‘Moon Rising’
Op 24 Februari 1994 werden maar liefst 1,8 miljoen foto’s genomen van de maan, tijdens deze Clementine missie. Er werden allerlei foto’s gemaakt, waaronder uiterst scherpe kleurenfoto’s. Voor het eerst is de maan nu zichtbaar in zijn werkelijke ‘natuurlijke kleur’.

De maanlandingen hebben zonder enige twijfel plaatsgevonden, maar de vraag is wat de astronauten daar aantroffen..! Deze film gaat erover wat men daar aantrof en welke leugens werden verteld om dátgene te verbergen dat was ontdekt. In deze film komen maanonderzoekers aan het woord, die feiten vertellen, die meer dan 40 jaar geheim zijn gehouden.  De feiten zullen je verbazen en schokken; kijk eens naar de foto hiernaast; één van de vele uiterst bizarre vondsten.

De enige vraag die ons rest is waarom dit alles is geheim gehouden, al deze jaren..! Wij worden gewoon niet voor ‘vol’ aangezien door de ‘krachten achter de schermen’, zij die aan de touwtjes trekken. Inmiddels weten we dat de maan water heeft, de film toont aan dat de maan niet ‘grijs’ is, maar natuurlijke kleurtinten heeft. Het onderdrukken van het bewijs dat er ‘beschavingen’ op de maan leefden, en hoogstwaarschijnlijk NOG LEVEN, versterkt de vraag alleen maar, waarom we dom gehouden zijn.

In deze film zie je o.a. de indrukwekkende verklaring van mevrouw Donna Hare, oud-medewerker van NASA, die verklaart dat een collega foto’s moest verbranden en er niet naar mocht kijken. Dát deed hij toch en hij werd meteen daarop neergeslagen met een zwaar voorwerp door de meegelopen bewaker. Maar haar collega had gezien, wat Neil Armstrong ook al had verklaard gezien te hebben op de maan: haarscherpe afbeeldingen van UFO’s..!

Hier is de volledige film.

Deze foto komt uit één van de delen van de film en toont opnieuw aan, wat voor een bijzondere, niet-natuurlijke vormen/objecten we op de maan aangetroffen hebben, en waarover-zoals gezegd- de NASA in alle toonaarden zweeg en ZWIJGT!

Een ‘man-made’ object, aangetroffen op één van de uiterst gedetailleerde analyses van de beschikbare maanfoto’s.

Want als jij weet wat dit object is, dan mag je het melden.. Maar we zijn het waarschijnlijk sowieso met elkaar eens dat dit geen rotsformatie of ander ‘natuurlijk’ object is.. TOCH?

‘BEWIJS’ vanuit een totaal andere kant..
Na de plaatsing van ons artikel over de informatie die ons is achtergehouden door NASA over het object dat gevonden is in de zogenaamde ‘Zeeman’-crater, kregen we maar liefst zo’n 10.000 views op de film hierover, die dit object duidelijk aantoont. Je kunt dit artikel HIER vinden en daar staat ook het betreffende filmpje in het artikel.
x

* * * * * * *

X

Is er intelligente kolonisatie op de maan?
Maar er is bewijs van een heel bijzondere kant, namelijk van de kant van mensen die zich ‘psychisch/mentaal’ kunnen verplaatsen naar bepaalde plekken en op deze wijze kunnen beschrijven wat ze daar zien; dit wordt ‘remote viewing genoemd. En natuurlijk zijn de plekken, waar ze gaan ‘kijken-op-afstand’ niet speciaal gebonden aan  ‘Aarde’.

Een van de meest indrukwekkende verhalen omtrent het ‘remote viewen’ van onze maan, komt op naam van de Amerikaanse paragnost en kunstenaar Ingo Swann.

Hij blijkt -volgens een van zijn boeken- gebruikt te zijn door een Amerikaanse geheime dienst (welke dat is, werd hem niet duidelijke gemaakt!) die hem inzette voor dit ‘remote viewen’ van de maan.

Wij zullen hier op WantToKnow de komende tijd het verhaal van Ingo Swann plaatsen, vertaald door onze redacteur Jan Smith. Jan vertelde dat hij het boek als een ‘spannende thriller’ in heel korte tijd vertaalde en gekluisterd zat aan zijn computer.

Hier plaatsen we hoofdstuk 1 van het boek ‘Penetration’ , waarin Ingo Swann in zijn psychische lichaam naar de maan reist. De komende tijd kun je om de paar dagen de vervolghoofdstukken van dit uiterst boeiende verhaal lezen, hier op WantToKnow.nl/.be

x

x

Ingo Swann, ‘Penetration’

* * *

Hoofdstuk 1

Betrokkenheid bij Parapsychologisch Onderzoek
x

vertaling Jan Smith © 2010 / wanttoknow.nl/.be

X

De opeenvolgende vreemde gebeurtenissen die in dit boek worden beschreven vonden plaats vanwege mijn betrokkenheid bij parapsychologisch onderzoek, dan zo maar opeens begon in 1971 toen ik 37 jaar was.

De originele boekcover.

Maar wanneer iemand gaat meedoen aan parapsychologisch onderzoek, komt men tevens terecht in een zeer enge culturele onderstroom waar het wemelt van hoge stressfactoren, intriges, verwarde hoofdstromen, angst en vrees, interne oorlogvoering en tamelijk grote porties idioterie.

Bovendien zijn parapsychologische proefkonijnen niet anders dan non-entiteiten waarvan verwacht wordt dat ze parapsychologische eigenschappen vertonen. Tegelijkertijd worden ze verondersteld niets te weten, niets te denken of te veronderstellen, omdat die eigenschappenschappen zijn voorbehouden aan de onderzoekers. Het onderwerp is zoiets als een computerchip die wordt getest om te kijken of ie doet wat men ervan verwacht. Wanneer de chip niet aan de verwachtingen voldoet, wordt hij op een grote hoop van anonieme en eveneens mislukte chips gegooid.

Om die reden is de levensduur van proefpersonen gewoonlijk niet langer dan ongeveer drie maanden waarin ze worden onderworpen aan allerlei zich eindeloos herhalende proeven. Een van de belangrijkste uitkomsten hiervan is in het algemeen bodemloze verveling.

Bij parapsychologisch onderzoek is het optreden van verveling dodelijk – omdat een verveelde chip in een toestand van apathie of volledige desinteresse terechtkomt, waarna de fijngevoelige elektronische bedrading begint te sputteren.

Het meeste wist ik al op voorhand, voornamelijk omdat parapsychologische verschijnselen mij altijd al ten diepste hadden geïnteresseerd en ik er al heel veel over had gelezen en bestudeerd. Ik verwachtte dus ook geenszins dat de mij toegewezen drie maanden op een of andere manier zouden uitlopen op een periode van negentien jaar.

De belangrijkste reden had niets te maken met de onheilspellende sferen van de parapsychologie zelf. Zoals nagenoeg niemand wist, waren de Amerikaanse inlichtingendiensten zich zorgen beginnen te maken over de mogelijke ontwikkeling van ‘de voordelen van psychologische oorlogvoering’ in nu voormalige Sovjet-Unie.

De inlichtingendiensten zijn belangrijke spelers en vanwege de Russische parapsychologische dreiging verlangden ze een bredere kijk op de parapsychologische mogelijkheden dan de gangbare wetenschap hen verschafte. Vanwege deze ongewone omstandigheden, raakte ik betrokken bij jarenlange werkzaamheden op dit gebied.

Dit hield overigens ook in dat ik in een wereld terechtkwam van dikwijls de meest idiote geheimhouding, van eindeloze veiligheidsonderzoeken die doortrokken waren van paranoia, een wereld van allerlei sf-zweverijen, militaire intriges die af en toe veel weg hadden van smerig stinkende afvoerputjes en een wereld waarin sprake was van behoorlijk zenuwachtige militaire en politieke kuiperij. Mijn deelname aan deze langdurige affaire werd gekenmerkt door vele ups en downs en honderden razend ingewikkelde situaties, omstandigheden en gebeurtenissen van allerlei aard – waarvan de verhalen in mijn boek slechts een soort, zij het de meest stressvolle en verbijsterende, belichten. Alvorens het verhaal te beginnen, is het noodzakelijk in het kort de aanleiding weer te geven.

Paragnost Ingo Swann vertelt over zijn ervaringen met remote viewing voor een VS-geheime-dienst.

Eind 1972 bekostigde de CIA een klein, experimenteel onderzoeksproject aan het Stanford Research Institute. Het project werd geleid door de natuurkundige Dr. H. E. Puthoff, en ik werd uitgenodigd om naar Californië af te reizen en eraan mee te doen. Het doel van het kleine project was het ontdekken van een buitenzintuiglijk waarneming (Extrasensory Perception – ESP) die naar believen kon worden herhaald. Dit soort experimenten werd in de parapsychologie node gemist, en ik had daar eerder al wat succes mee behaald.

Het project kreeg acht maanden de tijd iets dergelijks boven tafel te krijgen. En dus begon er weer een andere dagtaak waarbij honderden experimentele proeven betrokken waren. Deze voltrokken zich met de nodige ups en downs, maar hoofdzakelijk de downs van de walgelijke verveling waardoor het al vrij snel moeilijk was om aan weer een nieuwe dag vol proefnemingen te moeten beginnen.

In een poging aan de sleur van de dagelijkse verveling (die overigens ook een ‘flatline’ tot gevolg had op het gebied van de buitenzintuiglijke waarnemingen) te ontsnappen, stelde ik begin april 1973 voor dat we zo af en toe iets bijzonders, iets geks moesten doen, iets dat mogelijk wat meer leven in de brouwerij zou brengen, een beetje avontuurlijk misschien ook.

De planeet Jupiter was letterlijk nogal hoog gegrepen, maar NASA had eerder al Pioneer 10 en 11 gelanceerd om langs die planeet te vliegen en de informatie die door die twee satellieten zou worden teruggezonden moest technische analyses ondergaan. Pioneer 10 zou in september 1973 beginnen met het doorseinen van informatie.

Het enig werkelijke verschil tussen Jupiter als ‘doel’ en gewone doelobjecten in een aangrenzend vertrek, was de afstand tot de Aarde. Maar voor mij  bestond er nog een ander verschil. Het zou erg opwindend zijn om te proberen mijn buitenzintuiglijke waarneming uit te strekken tot die planeet, het zou neerkomen op een vorm van zien-op-afstand. Jupiter was verder verwijderd dan de aanpalende kamer – en het zou waarschijnlijk een enorme kik geven om door de interplanetaire ruimte te mogen ‘reizen’.

1973, de Pioneer 10 gaat in een zg. ‘fly-by’ langs Jupiter en zou de eerste ‘live’-beelden van Jupiter -vanuit de ruimte- doorseinen naar Aarde.

Er was nog een ander verschil. Onderzoekers die er nogal verkrampte conventionele ideeën op nahouden, worden in de regel behoorlijk zenuwachtig over baanbrekende experimenten. Mensen met conventionele denkwijzen nemen zichzelf vaak ontzettend serieus, waardoor er gewoonlijk weerstand ontstaat tegen onconventioneel onderzoek.

De weerstand manifesteert zich in het algemeen altijd eerst in de vorm zwartmaken van het voorgestelde experiment (en alle betrokkenen) VOORDAT het plaatsvindt. Als dat het experiment dan al niet afschrikt, dan wordt het belachelijk gemaakt binnen de wetenschappelijke gemeenschap. En is een psychische reis naar Jupiter niet iets om je dood te lachen?

Mijn collega’s bij SRI waren er, om het zacht uit te drukken, niet op gebrand om te worden geridiculiseerd. Maar ik was een beetje somber geworden door het vooruitzicht opnieuw als gevolg van de verveling te mislukken. Dus had ik de keus uit te worden uitgelachen of verveling die overduidelijk een flatline zou veroorzaken op het gebied van de buitenzintuiglijke waarneming. De weerstand tegen de ‘proef met Jupiter’ werd overwonnen toen ik zei: ”Ik neem ontslag en jullie kunnen het resterende geldbedrag weer terugstorten op de rekeningen van de geldschieters.”

In ieder geval had ik het gevoel dat het interessant zou zijn te zien of de resultaten van het ‘remote-viewing’ die in april 1973 waren verzameld, op enigerlei wijze zouden overeenstemmen met de resultaten van het ruimteschip van NASA die later in september 1973 zouden worden bekendgemaakt. Het was een opwindend idee om psychisch naar Jupiter te reizen voordat het ruimtescheepjes van NASA dat zouden doen. Als dit ook maar enigszins zou werken, het was de kunst om de ander steeds een stap voor te blijven.

Het experiment vond plaats in privétijd, op een vrije zaterdag, maar het was desalniettemin omgeven door strenge protocollen. Om te beginnen mocht het ‘verylong-distance’ (VLD) experiment niet officieel worden genoemd. Maar de remote-viewing gegevens moesten wel op enigerlei wijze worden vastgelegd, zodat later kon worden vastgesteld dat het had plaatsgevonden voordat de NASA-voertuigjes bij de planeet zouden arriveren.

Zodoende werden bij de afronding van het experiment kopieën van de ruwe data wijd en zijd verspreid, aangeboden en geaccepteerd door veel gerespecteerde wetenschappers in de omgeving van Silicon Valley, inclusief twee mensen die werkzaam waren bij het Jet Propulsion Laboratorium. Natuurlijk vonden sommige wetenschappers het hele idee absurd en  te belachelijk voor woorden, maar dat waren er veel minder dan men aanvankelijk had verwacht.

Om het experiment een succes te laten zijn, moesten de ruwe gegevens van het remote-viewing indrukken bevatten van factoren die tot dan toe over de grote planeet onbekend waren – wilde men worden gevrijwaard van beschuldigingen van het oplezen van bestaand feitenmateriaal.

De ruwe gegevens zelf bestonden na afloop uit een bladzij vol met schetsen en twee en een halve pagina met verbale waarnemingen en deze data beschreven op de kop af 13 factoren die wetenschappelijk gezien VOLLEDIG onbekend waren op dat moment, totdat ze later werden bevestigd door analyse van de wetenschappelijke satellietgegevens.

In deze opsomming van die 13 factoren wordt tevens vermeld wanneer ieder van deze verschijnselen wetenschappelijk werd bevestigd:

1. Het bestaan van een waterstofmantel: bevestigd in september 1973, en nog eens in 1975.

2. Stormen, wind: bevestigd in 1976 op basis van afmetingen en onverwachte hevigheid.

3. Iets van een soort tornado: bevestigd in 1976 in de vorm van snel ronddraaiende cyclonen.

4. Hoge infrarood waarnemingen: bevestigd in 1974.

5. Temperatuurinversie: bevestigd in 1975.

6. Kleur en vorm van wolken: bevestigd in 1979.

7. Overheersende oranje kleur: bevestigd in 1979.

8. Water/ijskristallen in de atmosfeer: bevestigd in 1975.

9. Kristallen gordels reflecteren radiosondes: bevestigd in 1975.

10. Magnetische en elektromagnetische aurora (“regenbogen”): bevestigd in 1975.

11. Een planetaire ring binnen in de atmosfeer: bevestigd in 1979, niet alleen het bestaan ervan, maar tevens de aanwezigheid ervan binnen de gekristalliseerde atmosferische lagen.

12. Vloeibare samenstelling: bevestigd in 1973, 1976, als waterstof in vloeibare vorm.

13. Bergen en een vaste kern: nog steeds een vraagteken, maar sinds 1991 serieus in overweging genomen.

Zes van deze dertien factoren waren tegen 1975 wetenschappelijk onderbouwd, het jaar waarin de gebeurtenissen waarover in dit boek wordt verhaald een aanvang nemen.

Het is goed erop te wijzen dat de meeste wetenschappers het bestaan van de RING altijd min of meer afgewezen hebben, totdat deze in 1979 werd ontdekt, maar die wel werd geschetst in de ruwe informatie die in 1973 werd verkregen. En zelfs vrij recent is het bestaan van nog meer verfijnde ringen bevestigd.

Voor mij was het Jupiter-experiment om een aantal redenen een geneesmiddel voor mijn experimentele neerslachtigheid. Ten eerste waren de trip naar en het mogen rondkijken op die planeet wonderbaarlijke ervaringen; waarvan de diep rakende esthetische invloed die het tot gevolg had me nog vele jaren veel inspiratie zal opleveren. Bovendien was het zo dat, toen de wetenschappelijke feiten en bewijzen in september 1973 begonnen binnen te komen, de stroom geruchten en belachelijke aantijgingen verstomde en overging in verhitte discussie. Veel notabelen kwamen plotseling lunchen op SRI om alle mogelijkheden door te nemen.

Maar om heel andere redenen was de CIA natuurlijk hogelijk geïnteresseerd in de mogelijkheden van psychologische spionage. Hoewel het planetaire experiment niet binnen het door het bedrijf gefinancierde tijdbestek was uitgevoerd (het was immers een vrije dag), had het er nu echter alle schijn van dat het SRI op het goede spoor zat.

De Jupiter Proef kreeg ook ruime media-aandacht, hoewel dat natuurlijk niet het geval was in wetenschappelijke tijdschriften. Maar ja, er zijn nu eenmaal allerlei mensen die de wetenschap op dezelfde manier bezien als de manier waarop de wetenschap altijd heeft aangekeken tegen de parapsychologie.

Ik wil nu nog een aspect vermelden dat anders verloren dreigt te gaan – en zo mogelijk tot groot genoegen verloren zal gaan met het oog op veel psychische beweringen en  aanmatigingen. Het heeft te maken met wat wel wordt omschreven als positieve terugkoppelingslussen.

Het is niet zo moeilijk te begrijpen waaruit deze bestaan. Een woord dekt de hele lading: Bevestiging – in een of andere vorm. Een ‘paranormaal begaafd mens’ roept iets, waarna er moet worden uitgekeken naar enig tastbaar bewijs dat de real-time feiten van wat er werd gezegd ook onderbouwt.

Hoe vergezocht het Jupiter-experiment ook was, het was gebaseerd en ontworpen TEGEN de verwachte terugkoppelingslussen in. De terugkoppeling kwam in de vorm informatie die door  de NASA satellieten die langs de planeet vlogen naar de Aarde werd teruggezonden.

Zoals later bleek, bevond zich onder hen die uitermate geïnteresseerd waren in de mogelijkheden van interplanetaire spionage een groep die zo clandestien was dat die nauwelijks nog kon worden gekarakteriseerd als een diep duister project, maar meer nog als een volledig aan het blote oog onttrokken project. Het was deze groep, of hoe het ook genoemd wil worden, waarmee ik aan het begin van 1975 in aanraking kwam.

-wordt vervolgd-

-volgende hoofdstukken in een paar dagen-

-exclusief hier op WantToKnow-